Żółw morski


Żółwie morskie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Żółw morski) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Żółwie morskie[2] (Cheloniidae) – rodzina żółwi z podrzędu żółwi skrytoszyjnych.


Spis treści

Charakterystyka | edytuj kod

Osobniki osiągają długość od 75 do 140 cm i masę ciała do 500 kg. Karapaks jest normalnie wykształcony, plastron trochę zredukowany, na końcu szczęki nie mają dzioba[potrzebny przypis]. Pancerz jest dość płaski, opływowy i pokryty w całości dużymi, rogowymi płytami. Pomiędzy kostnymi płytami (w obu częściach) występują szerokie szczeliny wypełnione włóknistą skórą, dzięki czemu pancerz waży znacznie mniej, nie tracąc przy tym swej wytrzymałości[3]. Wszystkie kończyny przekształcone w szerokie, płaskie wiosła (przy czym przednie są silniejsze niż tylne[3]). Pływają zamaszyście uderzając przednimi odnóżami pływnymi niczym ptaki skrzydłami. Tylne odnóża pływne działają jak stery w łodzi utrzymując lub zmieniając kierunek. To jedyne żółwie, które nie mogą wciągnąć głowy, nóg i ogona do skorupy.

Cechy fizyczne i nawyki żywieniowe | edytuj kod

Rozmiar różni się znacznie w przypadku gatunków; jednakże istnieją podobieństwa w diecie i środowisku. Z pewnym wyjątkiem większość żółwi morskich jest mięsożernych i preferuje ciepłe, przybrzeżne środowiska morskie. Żółw skórzasty (Dermochelys coriacea) zamieszkuje środowiska pelagiczne (otwarty ocean). Najwyraźniej podążając za zakwitami swojej ofiary meduzy, przemieszcza się szeroko po oceanach. Długość muszli kilku osobników przekracza 1,6 metra (5 stóp), chociaż niektóre podobno osiągają 2,4 metra (8 stóp). Dorosłe i młode zagadki oliwne (Lepidochelys olivacea) są również w większości pelagiczne, ale znane są z częstych regionów przybrzeżnych, takich jak zatoki i ujścia rzek. Rydlik oliwny i jego krewny, żółw morski Kempa (L. kempii), są małe i mają szerokie zaokrąglone muszle. W wieku dorosłym oba gatunki mają muszle o długości około 58–78 cm (23–31 cali). Skóra skórzasta i zagadki są głównie mięsożerne i zjadają szeroką gamę skorupiaków i mięczaków.

Żółwie morskie karetta (Caretta caretta) i zielone (Chelonia mydas) mają dorosłe skorupy o długości od 0,9 do 1,2 metra (3 do 4 stóp). Karetta jest mięsożerna i preferuje przybrzeżne środowiska morskie. Ma proporcjonalnie największą głowę żółwi morskich; ta cecha może być adaptacją zwiększającą siłę jego szczęki w celu zmiażdżenia skorup dużych mięczaków, takich jak trąbki. Żółw zielony występuje w ciepłych wodach przybrzeżnych na całym świecie; jednak, w przeciwieństwie do innych żółwi morskich, jest on głównie roślinożerny i żywi się algami lub trawami morskimi.

Żółw szylkretowy (Eretmochelys imbricata) jest przeważnie gatunkiem tropikalnym i często występuje w siedliskach raf koralowych, gdzie żeruje na gąbkach i różnych innych bezkręgowcach. Żółw płaskogrzbiety (Natator depressa) występuje na morzach między Australią a Nową Gwineą; żywi się również różnymi bezkręgowcami. Muszle dorosłych obu gatunków mają od 90 do 100 cm (35 do 39 cali).[4]

Występowanie | edytuj kod

Gatunek ten odnotowywany jest we wszystkich ciepłych morzach i oceanach świata. Całe życie spędza w wodzie, a jedynie samice na krótki czas wychodzą na ląd w celu złożenia jaj. Większość życia spędzają na otwartych wodach a jedynie od czasu do czasu są spotykane w pobliżu raf.

Ekologia | edytuj kod

Pokarm
Poszczególne gatunki różnią się między sobą upodobaniami pokarmowymi. Żółwie karetta jedzą gąbki, żółwie zatokowe jedzą krewetki i kraby. Żółwie zielone jedzą morską roślinę z rzędu trawiastych Thalassia testudinum i algi. Żółwie morskie zjadają całą rozmaitość bezkręgowców oceanu. Ogólnie na ich pokarm składają się meduzy, wodorosty, kraby, krewetki, ukwiały, skorupiaki, mięczaki w tym ślimaki, algi, gąbki i ryby. Ponieważ nie mają zębów używają potężnych dziobatych szczęk aby rwać, gnieść i ciąć na strzępy pokarm. Mniejsza zdobycz jest zwykle połykana w całości.
Behawior
Morskie żółwie większość życia spędzają samotnie chociaż od czasu do czasu zbierają się w duże stada jeśli gdzieś występuje nagromadzenie pożywienia. Mogą spać przy powierzchni wody, jak i w razie potrzeby ukryć się na dnie wśród przybrzeżnych skał. Małe żółwiki śpią płynąc przy powierzchni zwykle mając przednie odnóża pływne podniesione nad grzbiet. Kiedy podrosną wracają do zatok, ujść raf koralowych by tam żyć. Mogą zanurkować nawet poniżej 1000 m i nie wypływać dla zaczerpnięcia oddechu do 3 godzin. Żółwie zielone (Chelonia mydas) mogą pozostawać pod wodą nawet pięć godzin. Żeby zużywać mniej tlenu ich puls zwalnia tak, że serce może bić co dziewięć minut.
Rozmnażanie
Ślady żółwia karetta

W celu złożenia jaj samice odbywają długie wędrówki do miejsca swego urodzenia kierując się liniami sił pola magnetycznego ziemi. Po wyjściu z wody poruszają się powolnie i niezdarnie. Na lądzie są niezgrabne i bezbronne. Podczołgują się poza strefę przyboju morza. Gdy samica znajdzie już odpowiednie miejsce zaczyna przy pomocy tylnych odnóży pływnych kopać dołek, do którego złoży jaja. Jedna samica zwykle składa jaja kilka razy w odstępach 2-3 tygodni. Do jednego dołka składa ok. 50-150 jaj, a następnie przykrywa je warstwą piasku. Cała operacja zajmuje jej ok. 8 godzin, po których wraca do morza.
Małe żółwiki wylęgają się po ok. 2 miesiącach. Ciepło potrzebne do inkubacji jaj pochodzi ze słońca. Jeżeli temperatura jaj podniesie się powyżej 29,9 °C embriony stają się żeńskie, a przy niższej temperaturze wylęgną się osobniki męskie. Najwięcej żółwików wylęga się wieczorem i w nocy co zwiększa szanse ich przeżycia. Po wygrzebaniu się z gniazda młode żółwie muszą jak najszybciej dostać się do morza, gdyż na lądzie czyha na nie wiele niebezpieczeństw a szczególnie ptaki i kraby. W wodzie czekają na nie rekiny i inne duże ryby. Ich taktyką przetrwania jest trzymanie się w dużych liczebnie grupach. Gdy drapieżniki się najedzą, następne żółwiki będą miały większe szanse. Do wieku dorosłego przeżyją nieliczne.

Ciekawostki | edytuj kod

  • Często u żółwi morskich wychodzących na ląd w celu złożenia jaj obserwuje się wydzielinę z oczodołu. Wydaje się, że żółwie płaczą. W rzeczywistości żółwie jak inne gady czy też ptaki żyjące w środowisku morskim posiadają gruczoł solny. Gruczoł ten odpowiedzialny jest za wydalanie z organizmu nadmiaru soli[5].

Podział systematyczny | edytuj kod

Do rodziny należą następujące rodzaje[6][7]:

Żółw szylkretowy (Eretmochelys imbricata)

Przypisy | edytuj kod

  1. Cheloniidae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e Praca zbiorowa: Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 360. ISBN 83-01-14344-4.
  3. a b F.J. Obst: Żółwie. W: Harold G. Cogger, Richard G. Zweifel: Encyklopedia Zwierząt. Gady i Płazy. Warszawa: Agencja ELIPSA, 1933, s. 114–115. ISBN 83-85152-31-8.
  4. George R. Zug: Physical Features And Feeding Habits. [dostęp 2020-09-11].
  5. Irena Cieślińska; konsultacja: dr Piotr Fryczkowski, Warszawski gabinet Retina: Zespół suchego oka.
  6. P. Uetz & J. Hallermann: Higher taxa: Cheloniidae (ang.). The Reptile Database. [dostęp 2020-09-25].
  7. R. Midtgaard: Cheloniidae (ang.). RepFocus. [dostęp 2020-09-25].
  8. W. Juszczyk: Gady i płazy. Wyd. 2. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986, s. 295, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0043-4.
  9. E. Keller (red.), J.H. Reinchholf, G. Steinbach, G. Diesener, U. Gruber, K. Janke, B. Kremer, B. Markl, J. Markl, A. Shlüter, A. Sigl & R. Witt: Gady i płazy. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 57, seria: Leksykon Zwierząt. ISBN 83-7311-873-X. (pol.)
Na podstawie artykułu: "Żółw morski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy