Żleb Paryskiego


Na mapach: 49°12′59″N 20°03′33″E/49,216389 20,059167

Żleb Paryskiego w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Widoczna górna część Żlebu Paryskiego

Żleb Paryskiegożleb w orograficznie prawych zboczach Doliny Roztoki w polskich Tatrach Wysokich. Nazwa autorstwa Władysława Cywińskiego nadana dla uczczenia Witolda Henryka Paryskiego – znanego polskiego tatrologa i taternika[1].

Żleb Paryskiego wcina się między dwie odnogi Świstowej Kopy. Odnoga północno-wschodnia tworzy jego orograficznie prawe ograniczenie, odnoga północna lewe (sięga tylko do połowy wysokości żlebu). Najniższa część żlebu podcięta jest gładkim progiem o wysokości 20 m (zimą jest on całkowicie zaśnieżony). Powyżej tego progu znajdują się przysypane szutrem skalne płyty, wyżej szereg niewielkich progów, z których najtrudniejszy do pokonania jest ostatni. Pierwsze przejście letnie (z ominięciem najniższego, 20-metrowego progu): 31 maja 1937: Józef Oppenheim, Witold H. Paryski, z przewodnikami: Jędrzej Marusarz Jarząbek, Stanisław Gąsienica-Roj, Jakub Gąsienica Wawrytko, Wojciech Wawrytko. Czas przejścia: 1 godz., 30 min, III stopień w skali trudności UIAA. Zimą przejście jest łatwiejsze, ale wskazane tylko przy bezpiecznych śniegach. Pierwsze przejście zimowe: 7 marca 1955: Antoni Gąsiorowski, B. Minicka i Jan Stryczyński[1].

Powyżej skalistej części Żlebu Paryskiego znajduje się trawiasto-kosówkowa depresja między górnymi częściami odnóg Świstowej Kopy. Dawniej depresją tą, nieco powyżej urwisk prowadził szlak turystyczny z Morskiego Oka przez Opalone do Doliny Pięciu Stawów Polskich. Przejście tej depresji było bardzo niebezpieczne i zdarzyło się tutaj wiele śmiertelnych wypadków (opis w artykule Świstowa Kopa)[2]. Obecnie szlak prowadzi inaczej, zachodnim zboczem grani na szczyt Świstowej Kopy[1].

W atlasie satelitarnym Tatr i Podtatrza żleb podpisany jest jako Żleb Siniaków[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Władysław Cywiński: Szpiglasowy Wierch – Tatry. Przewodnik szczegółowy, tom 11. Poronin: Wyd. Górskie, 2008. ISBN 83-7104-034-2.
  2. Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2003. ISBN 83-915859-1-3.
  3. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 121. ISBN 83-909352-2-8.


Na podstawie artykułu: "Żleb Paryskiego" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy