Żołnierz Polski


Żołnierz Polski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Żołnierz Polskiczasopismo przeznaczone dla żołnierzy Wojska Polskiego.

Pismo zostało założone 28 marca 1919, jako tygodnik, następnie dwutygodnik, a od 1935, jako dekadówka.

9 lutego 1921 zostało połączone z pismem „Wiarus”, „Rycerz Polski” i „Łazik”.

Od lutego 1941 do grudnia 1944 było wydawane w Warszawie, w konspiracji, jako miesięcznik. W tym czasie wydano ogółem czterdzieści dwa numery, w nakładzie do 12 tys. egzemplarzy. Wydawane było przez Wydział Redakcji Fachowych Pism Wojskowych Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Związku Walki Zbrojnej-Armii Krajowej. Redaktorem naczelnym czasopisma był ppłk Mieczysław Biernacki.

Reaktywowane 24 sierpnia 1945, jako tygodnik ilustrowany Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego Wojska Polskiego oraz Zarządu Głównego Ligi Przyjaciół Żołnierza, a później Ligi Obrony Kraju.

Redaktorzy | edytuj kod

Redaktorzy naczelni:

Redaktorzy:

Bibliografia | edytuj kod

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, tom III (R – Ż), Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1971.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Żołnierz Polski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy