Życie Warszawy


Życie Warszawy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Życie Warszawydziennik ukazujący się w Warszawie od 15 października 1944 do 17 grudnia 2011.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Winieta tytułowa pierwszego numeru Dodatek nadzwyczajny Życia Warszawy: wyzwolenie Warszawy 17 stycznia 1945

Gazeta powstała, według jednych źródeł – z inicjatywy Polskiej Partii Robotniczej, zaś według innych – z inicjatywy Mariana Spychalskiego, pierwszego powojennego prezydenta Warszawy. „Życie Warszawy” było, obok „Trybuny Ludu”, jednym z najbardziej opiniotwórczych dzienników w PRL. Nazwa gazety miała informować Polskę i świat, że Warszawa żyje[1].

Pierwszy numer gazety w niewielkim nakładzie (1,5 tys.[2][3], według innego źródła 3 tys. egz.[4]) ukazał się 15 października 1944 r na Pradze. „Życie Warszawy” drukowano w drukarni znajdującej się w budynku zakładu wychowawczego braci albertynów przy ul. Grochowskiej 194[2][1]. Po wyczerpaniu się niewielkiego zapasu papieru, gazetę drukowano na papierze pakowym z zakładów Wedla[5]. W budynku drukarni nie było szyb, elektryczności i wody[6]. Ręczny skład gazety o formacie 34 x 24 cm zajmował 11 godzin[3]. Z powodu braku elektryczności pierwszy numer wydrukowano na maszynie pedałowej o napędzie nożnym[3]. Drukarnia pracowała pod ostrzałem artyleryjskim[3]. Wiosną 1945 druk przeniesiono do Domu Prasy przy ul. Marszałkowskiej 3/5[7].

W sprawozdawczości wykazywano wychodzenie dziennika od 17 stycznia 1945, od dnia wyzwolenia Warszawy[8]. W 1946 r zaczął wychodzić dodatek popołudniowy "Życie Warszawy. Wieczór", przekształcony od 14 numeru w oddzielne pismo Wieczór Warszawy[8].

W pierwszych latach wydawcą gazety była Spółdzielnia Wydawniczo - Oświatowa „Czytelnik”. Nakłady gazety wynosiły wówczas ok. 167 tys. egz. Od 1951 r po przekształceniu Czytelnika w wydawnictwo książkowe dziennik "Życie Warszawy" był wydawany przez RSW PRASA.

W czasie stanu wojennego edycja dziennika została zawieszona, wznowiona od 16 stycznia 1982. Od 1991 gazeta była wydawana przez spółkę Życie Press należącą do sardyńskiego biznesmena Nicola Grauso[9]. Od 2000 r wydawcą gazety Domem Prasowym kierował Michał Sołowow, kielecki biznesmen, wydawca lokalnej prasy: Echo Dnia i Słowo Ludu. Życie Warszawy było na początku lat 2000. jedynym dziennikiem nie należącym do dużej grupy medialnej[10].

Później dziennik należał do polskiego biznesmena Zbigniewa Jakubasa. W maju 2006 dyrektorem Domu Prasowego został Jacek Podsiadły[11]. W sierpniu 2007 została sprzedana przez spółkę Dom Prasowy Sp. z o.o. Presspublice – wydawcy m.in. „Rzeczpospolitej” i „Parkietu”.

W 2006 pismo miało zmienić formułę na dziennik opinii. W sierpniu 2007 gazeta przeszła kolejną zmianę szaty graficznej. Zrezygnowano z dodatku warszawskiego. Skoncentrowano się na wydarzeniach, przyjmując formę gazety popularnej – przypominającej miejską popołudniówkę. W sobotę 17 grudnia 2011 „Życie Warszawy” ukazało się ostatni raz jako samodzielna gazeta. Od tego dnia teksty dotyczące stolicy pojawiają się na łamach „Rzeczpospolitej” oraz w internecie na portalu www.ZycieWarszawy.pl. Od poniedziałku 19 grudnia 2011 pod nazwą „Życie Warszawy” ukazuje się warszawski dodatek do dziennika „Rzeczpospolita”.

Siedziba redakcji | edytuj kod

Siedziba redakcji, w której przygotowano pierwszy numer gazety datowany na dzień 15 października 1944, mieściła się w kompleksie obiektów b. Dyrekcji Kolei Państwowych przy ul. Wileńskiej 2/4[6].

Do 1992 redakcja i drukarnia mieściły się w budynku Domu Prasy przy ul. Marszałkowskiej 3/5[12], potem redakcja przeniosła się do budynku SCENY (dawnego Kina Klub) w al. Armii Ludowej, gdzie działała do 1999[13]. Następnie przeniosła się do siedziby FOTON-u przy ul. Wolskiej 45, a potem – w al. Jana Pawła II 80.

Obecnie redakcja mieści się w biurowcu przy ul. Prostej 51 wspólnie z redakcją „Rzeczpospolitej”.

Wydawcy | edytuj kod

Dodatki | edytuj kod

  • 1946-1948 – „Wieczór”,
  • 1949-1966 – „Dodatek Ilustrowany”,
  • 1957-1958 – „Przygoda” Tygodniowy dodatek dla młodzieży,
  • 1970-1981 – „Życie i Nowoczesność” (red. Stefan Bratkowski),
  • 1972-1981 – „Życie Warszawy” (wersja niemiecka),
  • 1987-2011 – „Historia i Życie”,
  • 1988-1991 – „Kultura i Życie”,
  • 1990-2011 – „Ex Libris”,
  • 1994-2011 – „Femina”,
  • 2002-2004 – „Stolica”,
  • 2002-2005 – „Kulisy”,
  • 2003-2011 – „Po Godzinach”.

Mutacje regionalne i tygodniowe edycje regionalne | edytuj kod

Mutacje | edytuj kod

Konkurs rysunkowy dla dzieci zorganizowany przez „Życie Radomskie”

Do 1956 ukazywały się następujące mutacje: „Życie Olsztyńskie”[14], „Życie Lubelskie”, „Życie Białostockie”, „Życie Radomskie”, „Życie Podlasia”, „Życie Mazowieckie”, „Życie Piotrkowskie”, „Życie Warszawy – Okręg Podstołeczny”. Od czerwca 1947 do lutego 1997 mutacją „Życia Warszawy” było też „Życie Częstochowy”, później funkcjonujące jako samodzielny dziennik lokalny[15].

Tygodniowe edycje regionalne | edytuj kod

Do piątkowego „Życia Warszawy” dołączane były regionalne tygodniki, ukazujące się w 10 powiatach (nie wyodrębniając 3 powiatów grodzkich) województwa mazowieckiego oraz w powiecie łukowskim województwa lubelskiego (dawniej siedleckiego). Przedstawiały one tygodniowy przegląd lokalnych wydarzeń. Wydawane były następujące tygodniki:

Do 25 maja 2007 ukazywał się tygodnik „Życie Otwocka”, natomiast do listopada 2007 „Życie Sierpca” (włączone potem do „Życia Płocka”). Inne to: „Życie Sokołowa”, „Życie Garwolina”, „Życie Łukowa”, „Życie Mińska”, „Życie Węgrowa” (włączone potem do „Życia Siedleckiego”).

Redaktorzy naczelni | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Marian Spychalski: Warszawa architekta. Wspomnienia pierwszego powojennego prezydenta stolicy. Warszawa: Bellona, 2015, s. 162. ISBN 978-83-11-13416-4.
  2. a b Jerzy Kasprzycki: Warszawa-Praga. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, s. 26.
  3. a b c d Jan Górski: Drugie narodziny miasta. Warszawa 1945. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1976, s. 37.
  4. Aleksander Gieysztor, Janusz Durko: Warszawa. Jej dzieje i kultura. Warszawa: Arkady, 1980, s. 573. ISBN 83-213-2958-6.
  5. Jan Górski: Drugie narodziny miasta. Warszawa 1945. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1976, s. 36–37.
  6. a b Jan Górski: Drugie narodziny miasta. Warszawa 1945. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1976, s. 36.
  7. Jan Górski: Drugie narodziny miasta. Warszawa 1945. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1976, s. 222.
  8. a b Mieczysław Zawadka: Z historii niektórych powojennych wydawnictw prasowych. W: Komitet Redakcyjny: Zeszyty prasoznawcze. Kraków: Krakowski Ośrodek Badań Prasoznawczych RSW PRASA, 1962, s. 62, seria: nr 1/2 R.III. [dostęp 2017-10-31].
  9. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 1035. ISBN 83-01-08836-2.
  10. [Czytaj więcej na: http://www.wirtualnemedia.pl/artykul/zycie-warszawy-bedzie-jak-nowe Życie Warszawy będzie jak nowe] (pol.). Wirtualne Media, 2002-08-30. [dostęp 2017-10-31].
  11. Nowy dyrektor Wydawnictwa Dom Prasowy (pol.). Wirtualne Media, 2006-05-22. [dostęp 2017-10-31].
  12. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 146. ISBN 83-01-08836-2.
  13. Michał Wojtczuk. MSZ rozbuduje się w miejscu dawnego kina. „Gazeta Stołeczna”, s. 4, 8 czerwca 2015. 
  14. Życie Olsztyńskie – LEKSYKON KULTURY WARMII I MAZUR, leksykonkultury.ceik.eu [dostęp 2016-11-13] .
  15. Jolanta Dzierżyńska: "Życie Częstochowy" w latach 1989–2003. [dostęp 2017-05-08].
  16. Redaktorzy naczelni Życia Warszawy. zw.com.pl, 2004-11-23. [dostęp 2018-03-21].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Życie Warszawy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy