(433) Eros


(433) Eros w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

(433) Erosplanetoida z grupy Amora.

Spis treści

Odkrycie | edytuj kod

Planetoida została odkryta 13 sierpnia 1898 roku w Berlinie przez astronoma Carla Gustava Witta. Tej samej nocy planetoidę tę sfotografował również w Nicei[1] Auguste Charlois, jednak odkrycie jest przyznawane wyłącznie Carlowi Wittowi.

Obiekt ten nosi imię mitologicznego boga miłości i namiętności seksualnej Erosa. Przed nadaniem nazwy planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (433) 1898 DQ.

Orbita | edytuj kod

Orbita Erosa nachylona jest do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 10,83°. Na jeden obieg wokół Słońca ciało to potrzebuje około 1 rok i 278 dni, krążąc w średniej odległości 1,46 j.a. od naszej Dziennej Gwiazdy. Średnia prędkość orbitalna tej planetoidy to ok. 24,36 km/s.

Eros należy do grupy Amora, grupy planetoid zbliżających się w swym obiegu wokół Słońca do orbity Ziemi.

Planetoida (433) Eros sfotografowana podczas przelotu sondy NEAR, 19 września 2000

31 stycznia 2012 planetoida znalazła się w odległości 26,7 milionów kilometrów (0,178 j.a.) od Ziemi, było to jej najbliższe przejście w pobliżu Ziemi od 1975. Podobnie blisko Ziemi znajdzie się ponownie dopiero w 2056[2].

Właściwości fizyczne | edytuj kod

Eros - mozaika zdjęć

(433) Eros ma bardzo nieregularny kształt, jego rozmiary to 34,4×11,2×11,2 km. Jego albedo wynosi 0,25, a jasność absolutna to 11,2m. Średnia temperatura na powierzchni to ok. 227 K (>+100 °C po stronie nasłonecznionej, -150 °C po stronie nocnej). Planetoida ta zalicza się do planetoid typu S. Na planetoidzie znajduje się 20 mld ton aluminium, a także spore ilości innych metali, jak złoto, platyna i cynk[3]. Jej powierzchnia jest pokryta regolitem, którego grubość i skład pozostaje tematem wielu badań. Większość regolitu występującego na powierzchni Erosa powstała prawdopodobnie w wyniku licznych, małych zderzeń z innymi planetoidami na całej przestrzeni istnienia planetoidy[4]. Dodatkowo można na niej dostrzec wiele kraterów uderzeniowych.

Badania bezpośrednie | edytuj kod

Planetoida Eros z wysokości około 250 metrów (obszar na zdjęciu ma 12 metrów szerokości). Zdjęcie wykonane przez NEAR Shoemaker tuż przed lądowaniem na powierzchni.

Eros był celem wyprawy sondy NEAR, która dokonała lądowania na powierzchni planetoidy 12 lutego 2001 roku. Sonda zebrała sporo informacji o planetoidzie, m.in. przesłała na Ziemię około 160 tysięcy fotografii obiektu[1]. Ostatnie zdjęcia wykonane przez tę sondę pokazują szczegóły wielkości rzędu kilkunastu centymetrów.

Lista tworów geologicznych na powierzchni (433) Eros | edytuj kod

Regiony | edytuj kod

Regiony na Erosie zostały nazwane na cześć współodkrywców tej planetoidy.

Grzbiety górskie | edytuj kod

Formacje te nazwano na cześć astronomów, którzy zajmowali się badaniem Erosa.

Kratery | edytuj kod

Kratery uderzeniowe na Erosie noszą imiona słynnych kochanków z legend, mitologii i literatury. Jeden z kraterów nosi nazwę od święta zakochanych – Walentynek (krater Valentine), inny to postać historyczna (Casanova)[1].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Krzysztof Czart: Kosmos. Planetoida Eros. T. 22. Poznań: Oxford Educational Sp. z o.o., 2011, s. 24. ISBN 978-83-252-1256-8.
  2. Asteroid To Make Closest Approach Since 1975 (ang.). universetoday.com. [dostęp 2012-01-31].
  3. BBC: Gold rush in space? (ang.). [dostęp 2012-01-31].
  4. Regolit asteroidy Eros w serwisie APOD: Astronomiczne zdjęcie dnia

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod


Kontrola autorytatywna (planetoida):
Na podstawie artykułu: "(433) Eros" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy