11 Eskadra Wywiadowcza


11 Eskadra Wywiadowcza w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania 11 eskadra w Toruniu przed wyruszeniem na front; kwiecień 1919 Załoga kpt. pilot Wacław Iwaszkiewicz i por. obs. Tytus Karpiński po locie bojowym

11 eskadra wywiadowczapododdział lotnictwa Wojska Polskiego początków II Rzeczypospolitej.

Eskadra sformowana została w 1919 w Warszawie jako 11 eskadra lotnicza. Wzięła udział w wojnie polsko bolszewickiej i w zajmowaniu Pomorza przez Wojsko Polskie. Rozwiązana na froncie i ponownie reaktywowana w Toruniu. W 1921 weszła w skład nowej 8 eskadry wywiadowczej.

Spis treści

Formowanie i walki | edytuj kod

Eskadra powstała 9 stycznia 1919 w Warszawie[1][2]. W okresie organizacyjnym personel latający stanowili: rtm. Niżewski, a rtm. Buckiewicz, por. Tytus Karpiński, ppor. Stefan Sznuk i sierżant Karol Biel[3]. Rozkazem Sztabu Generalnego nr 487/I z 9 stycznia 1919, eskadra weszła w skład I Grupy Lotniczej dowodzonej przez kpt. pil Romana Florera[4]. Od początku procesu formowania występowały poważne trudności z naborem personelu latającego oraz ukompletowaniem sprzętu, gdyż sprawne samoloty otrzymywały eskadry wcześniej odchodzące na front[1].

Na froncie litewsko-białoruskim

7 kwietnia 1919 eskadra odjechała z Warszawy na lotnisko Dojlidy[5]. Posiadała 6 lotników[6], lecz w tym czasie nie dysponowała żadnym samolotem[7]. Przydzielony w Białymstoku samolot typu DFW C.V był niesprawny i wymagał gruntownego remontu[1]. Natychmiast po przybyciu do Dojlid, oficer techniczny eskadry por. obs. Karpiński w fabryce Hasbachów organizuje nieetatowy park remontowy[8]. Kolejne otrzymane dwa samoloty eskadra musiała przekazać odchodzącym na front 1. i 4 eskadrze[9].

W lipcu eskadra wyszła ze składu I Grupy Lotniczej i przeniosła się na lotniska Słonim i Baranowicze. Tu działała na korzyść 1 Dywizji Litewsko-Bialoruskiej gen. Stefana Mokrzeckiego[10]. Dysponując tylko jednym sprawnym samolotem typu DFW C.V[11], załogi eskadry wykonywały loty rozpoznawcze, łącznikowe i bombardierskie[1]. 1 sierpnia eskadra wykonała swój pierwszy lot bojowy z startując lotniska Baranowicze. Przeprowadziła go załoga kpt. Iwaszkiewicz i por. Karpiński rozpoznając na kierunkach: Baranowicze – Stołpce i Baranowicze – Łuniniec. 2 sierpnia w rejon Stołpiec poleciała załoga sierż. Karol Biel i ppor. Stefan Sznuk. Nad Mirem zostali ostrzelani przez bolszewików, za co Polacy zrewanżowali się bombardowaniem 3-kilogramowymi pociskami do miotaczy min. W drodze powrotnej wykryli sowiecką baterię artylerii. W tym czasie eskadra otrzymała do swojej dyspozycji drugi samolot. 5 sierpnia miała miejsce nieudana próba współpracy z własną kawalerią. Oczekujący na ułanów w rejonie spotkania samolot został ostrzelany przez nieprzyjaciela i z uszkodzonym silnikiem zmuszony był do awaryjnego lądowania. Samolot został rozbity, a obaj lotnicy ranni. 8 sierpnia załoga rtm. Antoni Buckiewicz i ppor. Stefan Sznuk wykonała lot zwiadowczy w kierunku na Kojdanów. Zaatakowano i rozproszono grupę saperów sowieckich przygotowujących się do wysadzenia mostu na Niemnie w Stołpcach. Po zajęciu Mińska 11 eskadra urządziła wysunięte lotnisko w Słucku. W tym okresie eskadra dysponowała 3 samolotami: 2 DFW C.V i AEG C.IV[12].

Na Pomorzu

W związku z zagrożeniem od strony Niemiec, jesienią eskadra została ściągnięta do Białegostoku[13]. W zimie 1919/1920 eskadra operowała na korzyść dowództwa Frontu Mazowieckiego wykonując loty rozpoznawcze w rejon granicy z Prusami Wschodnimi. Wchodziła wtedy w skład IV Grupy Lotniczej por. Borejszy[12]. Z początkiem 1920 eskadra została przesunięta do Torunia. W Toruniu instaluje się na dawnym niemieckim lotnisku i stamtąd wykonuje loty grupowe w kierunku granicy z Prusami[14]. Miało to związek z zajmowaniem Pomorza przez oddziały Wojska Polskiego[13]. Na dzień 1 lutego 1920 eskadra posiadała 3 pilotów, 3 obserwatorów i 3 samoloty[15].

Powtórnie na froncie północnym

Z końcem marca, na Froncie Litewsko-Białoruskim stacjonował 1 dywizjon lotniczy w składzie 1., 4. i 8 eskadra wywiadowcza oraz wielkopolski dywizjon składający się z 12. i 14 eskadry wywiadowczej oraz 13 eskadry myśliwskiej. Jeszcze w kwietniu lotnictwo Frontu zostało wzmocnione przez 4 dywizjon lotniczy w składzie 11. i 18 eskadry wywiadowczej. W maju w rejon frontu przybyły 10 eskadra wywiadowcza i 19 eskadra myśliwska. Naczelne dowództwo przydzieliło 4 Armii pięć eskadr, 1 Armii – trzy eskadry, a do 7 Armii włączono tylko jedną eskadrę[16]. 11 eskadra wywiadowcza stacjonowała na lotnisku Zahaccie. Po 2 miesiącach przeniesiono ją na lotnisko Zahacie. Tam operowała w składzie Frontu Północnego gen. Stanisława Szeptyckiego[13]. W maju, dysponując tylko 2 załogami i szczupłym sprzętem, eskadra została rozdzielona między inne eskadry IV dywizjonu lotniczego i przestała istnieć jako samodzielna jednostka[2][1][17][18]. Większość personelu weszła w skład 1 eskadry, a reszta uzupełniła 4 i 18 eskadrę wywiadowczą[1][19].

Odtworzona eskadra

11 eskadrę odtworzono ponownie we wrześniu 1920 w Toruniu, wyodrębniając ją z 4 eskadry wywiadowczej. Po otrzymaniu samolotów, pododdział odjechał do Lidy. Tam wszedł w skład IV dywizjonu lotniczego. Eskadra nie wzięła już udziału w walkach. Wcześniej podpisano rozejm[a][13].

W okresie działań wojennych załogi 11 eskadry wywiadowczej wykonały 16 lotów bojowych w czasie 41 godzin[1][21].

Eskadra w okresie pokoju | edytuj kod

Na mocy rozkazu z 18 stycznia 1921 eskadry 8. i 11. połączono tworząc nową 8 eskadrę wywiadowczą[22][1].

 Osobny artykuł: 8 eskadra wywiadowcza.

Żołnierze eskadry | edytuj kod

Samoloty eskadry | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Zawieszenie broni zostało podpisane w Rydze 12 października 1920, a wchodziło w życie 18 października o 24.00[20].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h Pawlak 1989 ↓, s. 194.
  2. a b Brummer i Zawadzki 2000 ↓, s. 86.
  3. Jungrav 1932 ↓, s. 519.
  4. Pawlak 1989 ↓, s. 44.
  5. Romeyko (red.) 1933 ↓, s. 179.
  6. Niestrawski 2017 ↓, s. II/83.
  7. Pawlak 1998 ↓, s. 18.
  8. Jungrav 1932 ↓, s. 520.
  9. Tarkowski 1991 ↓, s. 27.
  10. Romeyko (red.) 1933 ↓, s. 179180.
  11. Tarkowski 1991 ↓, s. 29.
  12. a b Tarkowski 1991 ↓, s. 28.
  13. a b c d e Romeyko (red.) 1933 ↓, s. 180.
  14. Jungrav 1932 ↓, s. 523.
  15. Bartel i in. 1978 ↓, s. 42.
  16. Tarkowski 1991 ↓, s. 63.
  17. Pawlak 1989 ↓, s. 69.
  18. Tarkowski 1991 ↓, s. 86.
  19. Pawlak 1989 ↓, s. 403.
  20. Tarkowski 1991 ↓, s. 92.
  21. Pawlak 1998 ↓, s. 19.
  22. Pawlak 1989 ↓, s. 180.
  23. Romeyko (red.) 1933 ↓, s. 179–180.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "11 Eskadra Wywiadowcza" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy