17 Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej


17 Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania 76 mm armata wz. 1942 (ZiS-3)

17 Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej (17 dappanc) - pododdział artylerii przeciwpancernej ludowego Wojska Polskiego.

Dywizjon został sformowany w 1945 roku, w garnizonie Bydgoszcz, w składzie 14 Dywizji Piechoty. W połowie 1946 roku dyslokowany został do garnizonu Siedlce. Wiosną 1949 roku przeniesiono dywizję na Pomorze Zachodnie, a dywizjon dyslokowano w garnizonie Szczecinek[3] (Choszczno[4]). W 1955 roku jednostka została przeniesiona do Stargardu Szczecińskiego, a dwa lata później rozformowana.

Struktura organizacyjna | edytuj kod

Dowództwo i sztab

  • pluton dowodzenia
  • trzy baterie armat przeciwpancernych
    • dwa plutony ogniowe po 2 działony

Razem według etatu 2/79 w 1948: 164 żołnierzy i 12 armat 76 mm ZiS-3

Przypisy | edytuj kod

  1. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.3.1946 roku
  2. Kajetanowicz 2005 ↓, s. 427.
  3. Wojtaszak 2001 ↓, s. 161.
  4. Kajetanowicz 2005 ↓, s. 429.

Bibliografia | edytuj kod

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 : skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Andrzej Wojtaszak, Kazimierz Kozłowski: Żołnierz polski na Pomorzu Zachodnim X-XX wiek : materiały z sesji naukowej z 10 listopada 1999 r. : praca zbiorowa. Szczecin: Oddział Edukacji Obywatelskiej, 2001. ISBN 83-86992-76-X.
Na podstawie artykułu: "17 Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy