2 Berliński Pułk Piechoty


2 Berliński Pułk Piechoty w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

2 Berliński Pułk Piechoty (2 pp) – oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego.

Pułk sformowany został 14 maja 1943 w obozie sieleckim, w składzie 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, w oparciu o sowiecki etat Nr 04/501 pułku strzeleckiego. Żołnierze złożyli przysięgę 15 lipca[4].

Spis treści

Skład etatowy | edytuj kod

dowództwo i sztab

  • 3 bataliony piechoty
  • kompanie: dwie fizylierów, przeciwpancerna, rusznic ppanc, łączności, sanitarna, transportowa
  • baterie: działek 45 mm, dział 76 mm, moździerzy 120 mm
  • plutony: zwiadu konnego, zwiadu pieszego, saperów, obrony pchem, żandarmerii

Razem:

żołnierzy 2915 (w tym oficerów – 276, podoficerów 872, szeregowców – 1765). Sprzęt:

162 rkm, 54 ckm, 66 rusznic ppanc, 12 armat ppanc 45 mm, 4 armaty 76 mm, 18 moździerzy 50 mm, 27 moździerzy 82 mm, 8 moździerzy 120 mm

Marsze i działania bojowe | edytuj kod

Pułk przez cały okres wojny walczył w składzie 1 Dywizji Piechoty. W dniach 12–13 października 1943 r. bił się pod Lenino. Wszedł do walki w pierwszym rzucie na prawym skrzydle dywizji na kierunku wsi Połzuchy. W 1944 r. pułk walczył o przyczółki na Wiśle pod Dęblinem, a w dniach 10–15 września 1944 uczestniczył w wyzwoleniu Pragi. Następnie walczył pod Warszawą w rejonie JabłonnaLegionowo. W 1945 r. toczył boje na Wale Pomorskim, pod Mirosławcem i nad Zalewem Szczecińskim. W dniach 16–20 kwietnia forsował Odrę i Starą Odrę. Uczestniczył w szturmie Berlina. Nacierał w rejonie Berliner Strasse i gmachu Politechniki. Walki zakończył w parku Tiergarten[5].

Żołnierze pułku | edytuj kod

Dowódcy

Zastępcy dowódcy pułku ds. polityczno-wychowawczych[6]

  • kpt. Leonard Borkowicz (29 V – 21 X 1943)
  • kpt. Jakub Wachtel (21 X 1943 – ?)
  • por. Władysław Stąpor (? – 7 IX 1944)
  • por. Eugeniusz Oksanicz ( 3 IX – 1 XI 1944)
  • por. Karol Bąkowski (5 XI 1944 – 27 I 1945)
  • por. Stanisław Wancerz (9 II – 24 III 1945)
  • por. Ignacy Flajszakier (30 III 1945 – ?)

Zastępcy dowódcy pułku ds. liniowych[6]

  • mjr Paweł Wierchowodko (5 – 12 VIII 1943)
  • ppłk Leon Skokowski (17 VIII 1943 – 19 I 1944)
  • mjr Feliks Kondracki (8 IV – 31 VII 1944)
  • mjr Jan Łopaciński (31 VII – 6 VIII 1944)[7]
  • ppłk Piotr Samborski (11 VIII 1944 – ?)[7]

Szefowie sztabu[7]

  • mjr Konstanty Gryżewski (29 V 1943 – ?)
  • płk Witalis Kondratowicz (6 VI 1943 – 8 IV 1944)
  • ppłk Eugeniusz Uszpalewicz (8 IV 1944 – ?)[8][7]

Kwatermistrze[9]

  • kpt. Marian Masłowski (3 VI – 15 X 1943)
  • kpt. Marian Koniewski (15 X 1943 – 16 II 1944)
  • kpt. Eugeniusz Olejnik (16 II 1944 – ?)

Dowódcy 1 batalionu

  • p.o. por. Stefan Zagórski (4 VI – 15 VI 1943)
  • kpt. Bronisław Aleszkowski (9 VI 1943 – ?)
  • mjr Bronisław Sławiński (15 VI 1943 – 28 III 1944)
  • kpt. Stefan Zagórski (? – 29 IX 1944)
  • kpt. Władysław Wróblewski (29 IX 1944 – 7 III 1945)
  • kpt. Konstanty Pieńkowski (4 III 1945 – ?)

Dowódcy 2 batalionu

  • p.o. ppor. Ryszard Lipiński (4 – 16 VI 1943)
  • por. Stanisław Jakimionok (16 VI – 15 X 1943)
  • p.o. por. Piotr Prygun (15 XI – 20 XII 1943)
  • por. Stanisław Jakimionok (20 XII 1943 – 5 I 1944)
  • kpt. Piotr Prygun (5 I – 6 VIII 1944)
  • kpt. Jan Greczychin (6 – 17 VIII 1944)
  • kpt. Władysław Laskowski (11 VIII 1944 – 9 II 1945)
  • kpt. Teodor Smietański (Smietanin) (8 II – 19 III 1945)
  • por. Tadeusz Cynkin (4 III 1945 – ?)

Dowódcy 3 batalionu

  • p.o. ppor. Mieczysław Jurkowski (4 – 15 VI 1943)
  • kpt. Stefan Karpowicz (11 VII – 27 IX 1943)
  • p.o. ppor. Władysław Baranowski (27 IX – 15 X 1943)
  • kpt. Stefan Karpowicz (15 X – 2 XI 1943)
  • mjr Ludwik Barański (2 XI 1943 – 28 III 1944)
  • mjr Jan Rembeza (13 III – 26 VIII 1944)
  • kpt. Mikołaj Romanowski (22 IX 1944 – ?)

Dowódcy 1 kompanii fizylierów[10]

  • por. Piotr Bogdziejewicz (31 V – 30 VIII 1943)
  • por. Bronisław Orłowski (30 VIII – 12 X 1943)
  • chor. Jakub Klejn (? – 14 IV 1944)
  • ppor. Bogdan Zieleniak (14 IV – 2 VII 1944)
  • chor. Tadeusz Cynkin (7 VII 1944 – 4 III 1945)
  • por. Bolesław Kisielewicz (27 III – 12 IV 1945)
  • por. Zygmunt Stein (29 IV 1945 – ?)

Dowódcy 2 kompanii fizylierów[11]

  • por. Michał Siemionowicz (13 VII – 12 X 1943)
  • chor. Jakub Klajn (6 XI 1943 – 4 IV 1944)
  • ppor. Bogdan Zieleniak (4 IV 1944 – ?)
  • ppor. Wiktor Nikołajew (18 VI – 18 IX 1944)
  • por. Bolesław Kisielewicz (7 V 1945 – ?)
Oficerowie
Podoficerowie i szeregowcy

Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[13]

  1. chor. Tadeusz Biały
  2. por. Czesław Bielejewski
  3. ppor. Eugeniusz Borkacki
  4. por. Mikołaj Chocko[14]
  5. chor. Tadeusz Ćwik
  6. por. Stanisław Ejgert
  7. kpt. Ignacy Flajszakier
  8. por. Mieczysław Frenkiel
  9. ppor. Stefan Gajos
  10. por. Edmund Galla
  11. szer. Włodzimierz Gnietko
  12. ppor. Władysław Gumienny
  13. kpr. Kazimierz Guzik
  14. ppor. Marceli Hecht
  15. ppor. Mieczysław Janiszewski
  16. ppor. Rudolf Juraszek
  17. ppor. Franciszek Kamiński
  18. por. Aleksander Karaś
  19. kpr. Eugeniusz Kieczyło
  20. por. Jakub Klajn
  21. st. sierż. Franciszek Kłysz
  22. ogn. Paweł Kolada
  23. ppor. Józef Kołaczyński
  24. ppor. Karol Kołodziej
  25. kpr. Aleksander Kołpak
  26. ogn. Leopold Kozakiewicz
  27. plut. Michał Lisica
  28. chor. Tytus Łatek
  29. por. Leon Małek
  30. chor. Władysław Marek
  31. plut. Stefan Mazur
  32. ppor. Franciszek Mazurkiewicz
  33. ppor. Serafin Michalewski[14]
  34. plut. Antoni Michajłowicz
  35. szer. Franciszek Mróz
  36. kpt. Jan Muszyński[14]
  37. kpr. Stanisław Naszczyniec[14]
  38. chor. Władysław Otoksyn[14]
  39. por. Mikołaj Paprocki
  40. chor. Gustaw Peszel
  41. mjr Julian Pinkiewicz
  42. por. Eugeniusz Rajsk
  43. mjr Jan Rembeza
  44. kpt. Mikołaj Romanowski
  45. ppor. Grzegorz Rus
  46. mjr Piotr Samborski
  47. ppor. Feliks Siedlecki
  48. płk Wiktor Sienicki
  49. ogn. pchor. Józef Skurupa
  50. ppor. Stanisław Takarczyk
  51. ppor. Franciszek Wojciechowicz
  52. chor. Zygmunt Woźnica
  53. ppor. Eugeniusz Załucki

Sztandar pułku | edytuj kod

Sztandar ufundowany został przez społeczeństwo Zielonki w końcu 1944 roku. Wręczenia dokonano 11 stycznia 1945 roku[15].

Opis sztandaru:
Płat o wymiarach 95x120 cm, obszyty częściowo żółtą frędzlą, przymocowany do drzewca przy pomocy sześciu tasiemek. Drzewce z jasnego drewna. Głowica w kształcie grotu umieszczonego na kuli[15].

Strona główna:
Na ciemno-czerwonym aksamicie aplikowany z białego jedwabiu i haftowany białą nicią orzeł. Nad nim, na aplikowanej białej wstędze, haftowany żółtą nicią napis: "ZA WASZĄ WOLNOŚĆ I NASZĄ". Pod orłem aplikowany biały kartusz z napisem: "II. P.P. I. D.P. IM. T. KOŚCIUSZKI 1944 r."[15].

Strona odwrotna:
Na białym płóciennym tle, pośrodku, aplikowany i olejno malowany wizerunek Matki Boskiej Częstochowskiej. Nad wizerunkiem i pod nim napis haftowany żółtą nicią: "BÓG HONOR I OJCZYZNA"[15].

Przypisy | edytuj kod

  1. Rozkaz Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego Nr 235 z 12 października 1945.
  2. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP Nr 053/Org. z 30.03.1946 roku
  3. a b Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. s. 427.
  4. Andrzej Krajewski: Drugi Berliński: z dziejów 2 Berlińskiego Pułku Piechoty. s. 50.
  5. Komornicki 1965 ↓, s. 169-170.
  6. a b c d Andrzej Krajewski: Drugi Berliński: z dziejów 2 Berlińskiego Pułku Piechoty. s. 541.
  7. a b c d Andrzej Krajewski: Drugi Berliński: z dziejów 2 Berlińskiego Pułku Piechoty. s. 542.
  8. Kazimierz Kaczmarek: Oni szturmowali Berlin. s. 152.
  9. Andrzej Krajewski: Drugi Berliński: z dziejów 2 Berlińskiego Pułku Piechoty. s. 545.
  10. Andrzej Krajewski: Drugi Berliński: z dziejów 2 Berlińskiego Pułku Piechoty. s. 547.
  11. Andrzej Krajewski: Drugi Berliński: z dziejów 2 Berlińskiego Pułku Piechoty. s. 548.
  12. 2 Berliński Pułk Piechoty. Józef Guterman. stankiewicze.com. [dostęp 2016-12-11].
  13. Krajewski 1979 ↓, s. 619-620.
  14. a b c d e Wachtel 1962 ↓, s. 274-275.
  15. a b c d Bigoszewska i Wiewióra 1974 ↓, s. 72.

Bibliografia | edytuj kod

  • Wanda Bigoszewska, Henryk Wiewióra: Sztandary ludowego Wojska Polskiego 1943 – 1974. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1974.
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej, T. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1965.
  • Kazimierz Kaczmarek: Oni szturmowali Berlin. Warszawa: Książka i Wiedza, 1980, s. 104-165.
  • Andrzej Krajewski: Drugi Berliński: z dziejów 2 Berlińskiego Pułku Piechoty. Warszawa: Ministerstwo Obrony narodowej, 1979. ISBN 83-11-06344-3.
  • Jakub Wachtel: Azymut Warszawa. Z dziejów 2 Berlińskiego pułku piechoty. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1962.
Na podstawie artykułu: "2 Berliński Pułk Piechoty" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy