2 Księga Barucha


2 Księga Barucha w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Stary Testament

Biblia hebrajska Kanon katolicki, prawosławny, etiopski i syryjski Kanon prawosławny (słowiański i grecki), etiopski i syryjski Kanon prawosławny (gruziński) Kanon etiopski węższy Kanon syryjski

Druga Księga Baruchaapokryficzna księga Starego Testamentu, znana również pod nazwą Apokalipsa Barucha[1]. W syryjskim kanonie Starego Testamentu uważana za księgę kanoniczną.

Powstanie jej datuje się na II wiek. Pierwotnie powstała w języku semickim (hebrajskim lub aramejskim), z którego została przełożona na grekę i ostatecznie na język syryjski[1].

Księga ma charakter apokalipsy. Opisuje wizję zniszczenia Jerozolimy, którą miał otrzymać prorok Baruch, a w dalszej kolejności następne wizje: przyszłości ludzi sprawiedliwych i grzesznych, przyjście Mesjasza i budowę Nowego Syjonu. Utwór kończy się apokaliptycznymi listami rozesłanymi przez Barucha do pokoleń izraelskich[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Apokryfy Starego Testamentu. Ryszard Rubinkiewicz (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza "Vocatio", 2006, s. 405-406. ISBN 83-7146-142-9.
Kontrola autorytatywna (dzieło literackie):
Na podstawie artykułu: "2 Księga Barucha" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy