36 Łużycki Pułk Piechoty


36 Łużycki Pułk Piechoty w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Proporczyk

36 Łużycki Pułk Piechoty – oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego.

Pułk wchodził w skład 8 Drezdeńskiej Dywizji Piechoty z 2 Armii Wojska Polskiego.

Spis treści

Formowanie | edytuj kod

Sformowany w Siedlcach[1][e] na podstawie rozkazu nr 8 Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego z 20 sierpnia 1944 w oparciu o sowiecki etat pułku strzeleckiego nr 04/501. Zaprzysiężenia dokonano 21 października 1944 roku w Mordach[c].

Skład etatowy

dowództwo i sztab

  • 3 bataliony piechoty
  • kompanie: dwie fizylierów, przeciwpancerna, rusznic ppanc, łączności, sanitarna, transportowa
  • baterie: działek 45 mm, dział 76 mm, moździerzy 120 mm
  • plutony: zwiadu konnego, zwiadu pieszego, saperów, obrony pchem, żandarmerii

Razem:

żołnierzy 2915 (w tym oficerów – 276, podoficerów 872, szeregowców – 1765).

Sprzęt:

162 rkm, 54 ckm, 66 rusznic ppanc, 12 armat ppanc 45 mm, 4 armaty 76 mm, 18 moździerzy 50 mm, 27 moździerzy 82 mm, 8 moździerzy 120 mm

Działania bojowe | edytuj kod

Od chwili sformowania do zakończenia wojny pułk walczył w składzie 8 Dywizji Piechoty. Forsując Nysę zdobył przyczółek. Następnie walczył na kierunku Nieder-Neundorf, Wehrkirch, Ödernitz i Diehsa. Ścigał nieprzyjaciela w kierunku Drezna, a podczas odpierania niemieckich uderzeń pancernych z południa toczył walki obronne na południe od Niska. Następnie walczył na północ od Budziszyna pod Gross- i Kleinwelka. W operacji praskiej kontynuował pościg w Sudetach, walczył pod Lisci i Mikulašovice. Szlak bojowy zakończył 10 maja 1945 r. we wsi Lukov[1].

Sztandar pułku | edytuj kod

Sztandar został wręczony pułkowi w dniu jego przysięgi 23 października 1944 roku w Siedlcach[3] [c].

Opis sztandaru:

Płat o wymiarach 82 × 124 cm. Drzewce z jasnego drewna. Głowica w kształcie ażurowego płaskiego grotu, wewnątrz którego w otoku wieńca laurowo-dębowego dwustronnie przytwierdzone dwa orły tego samego typu co noszone na czapkach 1 Armii Wojska Polskiego[3].

Strona główna:

Na biało-czerwonym tle, na czerwonym aplikowanym polu w kształcie koła haftowany białą nicią orzeł[3].

Strona odwrotna: Na biało-czerwonym tle napis haftowany czarną nicią: "36 PUŁK PIECHOTY", poniżej haftowane zielono-czarną nicią dwie skrzyżowane gałązki[3].

Pułk w okresie pokoju | edytuj kod

Pomnik poległych w latach 1945-1946 żołnierzy 36 pp na cmentarzu w Lesku

Po krótkim pobycie w Niemczech pułk powrócił do kraju i rozpoczął służbę patrolową na granicy zachodniej. 20 maja 1945 roku dowódca pułku wysłał na samochodach grupę operacyjną, która miała jak najszybciej wystawić posterunek na moście na Odrze w Nowej Soli[4]. Potem pułk ochraniał odcinek od Sulechowa do Nowej Soli. Jego sztab stacjonował w Kargowej. 20 maja 1945 pułk przeszedł do obrony granicy na Nysie Łużyckiej. Obsadził 25-kilometrowy odcinek od Zasiek do Mużakowa. Sztab stacjonował w Tuplicach[5].

W październiku 1946 36 pp został czasowo podporządkowany dowódcy 9 Drezdeńskiej Dywizji Piechoty i nadal działał na terenie województwa rzeszowskiego. Kilka tygodni później wrócił w skład macierzystej dywizji i przetransportowany został do Łowicza. Tam zajął „czerwone koszary”, w których to przed wojną stacjonował 10 pułk piechoty. Rozpoczął służbę garnizonową i szkolenie rekrutów[6].

Na podstawie rozkazu MON Nr 0046/Org. z 30 marca 1949 dowódca 8 DP przekazał 36 Pułk Piechoty – JW 1784 Łowicz w podporządkowanie dowódcy 2 DP. Tym samym rozkazem przedyslokowany został do Lublińca i zakwaterowany przy ul. 15 Grudnia, a później przy Sobieskiego.

Rozkazem MON Nr 0026/Org. z 4 września 1956 pułk podporządkowano dowódcy 7 Dywizji Piechoty z Nysy. 7 dywizja w tym czasie reorganizowała się i przejęła nazwę rozwiązywanej 2 Dywizji Piechoty z Częstochowy. W tym samum roku został skadrowany i przekształcony w 36 pułk zmechanizowany. W kolejnych latach rozwiązany.

Tradycje | edytuj kod

Na podstawie rozkazu Nr 07/MON Ministra Obrony Narodowej z 4 maja 1967 w sprawie przekazania jednostkom wojskowym historycznych nazw i numerów oddziałów frontowych oraz ustanowienia dorocznych świąt jednostek (Dz. Rozk. Tjn. MON Nr 5, poz. 21) nazwę 36 Łużyckiego pułku zmechanizowanego przyjął 39 pułk zmechanizowany z Trzebiatowa.

Miejsce stacjonowania jednostki | edytuj kod

  • Kargowa – w okresie służby granicznej 1945
  • Lesko 1945
  • Łowicz ul. Stanisławskiego – 1949
  • Lubliniec ul. 15 Grudnia, ul. Sobieskiego 35 – 1949 do 1956

Żołnierze pułku | edytuj kod

Dowódcy pułku

  • ppłk Mikołaj Kiryluk (28 sierpnia 1944 – do końca wojny)[1]

Oficerowie pułku

Uwagi | edytuj kod

  1. Rozkaz Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego nr 295 z 28.08.1945 → Rzepski 1970 ↓, s. 416
  2. Sztandar ufundowany przez społeczeństwo miasta i powiatu Lesko
  3. a b c Istnieje niezgodność daty i miejsca w opracowaniach Bigoszewskiej i Komornickiego
  4. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego Nr 053/Org. z 30.03.1946 roku
  5. 36 pułk piechoty formowano w koszarach przedwojennego 22 pułku piechoty

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Komornicki 1965 ↓, s. 221.
  2. a b Kajetanowicz 2003 ↓, s. 428.
  3. a b c d Bigoszewska i Wiewióra 1974 ↓, s. 95.
  4. Rzepski 1970 ↓, s. 282.
  5. Juchniewicz 1975 ↓, s. 286.
  6. Juchniewicz 1975 ↓, s. 322.
  7. Juchniewicz 1975 ↓, s. 380.

Bibliografia | edytuj kod

  • Wanda Bigoszewska, Henryk Wiewióra: Sztandary ludowego Wojska Polskiego 1943 – 1974. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1974.
  • Mieczysław Juchniewicz: 36 Łużycki. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej, T. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1965.
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Stanisław Rzepski: 8 Dywizja Piechoty. Z dziejów 8 Drezdeńskiej Dywizji Piechoty im. Bartosza Głowackiego. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970.
Na podstawie artykułu: "36 Łużycki Pułk Piechoty" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy