39 Dywizja Piechoty (II RP)


39 Dywizja Piechoty (II RP) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

39 Dywizja Piechoty (39 DP) – rezerwowa wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego II RP.

Spis treści

Historia dywizji | edytuj kod

39 Dywizja Piechoty (rezerwowa) pod dowództwem gen. bryg. Brunona Olbrychta wchodziła w skład południowego zgrupowania Armii „Prusy”. W pierwszych dniach września miała się koncentrować w rejonie Gór Świętokrzyskich, lecz dopiero 6 września jej pododdziały zaczęły napływać w rejon środkowej Wisły. W miarę koncentracji obsadzały one mosty i przeprawy na Wiśle. Formowanie dywizji zakończyło się ostatecznie ok. 10 września i otrzymała ona rozkaz obrony odcinka Dęblin-Kazimierz Dolny. Wchodziła wówczas w skład Armii „Lublin” gen. Tadeusza Piskora. Z powodu choroby dowódcy dywizji w rzeczywistości dowodził nią płk Bronisław Duch. 14 września – po zniszczeniu materiału wojennego w głównej składnicy uzbrojenia w Stawach i spaleniu benzyny lotniczej w magazynach w Dęblinie – dywizja odeszła w rejon Chełma. Następnie weszła w skład Frontu Północnego gen. Stefana Dęba-Biernackiego. 19 września jej siły główne zmierzały przez Pawłów i Rejowiec w kierunku Skierbieszowa. Następnie zaatakowała Niemców w Krasnymstawie, ale nie zdołała wyprzeć ich z miasta. 20 września atakowała skutecznie niemiecką 4 DLek. W dniach 21-22 września, wykonując odwrót spod Zamościa, stoczyła w rejonie wsi Cześniki nierozstrzygniętą, ciężką walkę z oddziałami niemieckiego VII Korpusu - Bitwa pod Krasnobrodem (1939) 24-25 września. W kolejnych dniach brała udział w drugiej bitwie pod Tomaszowem Lubelskim i skapitulowała wraz z innymi jednostkami 26 września, we wsi Szopowe na lubelszczyźnie. Niektóre jej oddziały walczyły jeszcze do dnia następnego.

Planowana organizacja wojenna dywizji | edytuj kod

 Osobny artykuł: Organizacja wojenna polskiej dywizji piechoty w 1939 roku.

Kwatera Główna 39 DP

  • dowództwo i sztab 39 DP
  • dowódcy broni 39 DP
  • szefowie służb 39 DP
  • komendant Kwatery Głównej 39 DP
  • kompania gospodarcza Kwatery Głównej 39 DP
  • kompania asystencyjna nr ? - kpt. Stefan Gądzio
  • sąd polowy nr
  • poczta polowa nr
Piechota dywizyjna

Artyleria dywizyjna

Jednostki broni
Jednostki i zakłady służb
  • kompania sanitarna nr 33 (231)[a]
  • szpital polowy nr 231
  • polowa kolumna dezynfekcyjno-kąpielowa nr 231
  • polowa pracownia bakteriologiczno-chemiczna nr 231
  • polowa pracownia dentystyczna nr 231
  • Dowództwo Grupy Marszowej Służb typ II nr
  • Dowództwo Grupy Marszowej Służb typ II nr
  • kolumna taborowa parokonna nr
  • kolumna taborowa parokonna nr
  • kolumna taborowa parokonna nr
  • kolumna taborowa parokonna nr
  • kolumna taborowa parokonna nr
  • kolumna taborowa parokonna nr
  • kolumna taborowa parokonna nr
  • kolumna taborowa parokonna nr
  • warsztat taborowy (parokonny) nr
  • pluton taborowy nr
  • pluton parkowy uzbrojenia nr
  • park intendentury nr 231

Obsada personalna kwatery głównej | edytuj kod

Obsada personalna kwatery głównej we wrześniu 1939 roku[4]

  • dowódca dywizji - gen. bryg. Bruno Olbrycht
  • dowódca piechoty dywizyjnej - płk dypl. piech. Bronisław Duch
  • oficer sztabu - mjr dypl. Tadeusz Maria Paciorkowski
  • oficer sztabu - kpt. Stanisław Michał Stankiewicz
  • dowódca artylerii dywizyjnej - płk art. mgr Jan Antoni Filipowicz
  • oficer sztabu - kpt. Tadeusz Krzyszkowski
  • oficer sztabu - kpt. Eugeniusz Tomaszewicz
  • oficer sztabu - kpt. Kazimierz Polak
  • oficer sztabu - kpt. Tadeusz Szymański
  • dowódca saperów dywizyjnych - mjr Tadeusz Górecki
  • dowódca kawalerii dywizyjnej -
  • szef sztabu - ppłk dypl. Włodzimierz Wisłocki
  • oficer operacyjny - mjr dypl. Bożesław Józef Nieciengiewicz
  • oficer informacyjny - kpt. Tadeusz Jan Górecki
  • dowódca łączności - ppłk Aleksander Winiarski
  • kwatermistrz – mjr dypl. Franciszek Kłosowski
  • szef służby uzbrojenia – kpt. Kazimierz Zaleski
  • szef służby intendentury – kpt. int. Józef Zieliński
  • szef sanitarny – mjr lek. dr Józef Leonard Nowicki
  • komendant kwatery głównej - mjr Franciszek Rodziewicz

Uwagi | edytuj kod

  1. Kompania pod dowództwem kpt. lek. dr Jana Karola Hauslingera została zmobilizowana w dniach 5-10 września 1939 roku w Głusku, a następnie w Kurowie z przeznaczeniem dla 39 DP. 13 września szef służby zdrowia Armii „Lublin” podporządkował kompanię Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej. Dowódca kompanii dr Jan Karol Hauslinger w relacji sporzadzonej 30 września 1947 roku posługuje się nazwą „kompania sanitarna nr 33”[1]. Ludwik Głowacki wymienił tę kompanię również z numerem „33”[2]. Wg Ryszarda Rybki i Kamila Stepana kompania sanitarna mobilizowana przez 2 Szpital Okręgowy dla rezerwowej dywizji piechoty nosiła numer „231”[3]

Przypisy | edytuj kod

  1. Kuchciak 2017 ↓, s. 164.
  2. Głowacki 1986 ↓, s. 300.
  3. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 584.
  4. Głowacki 1986 ↓, s. 352-353.

Bibliografia | edytuj kod

  • Tadeusz Jurga: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Regularne jednostki Wojska Polskiego w 1939: organizacja, działania bojowe, uzbrojenie, metryki związków operacyjnych, dywizji i brygad. T. 7. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.
  • Ludwik Głowacki: Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Wyd. 2. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1986. ISBN 83-222-0377-2.
  • Michał Kuchciak. Nieznane relacje dotyczące Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej w 1939 roku. „Przegląd Historyczno-Wojskowy”. 4 (262), s. 152-176, 2017. Warszawa: Wojskowy Instytut Historyczny. ISSN 1640-6281
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, 2010. ISBN 978-83-86100-83-5.
Na podstawie artykułu: "39 Dywizja Piechoty (II RP)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy