3 Dywizja Pancerna SS „Totenkopf”


3 Dywizja Pancerna SS „Totenkopf” w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Żołnierze Dywizji Totenkopf w Rosji, rok 1941 Żołnierze Dywizji SS-Totenkopf w Rosji Unterscharführer Herman Gluck i nieznany Untersturmführer jedzą kanapki, rok 1944

3 Dywizja Pancerna SS „Totenkopf”dywizja pancerna uznawana za najbardziej fanatyczną spośród dywizji Waffen-SS.


Spis treści

Historia | edytuj kod

Dywizja została sformowana po kampanii wrześniowej w październiku 1939 roku. Jej żołnierze oraz dowódca Theodor Eicke w większości wywodzili się z jednostek pełniących służbę wartowniczą w obozach koncentracyjnych. W 1942 roku ochrzczono ją mianem „Totenkopf” (trupia czaszka).

Pierwszy raz wkroczyła do boju 16 maja 1940 roku podczas kampanii francuskiej. W rejonie Cambrai dywizja wzięła do niewoli ok. 16 000 francuskich żołnierzy.

Następnie walczyła na froncie wschodnim odnosząc wiele militarnych sukcesów i dopuszczając się licznych okrucieństw. Prowadziła szczególnie ciężkie i zawzięte boje w tzw. kotle demiańskim, gdzie lutym 1942 roku zostało okrążonych ok. 90 tys. żołnierzy niemieckich. W kwietniu 1942 dywizja zdołała wyrwać się z okrążenia i dotrzeć do obszarów kontrolowanych przez armie niemieckie.

W roku 1943 została przekształcona w dywizję pancerną. W przededniu bitwy pod Kurskiem dywizja liczyła 139 czołgów, a więc znacznie więcej od analogicznych formacji pancernych Wehrmachtu (np. 3 Dywizja Pancerna posiadała wtedy 90 czołgów, a 9 Dywizja Pancerna 83 czołgi). Na przełomie lipca i sierpnia 1943 wzięła udział w ciężkich walkach nad Miusem. Pod koniec lipca 1944 brała udział w bitwie o Siedlce. W sierpniu 1944 roku w wielkiej bitwie pancernej w rejonie Wołomina koło Warszawy dywizja „Totenkopf” walcząc razem z Dywizją Pancerną Hermann Göring i 5 Dywizją Pancerną SS „Wiking” praktycznie unicestwiła sowiecki 3 Korpus Pancerny.

W 1945 walczyła na Węgrzech i w Austrii. 9 maja 1945 roku dywizja oficjalnie poddała się amerykańskim siłom, jednakże została przekazana wojskom sowieckim. Niewolę rosyjską przeżyło niewielu.

Dowódcy | edytuj kod

Struktura organizacyjna w 1943 | edytuj kod

  • Dowództwo pułku
  • 5 pułk grenadierów pancernych SS Totenkopf (często niepoprawnie nazywany „Thule”)
  • 6 pułk grenadierów pancernych SS Theodor Eicke (formalnie 3 pułk Theodor Eicke)[1]
    • I batalion
    • II batalion
    • III batalion
  • 3 pułk pancerny SS
    • I batalion
    • II batalion
  • 3 pułk artylerii pancernej SS
    • I dywizjon
    • II dywizjon
    • III dywizjon
  • 3 dywizjon przeciwpancerny SS
  • 3 dywizjon dział szturmowych SS
  • 3 dywizjon przeciwlotniczy SS
  • 3 pancerny batalion łączności SS
  • 3 pancerny dywizjon rozpoznawczy SS
  • 3 pancerny batalion saperów SS
  • 3 batalion zaopatrzeniowy SS
  • 3 szpital polowy SS
  • 3 pluton korespondentów wojennych SS
  • 3 pluton żandarmerii SS
  • 3 batalion zapasowy SS

Przypisy | edytuj kod

  1. Like a Cliff in the Ocean, 2002, Karl Ullrich, page 231, J.J. Fedorowicz Publishing, Winnepeg, Manitoba, Canada

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Dywizje Waffen-SS

Kontrola autorytatywna (Niemieckie dywizje pancerne):
Na podstawie artykułu: "3 Dywizja Pancerna SS „Totenkopf”" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy