3 Pułk Ułanów Śląskich


3 Pułk Ułanów Śląskich w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Kawalerzyści w barwach 3 Pułku Ułanów Śląskich Atak 3 puł pod Słuckiem 10 sierpnia 1919 29 lipca – 3 sierpnia 1920 Krakowska BK w 1938 Pułk walczył w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii gen. Zygmunt Łempicki w mundurze rosyjskim, pierwszy dowódca 3 Pułku Ułanów Śląskich grób Zygmunta Łempickiego na Powązkach

3 Pułk Ułanów Śląskich (3 puł) – pułk kawalerii Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

Pułk nawiązywał do tradycji 3 pułku ułanów Księstwa Warszawskiego i 3 pułku ułanów Królestwa Kongresowego.

Spis treści

3 pułk ułanów w I Korpusie Polskim w Rosji | edytuj kod

 Osobny artykuł: Wojsko Polskie na Wschodzie (1914–1920).

3 pułk ułanów powstał w listopadzie i grudniu 1917 roku w składzie I Korpusu Polskiego. Twórcą i jego pierwszym dowódcą był płk Zygmunt Łempicki. Pułk wówczas liczył 79 oficerów i 863 ułanów. Wiosną 1918 pułk został włączony w skład Dywizji Ułanów.

W skład 3 pułku ułanów weszły następujące pododdziały jazdy:

  • szwadron rotmistrza Cypriana Bystrama wydzielony ze składu Samodzielnej Brygady Gwardii, jako 1 szwadron,
  • oddział podrotmistrza Jana Reliszko z 13 Dywizji Kawalerii (rosyjskiej), jako 2 szwadron,
  • oddziały z 5 i 14 Dywizji Kawalerii (rosyjskiej), jako 3 szwadron rotmistrza Mikołaja Koiszewskiego,
  • oddział rotmistrza Konstantego Plisowskiego, jako 4 szwadron,
  • szwadron rotmistrza Władysława Dąbrowskiego z Zapasowego Pułku w Syzraniu, jako 5 szwadron rotmistrza Zygmunta Broniewskiego,(14.02.1918 do 24.06.1918; 5 szwadronem dowodził rotmistrz Władysław Dąbrowski)
  • oddziały rotmistrza Stefana Strzemieńskiego, jako 6 szwadron,
  • szwadron z dywizjonu pułkownika Wysockiego, jako 7 szwadron rezerwowy.

Następnie walczył z bolszewikami wspólnie z 1 Dywizją Strzelców Polskich. 3 lipca 1918 roku został rozformowany.

3 pułk ułanów w walce o granice | edytuj kod

 Osobne artykuły: Wojna polsko-ukraińskaWojna polsko-bolszewicka.

13 października 1918 roku w Warszawie pułkownik Stefan Strzemieński przystąpił do organizacji pułku ułanów. Odtworzony został już w listopadzie 1918 w Warszawie, a jeden z jego szwadronów sformowano w Zagłębiu Dąbrowskim. Poszczególne jego szwadrony brały udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie, Sosnowcu i Dąbrowie Górniczej.

W styczniu 1919 roku dwa szwadrony pułku skierowane zostały na front do Małopolski Wschodniej, gdzie prowadził walki z wojskami ukraińskimi. Następnie od kwietnia 1919 już całością sił wziął udział w zagonie na Łuniniec i w walkach o Mińsk. W działaniach na Białorusi pułk uczestniczył do maja 1920 roku.

Następnie w składzie 3 Armii dowodzonej przez generała Edwarda Rydza-Śmigłego wziął udział w wyprawie kijowskiej przeciwko oddziałom bolszewickim. Początkowo stanowiąc jej straż przednią a od momentu rozpoczęcia odwrotu przez 3 Armię straż tylną. Stoczył krwawe walki m.in. pod Nową Heblą, Kniahininem.

Następnie wziął udział w polskiej kontrofensywie w składzie IV Brygady Jazdy staczając w dniach 15–16 sierpnia 1920 ciężką walkę pod Cycowem. Po bitwie wziął udział w pościgu za wojskami przeciwnika na kierunku Biała PodlaskaBiałystokAugustów. W rejonie Augustowa doszło do walk z wojskami litewskimi.

Pułk wziął tam udział w bitwie nad Niemnem, a po zawarciu rozejmu pozostał na linii demarkacyjnej do połowy 1921 roku.

Pułk w okresie pokoju | edytuj kod

16 października 1921 roku pułk otrzymał sztandar oraz miano „Dzieci Warszawy”. Nazwa ta, przyznana przez Radę Narodową Miasta Stołecznego Warszawy, nie została oficjalnie uznana przez Ministerstwo Spraw Wojskowych.

W tym samym roku, po wprowadzeniu w życie pokojowej organizacji jazdy, pułk został włączony w skład V Brygady Jazdy.

W czerwcu 1922 roku pułku uczestniczył w przejmowaniu części Górnego Śląska przyznanego po plebiscycie. W 1922 roku pułk skierowany został do swego pokojowego garnizonu w Tarnowskich Górach (koszary przy ul. Opolskiej), w którym stacjonował do 1939 roku. W 1924 roku szwadron zapasowy pułku został dyslokowany z Warszawy do Bochni, w której stacjonował do 1939 roku. W 1926 roku 3 szwadron został przeniesiony do Pszczyny, w której pozostał do sierpnia 1939 roku.

W latach 1924-1937 pułk wchodził w skład 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii, a w latach 1937-1939 w skład Krakowskiej Brygady Kawalerii.

W 1938 roku na wniosek Sejmu Śląskiego pułk otrzymał nazwę wyróżniającą „Ułanów Śląskich”.

Działania pułku w kampanii wrześniowej | edytuj kod

 Osobny artykuł: Kampania wrześniowa.

Pułk wziął udział w kampanii wrześniowej w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii (Armia „Kraków”).

1 września 1939 roku pułk wzmocniony 3 batalionem Obrony Narodowej „Tarnowskie Góry” zajmował pozycje osłonowe na północ od Tarnowskich Gór na linii Kalety – Koszęcin. Natomiast 3 szwadron 3 pułku ułanów, 1 września 1939 r. brał udział w walkach pod Bożą Górą współtworząc Oddział Wydzielony Wodzisław[1][2].

W dniach 1–2 września pułk prowadził ciężkie walki z oddziałami niemieckiej 2 Dywizji Lekkiej. 3 września, w związku z ogólnym położeniem całej Armii „Kraków”, rozpoczął odwrót w kierunku Pińczowa. 6 września pułk zajął pozycje obronne między Pińczowem a Buskiem, a następnego dnia w rejonie miejscowości Chotel Czerwony osłaniał kierunek Wiślicy. 8 września przekroczył Wisłę i podjął marsz w kierunku Baranowa, gdzie zajmuje pozycję broniąc przeprawy na Wiśle. Następnie wszedł w skład Grupy Operacyjnej gen. Sadowskiego i 12 września ubezpieczał ją w rejonie Tarnobrzega. 16 września pułk wziął udział w walkach o Tarnogród i nad rzeką Tanwią, a także w próbie opanowania Tarnawatki. 19 września pułk został rozbity w rejonie miejscowości Rogoźno, a jego dowódca został ranny. 20 września resztki pułku wraz z całą Krakowską Brygadą Kawalerii skapitulowały w lesie koło miejscowości Ulowo.

3 Pułk Ułanów Śląskich w Armii Krajowej | edytuj kod

 Osobny artykuł: Akcja „Burza” w Okręgu Kraków Armii Krajowej.

Pułk odtworzony został w 1944 roku, w konspiracji, w ramach Armii Krajowej, w rejonie Miechowa i Częstochowy, jako dywizjon w składzie 106 Dywizji Piechoty AK. Rozwiązanie pułku nastąpiło 19 stycznia 1945 roku w związku z rozkazem o rozwiązaniu Armii Krajowej. Nie są znane działania bojowe jednostki. Dowódcą oddziału był por. / mjr K. Skierczyński ps. „Kruk”.

  • dywizjon 3 pułku Ułanów Śląskich kryp. „Kwiaciarnia”
  • 1 szwadron kryp. „Tulipan”
  • 2 szwadron kryp. „Malwa”
  • 3 szwadron kryp. „Petunia”

3 pułk ułanów w Polskich Siłach Zbrojnych | edytuj kod

 Osobny artykuł: 3 Pułk Ułanów Śląskich (PSZ).

Kolejne odtworzenie 3 pułku Ułanów Śląskich miało miejsce w Bazie 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. W dniu 25 lipca 1944 roku dowódca 2 Korpusu Polskiego gen. dyw. W. Anders wydał rozkaz L.dz. 1448/401/AG/Tj. utworzenia "pułku ułanów, jako baonu szturmowego przy 2 Brygadzie Pancernej.

Na mocy rozkazu organizacyjnego z 3 grudnia 1944 r. ogłoszonego 12 grudnia ustalono, że 3 Pułk Ułanów dotychczas organizowany i szkolony jako zmotoryzowany będzie organizowany jako pancerny i wejdzie w skład 3 Wielkopolskiej Brygady Pancernej[3].

Pułk nie wziął udziału w działaniach bojowych. 21 czerwca 1946 roku pułk wraz całą 14 Wielkopolską Brygadą Pancerną został przetransportowany do Wielkiej Brytanii[4]. We wrześniu 1948 pułk został rozformowany[5].

Śląscy ułani | edytuj kod

Dowódcy pułku
Zastępcy dowódcy pułku (od 1938 roku – I zastępca dowódcy)
Kwatermistrzowie pułku (od 1938 roku – II zastępca dowódcy)
Oficerowie pułku

Kawalerowie Virtuti Militari | edytuj kod

Żołnierze pułku odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari za wojnę 1918-1920[8][9]

  • st. uł. Aleksander Andrzejczak nr 4389
  • plut. Franciszek Barczyk nr 5037
  • rtm. Mieczysław Borkowski nr 5043
  • rtm. Zygmunt Broniewski nr 5045
  • ppłk Cyprian Bystram nr 5030
  • uł. Kazimierz Chłystek
  • st. uł. Władysław Chodyko
  • st. uł. Wojciech Czarkowski
  • kpr. Stanisław Czarnecki
  • st. uł. Bohdan Czerepowicki
  • ppor. Bohdan Dobrzyński
  • st. uł. Jan Drjański
  • pchor. Edward Drozdowski
  • plut. Feliks Dutkiewicz
  • plut. Bronisław Dzikowski
  • uł. Ludwik Ejer
  • rtm. Tadeusz Falewicz
  • kpr. Franciszek Gall
  • plut. Ignacy Gargul
  • kpr. Kazimierz Gauthier
  • por. Stefan Gedroyć-Matuszewicz
  • uł. Antoni Giwojno
  • uł. Józef Gołębiowski
  • uł. Witold Gorayski
  • uł. Józef Gosławski
  • wchm. Jan Górski
  • plut. Edward Grabowski
  • ppor. Stanisław Horwatt
  • plut. Jerzy Houwałt
  • kpr. Mieczysław Hurczyn
  • uł. Jan Kamler
  • st. uł. Zbigniew Karłowski
  • rtm. Tadeusz Kobylański
  • kpr. Bolesław Kaczorowski
  • plut. Alfons Kondracki
  • rtm. Ignacy Kowalczewski
  • plut. Ignacy Kowalski
  • mjr Czesław Kozierowski
  • uł. Marian Krawczyk
  • rtm. Tadeusz Krupski
  • rtm. Stanisław Kruszewski
  • uł. Roman Kucharski
  • rtm. Ludwik Kuczyński
  • plut. Zygmunt Kupiś
  • plut. Jerzy Kuściński
  • plut. Stefan Łabęcki
  • gen. Zygmunt Łempicki
  • rtm. Michał Masłowski
  • kpr. Karol Miller
  • ppor. Zygmunt Minter
  • wchm. Jan Myszkowski
  • uł. Henryk Nakoniecznikoff
  • st. uł. Jan Narkiewicz
  • kpr. Władysław Nowak
  • plut. Zygmunt Olszewski
  • st. uł. Stanisław Osuch
  • kpr. Józef Paduch
  • st. uł. Aleksander Pankowski
  • kpr. Andrzej Pawlak nr 5040
  • st. uł. Aleksander Pawlicki
  • plut. Edward Pątkowski
  • st. uł. Włodzimierz Podwysocki
  • pchor. Jerzy Popławski
  • mjr Witosław Porczyński
  • plut. Bohdan Przyłuski
  • rtm. Stanisław Radziwiłł
  • plut. Władysław Rembek
  • kpr. Mieczysław Rycharski
  • kpr. Narcyz Rychłowski
  • uł. Maksym Rzeczkowski
  • wchm. Adam Siciński
  • mjr Marian Słoniński nr 2900
  • pchor. Edward Śniegocki
  • płk Stefan Strzemieński nr 5021
  • uł. Marian Świętochowski
  • uł. Józef Świrko
  • wchm. Józef Szczawiński
  • kpr. Stanisław Szcześniak
  • por. Stanisław Henryk Szczucki
  • uł. Czesław Trojan
  • uł. Józef Tyczyński
  • st. uł. Ryszard Wasilewski
  • uł. Tadeusz Więckowski
  • rtm. Zbigniew Wielowieyski
  • pchor. Józef Wścisłowicz
  • plut. Jan Zapolski
  • plut. Ryszard Zacharewicz
  • por. Tomasz Zawadzki
  • por. Aleksander Zawisza
  • uł. Franciszek Żmijewski
  • kpr. Franciszek Żyjewski

Żołnierze pułku odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari za kampanię wrześniową 1939[10][11]

  1. płk kaw. Czesław Chmielewski
  2. mjr kaw. Jan Zapolski

Żołnierze pułku odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari za kampanię wrześniową 1939[10]

  1. rtm. Henryk Bigoszewski
  2. rtm. Otton Zygmunt Eysymont
  3. rtm. Bolesław Mysłakowski
  4. rtm. Stefan Sołtysik
  5. por. kaw. Jan Kamiński
  6. por. kaw. Kazimierz Kierczyński
  7. ppor. kaw. Hieronim Prauziński
  8. por. kaw. Stanisław Schweinitz-Drelinkiewicz
  9. ś.p. por. kaw. Zygmunt Skrel
  10. por. kaw. Tadeusz Świerczyński
  11. ppor. kaw. Zbigniew Cienciała
  12. ppor. kaw. Józef Krzewicki
  13. ppor. kaw. Marian Kuziak
  14. ś.p. ppor. kaw. Wiesław Zaremba
  15. chor. Ignacy Barczak
  16. chor. Brunon Choma
  17. chor. Franciszek Kosiński
  18. chor. Michał Zając
  19. chor. Jan Zięba
  20. st. wachm. Ignacy Milewski
  21. kpr. Edward Nowicki
  22. wachm. pchor. Bohdan Kurnatowski

Obsada personalna w 1939 roku | edytuj kod

Obsada personalna i struktura organizacyjna w marcu 1939 roku[12][c]:

  • dowódca pułku – płk Czesław II Chmielewski
  • I zastępca dowódcy – ppłk dypl. Jan Bracławski-Herman
  • I zastępca dowódcy (dubler) – mjr dypl. Mikołaj Iznoskoff
  • pomocnik I zastępcy dowódcy – mjr kontr. Aleksander Kwitka
  • adiutant – rtm. Bolesław Mysłakowski[d] *
  • naczelny lekarz medycyny – kpt. dr Jan Maraszek
  • lekarz weterynarii – kpt. Kazimierz Górski
  • komendant rejonu PW Konnego – por. Jerzy Grzybowski
  • II zastępca dowódcy (kwatermistrz) – mjr Jan Zapolski
  • oficer mobilizacyjny – rtm. Henryk Brunon Wańkowski
  • zastępca oficera mobilizacyjnego – por. Ryszard Leonard Cieśliński
  • oficer administracyjno-materiałowy – rtm. Stefan Bałasiński
  • dowódca szwadronu gospodarczego – rtm. Bolesław Mysłakowski (*)
  • oficer gospodarczy – kpt. int. Adam Przydatek
  • oficer żywnościowy – chor. Brunon Chom
  • dowódca plutonu łączności – por. Tadeusz Świerczyński
  • dowódca plutonu kolarzy – ppor. Marian Tadeusz Ferdynand Kuziak (*)
  • dowódca plutonu ppanc. – por. Stanisław Zdzisław Schweinitz
  • dowódca 1 szwadronu – por. Zygmunt Kalikst Skerl
  • dowódca plutonu – ppor. Marian Tadeusz Ferdynand Kuziak (*)
  • dowódca 2 szwadronu – rtm. Jozef Wolski
  • dowódca plutonu – ppor. Wiesław Marian Franciszek Zaremba
  • dowódca 3 szwadronu – rtm. Otton Zygmunt Ejsymont
  • dowódca plutonu – ppor. Antoni Hajdamowicz
  • dowódca plutonu – ppor. Maksymilian Lohmann
  • dowódca 4 szwadronu – rtm. Henryk Bigoszewski
  • dowódca plutonu – ppor. Ryszard Gużewski
  • dowódca plutonu – ppor. Józef Krzewicki
  • dowódca szwadronu km – por. Karol Kazimierz Kieruczenko vel Kierczyński
  • dowódca plutonu – ppor. Szczepan Marcin Stańczykiewicz
  • dowódca szwadronu zapasowego – rtm. Tadeusz Suchorowski
  • zastępca dowódcy – por. Jan Kamiński
  • na kursie – rtm. Witold Ertman
  • na kursie – rtm. Jerzy Adam Rościszewski
  • na kursie – por. Marian Antoni Drożeński
  • na kursie – por. Wacław Szymanowski
  • na kursie – por. Gustaw Zdrójkowski
Szkoła podoficerska ckm Krakowskiej BK
  • komendant szkoły – rtm. Antoni Starnawski (8 puł)
  • instruktor – por. Witold Zygmunt Szychowski (5 psk)

Obsada personalna pułku w 1939 roku | edytuj kod

Obsada personalna pułku we wrześniu 1939 roku[15][16]

  • dowódca pułku – płk kaw. Czesław Chmielewski
  • zastępca dowódcy pułku – mjr kaw. Jan Zapolski
  • kwatermistrz – rtm. Stefan Sołtysik
  • adiutant – rtm. Bolesław Mysłakowski
  • dowódca plutonu łączności – por. kaw. Tadeusz Świerczyński
  • dowódca 1 szwadronu – por. kaw. Zygmunt Skrel
  • dowódca plutonu – ppor. kaw. Zbigniew Cienciała
  • dowódca 2 szwadronu – por. kaw. Jerzy Grzybowski
  • dowódca plutonu – ppor. kaw. Wiesław Zaremba
  • dowódca 3 szwadronu – rtm. Otton Zygmunt Eysymont
  • dowódca plutonu – ppor. kaw. Józef Krzewicki
  • dowódca 4 szwadronu – rtm. Henryk Bigoszewski
  • dowódca I plutonu – ppor. Ryszard Gużewski
  • dowódca II plutonu – pchor. Jerzy Respondek
  • dowódca III plutonu – st. wachm. Ignacy Barczak
  • wachmistrz szef – wachm. Władysław Kos
  • dowódca szwadronu ckm – por. kaw. Kazimierz Kierczyński
  • dowódca 3 szwadronu marszowego – por. kaw. Jan Kamiński

Symbole pułkowe | edytuj kod

Sztandar
 Osobny artykuł: Polskie sztandary wojskowe.

Pułk posiadał dwa sztandary. Pierwszy został ofiarowany przez Polonię amerykańską i znajduje się w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Drugi sztandar, ufundowany przez mieszkańców Warszawy, został wręczony 16 października 1921 roku przez Józefa Piłsudskiego. Losy tego sztandaru, który uczestniczył w walkach pułku w 1939 roku nie są znane[17].

Odznaka pamiątkowa pułku
Odznaka pamiątkowa

30 stycznia 1923 roku Minister Spraw Wojskowych, gen. dyw. Kazimierz Sosnkowski zezwolił na noszenie na mundurze zatwierdzonej przez niego odznaki pamiątkowej 3 puł[e]. Odznaka o wymiarach 33x30 mm ma kształt regularnego prostokąta z nałożonym wieńcem dębowym. Pośrodku na listewce ażurowa litera „U” i numer pułku „3”. W narożnikach prostokąta wpisano daty „1807", „1831”, „1917" i „1918”. Odznaka wieloczęściowa – ażurowa, wykonana w tombaku srebrzonym. Autorem projektu odznaki był dowódca pułku, pułkownik Cyprian Bystram, a wykonawcą Mojżesz Nelken i Rubin Krajkemann z Warszawy[18].

Święto pułkowe
 Osobny artykuł: Święta wojskowe w Polsce.

Datę święta pułkowego zmieniano trzykrotnie. Po raz ostatni w 1938 roku.

  • 16 października w rocznicę wręczenia sztandaru i nadania nieoficjalnej nazwy wyróżniającej w 1921 (w tym dniu święto obchodzono w latach 1922–1927)
  • 23 września w rocznicę zdobycia mostu na Niemnie pod Druskiennikami w 1920 roku (w tym dniu święto obchodzono w latach 1928-1937)
  • 14 czerwca w rocznicę nocnego wypadu i zdobycia miasteczka Łokiszyn vel Łohiszyn w 1919 roku.
Barwy
 Osobny artykuł: Barwy jednostek kawalerii Wojska Polskiego.

Proporczyk żółto-biały,

otok żółty[19]

szasery ciemnogranatowe, lampasy żółte, wypustka żółta

proporczyk dowództwa w 1939

proporczyk 1 szwadronu w 1939

proporczyk 2 szwadronu w 1939

proporczyk 3 szwadronu w 1939

proporczyk 4 szwadronu w 1939

proporczyk 5 szwadronu ckm w 1939

proporczyk plutonu łączności w 1939

Żurawiejka
 Osobny artykuł: Żurawiejka.

Upamiętnienie | edytuj kod

Na mocy uchwały nr XIX/97/87 Miejskiej Rady Narodowej w Tarnowskich Górach z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie nadania nazw ulicom w Tarnowskich Górach jednej z ulic dzielnicy Śródmieście-Centrum nadano nazwę ulica 3-go Pułku Ułanów[20].

W kwietniu 2007 roku Publiczne Gimnazjum Nr 4 w Tarnowskich Górach (od 2017 roku Szkoła Podstawowa nr 8) otrzymało imię 3 Pułku Ułanów Śląskich.

Uwagi | edytuj kod

  1. Cyprian Bystram od 9 kwietnia 1919 roku dowodził pułkiem w zastępstwie płk. Strzemieńskiego, któremu powierzano dowodzenie grupami taktycznymi.
  2. Czesław Kozierowski pełnił obowiązki dowódcy pułku od sierpnia do października 1920 roku, kiedy mjr Bystram dowodził Brygadą „A” w Grupie Operacyjnej pułkownika Nieniewskiego.
  3. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[13].
  4. Gwiazdką oznaczono oficera, który pełnił jednocześnie więcej niż jedną funkcję[14].
  5. Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 30 stycznia 1923 roku, poz. 43.

Przypisy | edytuj kod

  1. Janusz Ryt, Bitwa pszczyńska 1939, Pszczyna 2007
  2. Piotr Hojka, Wodzisław Śląski w czasie II wojny światowej, Wodzisław Śląski 2011
  3. MarekM. Wroński MarekM., Ostatni ułani śląscy. Monografia Pułku 3. Ułanów Śląskich (1944-1947) tom I str. 11-15, 2004 .
  4. MarekM. Wroński MarekM., Ostatni ułani śląscy. Monografia Pułku 3. Ułanów Śląskich (1944-1947) tom I str. 169, 2004 .
  5. Żak 2014 ↓, s. 353.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 57 z 27 maja 1925 roku, s. 286.
  7. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 160.
  8. Dobrzyński 1929 ↓, s. 46-47.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 12-13.
  10. a b Przemsza-Zieliński 1989 ↓, s. 79.
  11. Kukawski 2012 ↓, s. 59.
  12. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 690.
  13. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.
  14. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VIII.
  15. Przemsza-Zieliński 1989 ↓, s. 80-82.
  16. Kukawski 2012 ↓, s. 42-43.
  17. Satora 1990 ↓, s. 1188-189.
  18. Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 167.
  19. Dziennik Rozkazów MSWojsk. nr 6 z 24 lutego 1928 roku
  20. Dziennik Urzędowy Województwa Katowickiego nr 6, poz 138 (pol.). W: Śląska Biblioteka Cyfrowa [on-line]. Wojewódzka Rada Narodowa w Katowicach, 1987-08-15. [dostęp 2018-04-08].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "3 Pułk Ułanów Śląskich" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy