41 Batalion Straży Granicznej


41 Batalion Straży Granicznej w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

41 Batalion Straży Granicznej – jednostka organizacyjna Straży Granicznej w II Rzeczypospolitej.

Spis treści

Formowanie i zmiany organizacyjne | edytuj kod

Wykonując postanowienia uchwały Rady Ministrów z 23 maja 1922 roku, Minister Spraw Wewnętrznych rozkazem z 9 listopada 1922 roku zmienił nazwę „Bataliony Celne” na „Straż Graniczną”[1]. Wprowadził jednocześnie w formacji nową organizację wewnętrzną[2]. 41 batalion celny przemianowany został na 41 batalion Straży Granicznej.

 Osobny artykuł: 41 batalion celny.

41 batalion Straży Granicznej funkcjonował w strukturze Komendy Powiatowej Straży Granicznej w Sopoćkiniach, a jego dowództwo stacjonowało w Druskiennikach[3]. W skład batalionu wchodziły cztery kompanie strzeleckie oraz jedna kompania karabinów maszynowych w liczbie 3 plutonów po 2 karabiny maszynowe na pluton[4]. Dowódca batalionu posiadał uprawnienia dyscyplinarne dowódcy pułku. Cały skład osobowy batalionu obejmował etatowo 614 żołnierzy, w tym 14 oficerów[5].

W 1923 roku batalion przekazał swój odcinek oddziałom Policji Państwowej i został rozwiązany[6].

Służba graniczna | edytuj kod

W grudniu 1922 batalion ochraniał odcinek granicy państwowej długości 52 km od Przewałki do rzeki Uły[7]. Na przełomie 1922 i 1923 do dyspozycji Komendy Powiatowej Policji Państwowej w Sejnach przydzielono z batalionu ppor. Stanisława Lichoniewicza i 55 żołnierzy. Po przydzieleniu do policji żołnierze zostali przemundurowani i pełnili służbę na podstawie regulaminów policyjnych. Ich zadaniem była obrona ludności na terenie polskiego pasa neutralnego przed atakami litewskich partyzantów[8].

Z dniem 30 kwietnia 1923 dokonano korekty obsadzenia granic. 41 batalion zajmował odcinek około 53 km od wsi Miliniszki do wsi Mielniki /wył./ i wystawiał 19 placówek[9].

W dniach 25-30 czerwca 1923 pododcinek ochraniany przez batalion, wraz z wyposażeniem granicznym oraz większością sprzętu, został przekazany Policji Państwowej. Większość oficerów zdecydowała się na służbę w oddziałach granicznych policji[10].

Sąsiednie bataliony

Żołnierze batalionu | edytuj kod

Komendanci batalionu

Struktura organizacyjna | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Alfred Klotz urodził się 6 listopada 1880 roku. W latach 20. XX wieku pełnił zawodową służbę wojskową w 68 pułku piechoty. Zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku. W 1923 roku był odkomenderowany do 41 baonu SG. Przed 1928 roku przeniesiony został w stan spoczynku i zamieszkał w Warszawie. W 1934 roku posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I i pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 320, 404, Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 284, 352, Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 905, Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 328, 843

Przypisy | edytuj kod

  1. Bereza i Szczepański 2014 ↓, s. 25.
  2. Prengel-Boczkowska 2009 ↓, s. 5.
  3. Dominiczak 1992 ↓, s. 79.
  4. Dominiczak 1997 ↓, s. 246.
  5. Dominiczak 1992 ↓, s. 82.
  6. Prochwicz i Kępa 2003 ↓, s. 19.
  7. Materiały dyslokacyjne SG ↓, s. 196.
  8. Ochał 2017 ↓, s. 122.
  9. a b Materiały dyslokacyjne SG ↓, s. 237.
  10. Ochał 2017 ↓, s. 127.
  11. Rozkazy organizacyjne KG SG 1922–1923 ↓, s. 20.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 59 z 11 września 1923 roku, s. 568.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "41 Batalion Straży Granicznej" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy