86 Pułk Piechoty (II RP)


86 Pułk Piechoty (II RP) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

86 Pułk Piechoty (86 pp) – oddział piechoty Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

Pułk sformowany został 17 grudnia 1918 jako Miński pułk strzelców[2]. W czasie wojny polsko-bolszewickiej walczył w składzie 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. W lutym 1919 brał udział w zdobywaniu Słonimia i Baranowicz. Podczas Bitwy Warszawskiej wyróżnił się podczas szturmów na Radzymin, zdobywając miasto. Następnie 22–29 września w czasie bitwy nad Niemnem w składzie Grupy Manewrowej brał udział w przejściu przez Litwę na tyły wojsk sowieckich w kierunku na Lidę[3], gdzie wraz z wileńskim pułkiem strzelców próbował zatrzymać natarcie 20 pułków ze składu 3 Armii Sowieckiej[4]. W dniach 8–15 października 1920 uczestniczył w „buncie” gen. Lucjana Żeligowskiego.

W okresie międzywojennym pułk stacjonował w Helenowie, wchodząc w skład 19 Dywizji Piechoty. 1 października 1921 przemianowany został na 86 pułk piechoty[5].

W czasie kampanii wrześniowej w składzie macierzystej dywizji walczył w ramach Armii „Prusy”[6].

Spis treści

Formowanie i zmiany organizacyjne | edytuj kod

W grudniu 1918 Naczelny Wódz Józef Piłsudski zatwierdził projekt organizacyjny Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Dywizja miała składać się z trzech brygad po dwa pułki strzelców. W skład III Brygady Litewsko-Białoruskiej miały wejść wileński i miński pułki strzelców.

Miński pułk strzelców formalnie został powołany rozkazem dowódcy pułku płk Fabiana Kobordiego 17 grudnia 1919. W ciągu kolejnych dwóch miesięcy utworzono dowództwo pułku, oddział konnych wywiadowców, I batalion złożony z czterech kompanii strzeleckich i jednej kompanii karabinów maszynowych oraz część drugiego batalionu. Żołnierze rekrutowali się przede wszystkim spośród byłych członków Samoobrony Mińskiej[7]. Wiosną utworzono kompanię techniczną oraz 6., 7. i 8 kompanię strzelecką[8]. W maju 1919 do pułku formalnie włączono batalion szturmowy DL-B. Stał się on jego III batalionem. Latem trwała reorganizacja Dywizji Litewsko-Białoruskiej. W wyniku jej podziału pułk miński wszedł w skład I Brygady 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej[8].

Pułk powstał we wrześniu 1921 w wyniku przemianowania Mińskiego Pułku Strzelców Wojska Litwy Środkowej.

Pułk w walce o granice | edytuj kod

Walki o kresy północno-wschodnie | edytuj kod

5 stycznia bolszewicy zdobyli Wilno. 11 lutego pierwsze, nie w pełni jeszcze gotowe, oddziały Dywizji Litewsko-Białoruskiej przetransportowano koleją do Wołkowyska. Miały one za zadanie powstrzymanie bolszewickich oddziałów i niedopuszczenie do zajęcia przez nie ziem opuszczanych przez niemieckie wojska Ober-Ostu[9]. Sformowany już I batalion Mińskiego pułku strzelców przeszedł do obrony linii Zalewianki między folwarkiem Żemo a Podbłociem. Na tych pozycjach pozostawał do końca miesiąca prowadząc intensywne rozpoznanie w kierunku Słonima[7].

W pierwszych dniach marca Polacy przystąpili do działań ofensywnych w kierunku na Słonim. I batalion mińskiego pułku strzelców wsparty plutonem 8 pułku artylerii polowej i plutonem 10 pułku ułanów walczył z III Brygadą[a] bolszewickiej Zachodniej Dywizji Strzelców[9]. 3 marca pułk przeszedł chrzest bojowy. Dzięki odważnie prowadzonemu szturmowi i manewrowi oskrzydlającemu, przełamał znajdujące się pod Słoniem pozycje obronne bolszewików i ścigając nieprzyjaciela, zajął miasto[7]. Tu do pułku dołączyła 5 kompania strzelecka i 2 kompania karabinów maszynowych. 8 i 9 marca miasto atakowane było przez oddziały bolszewickie. Przedmoście i przeprawy przez Szczarę wielokrotnie przechodziły z rąk do rąk. Ostatecznie Polacy odparli nieprzyjaciela, a ten wycofał się w kierunku Baranowicz[8]. Wiosną pułk otrzymał dalsze uzupełnienia, a żołnierze, korzystając z chwilowej przerwy w walkach, przechodzili szkolenie zarówno indywidualne jak i zespołowe[8].

W połowie kwietnia Polacy rozpoczęli ofensywę w kierunku na Wilno. Główne zadanie miała wykonać 1 Dywizja Piechoty Legionów i grupa kawalerii Władysława Beliny-Prażmowskiego. Rozmieszczona nad Szczarą Dywizja Litewsko-Białoruska miała wykonać uderzenie pomocnicze. Miński pułk strzelców, działając w składzie grupy płk. Aleksandra Boruszczaka miał uderzyć na Nowogródek i Baranowicze. W dniach 15-16 kwietnia toczył on ciężkie walki w rejonie Nowej Myszy, a następnie wziął udział w natarciu na Baranowicze. 19 kwietnia Baranowicze zostały zdobyte, a oddziały polskie w pościgu za rozbitym nieprzyjacielem wyszły na linie „starych okopów niemieckich” i tu przeszły do obrony. Aktywność obrony realizowano poprzez organizowanie szeregu wypadów. Walczono między innymi pod Juszkiewiczami, Wielką Łysicą i Studzionką. W maju 1919 do pułku formalnie włączono batalion szturmowy DL-B. Stał się on jego III batalionem[8].

W pierwszych dniach lipca dowódca Frontu Litewsko-Białoruskiego gen. Stanisław Szeptycki podjął działania zaczepne mające na celu opanowanie Mińska i oparcie frontu o linię Berezyny i Dźwiny[11]. Główne zadanie wykonywała 2 Dywizja Piechoty Legionów, a DL-B miała wykonać uderzenie pomocnicze. Miński pułk strzelców nacierając w kierunku Słucka, stoczył szereg walk. Bił się między innymi nad Uszą i w rejonie Nieświeża, a następnie przeszedł do obrony nad Ptycza[8]. W tym czasie zakończyła się reorganizacja Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Pułk miński wraz z Wileńskim pułkiem strzelców utworzył I Brygadę Litewsko-Białoruską płk. Bolesława Freja, która to weszła w skład nowo powstałej 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej gen. Józefa Lasockiego[8].

W październiku 1919 pułk miał zostać wycofany z frontu i przejść do odwodu. Jednak ofensywa wojsk Armii Czerwonej zmusiła dowództwo do zmiany planów. Pułk przeszedł w rejon Lepla i tam intensywnie wspierał obronę 8 Dywizji Piechoty. 24 października III batalion przejął obronę nieustannie atakowanego przedmościa w Berezynie Górnej. 5 listopada 1 DL-B przeszła do natarcia. Miński pułk uderzył na przeciwnika i po przełamaniu jego obrony przeszedł do pościgu. Jego II batalion walczył z powodzeniem w Leplu[12]. Kilka dni później bolszewicka 52 Dywizja Strzelców kontratakowała. W wyniku zaciętych walk, nieprzyjaciel został odparty. Obie strony przeszły do obrony, a front ustabilizował się. Organizowano jedynie wypady przed przedni skraj obrony. Jednocześnie pułk uzupełniał stany osobowe i pobierał wyposażenie. Wiosną 1920 liczył 52 oficerów oraz 1940 podoficerów i szeregowych[12].

Pułk w działaniach odwrotowych | edytuj kod

Na litewsko-białoruskim teatrze działań wojennych front przebiegał wzdłuż Dźwiny i Berezyny. Na Polesiu wyszedł nad Dniepr, a w maju sięgał po Rzeczycę. W myśl rozkazu Naczelnego Dowództwa z 1 kwietnia, nastąpiła reorganizacja struktur Wojska Polskiego. Zlikwidowano Front Litewsko-Białoruski, a na jego bazie utworzono trzy armie bezpośrednio podległe Naczelnemu Wodzowi. 1 Armia gen. Stefana Majewskiego była rozwinięta od Dźwiny po Borysów, 4 Armia gen. Stanisława Szeptyckiego – wzdłuż Berezyny po Polesie, a 7 Armia gen. Gustawa Zygadłowicza osłaniała od strony Litwy. Po stronie przeciwnej operowały wojska Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego[13].

14 maja 1920 ruszyła bolszewicka ofensywa. 15 Armia gen. Augusta Korka rozpoczęła działania ofensywne na odcinku polskiej 1 Armii i walczącej w jej składzie w rejon Lepela 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Przewaga liczebna przeciwnika spowodowała, że Lepel został utracony. Polskie kontrataki nie dały spodziewanego rezultatu. Cofający się miński pułk strzelców organizował zasadzki na kolejnych rubieżach opóźniania. Wziął też udział w zwrocie zaczepnym 1 Armii i Armii Rezerwowej, która doprowadziła do rozbicia wojsk gen. Michaiła Tuchaczewskiego. Po zakończeniu operacji, wraz z cała 1 Dywizją L-B, przeszedł do odwodu armii i ześrodkował się w okolicach Tumilowicz. Kolejne walki rozgorzały nocą z 23 na 24 czerwca. Na stacjonującą nad Czernicą II Brygadę Litewsko-Białoruską, uderzyła sowiecka 21 Dywizja Strzelców. Na pomoc wyruszyły miński i wileński pułki strzelców. Po dwudniowych krwawych walkach nieprzyjaciel wstrzymał natarcie i wycofał się na wschód[12].

4 lipca rozpoczęła się ofensywa wojsk Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego nad Autą i Berezyną. Na 1 Dywizję Litewsko-Białoruską uderzyły trzy bolszewickie dywizje i przerwały polską obronę. Rozpoczął się ogólny odwrót. Przełamywane i obchodzone były kolejne linie obronne, a wojska polskie wycofywały się za Niemen. Miński pułk strzelców, wsparty I batalionem wileńskiego pułku, II/3 pułku strzelców konnych i pociągiem pancernym „Lis-Kula”, próbował zlikwidować wyłomy dokonane przez przeciwnika, ale odejście skrzydłowych oddziałów polskich doprowadziło do odcięcia całej Dywizji L-B. Dużą rolę w odblokowaniu drogi odwrotu odegrał III batalion mińskiego pułku. Brawurowe uderzenie pod Rosią umożliwiło dywizji wycofanie się za Bug, a następnie pod Warszawę. Podobnie pod Briańskiem batalion kpt. Niedźwieckiego umożliwił wycofanie się otoczonej dywizji przez Nurzec. 12 sierpnia cały pułk walczył w odosobnieniu pod Tłuszczem i w ten sposób zapewnił możliwość zorganizowanie obrony na przedpolach stolicy innym oddziałom dywizji[12].

Walki pułku na przedpolach stolicy | edytuj kod

W pierwszej połowie sierpnia Wojsko Polskie przygotowywała się do decydującego starcia z Armią Czerwoną. 1 Armia gen. Franciszka Latinika przyjęła na siebie obronę przedmościa Warszawy. 1 Dywizja Litewsko-Białoruska 12 sierpnia stanęła w odwodzie w okolicy Turowa i Nadarzyna[14]. Jednak w związku z przełamaniem pod Radzyminem obrony 46 pułku piechoty, już nocą z 13 na 14 sierpnia została skierowana na zagrożony odcinek[15]. 14 sierpnia walki z sowieckimi 21. i 27. Dywizjami Strzelców toczyły się ze zmiennym szczęściem.

W tym dniu Miński pułk strzelców pozostawał w odwodzie. Wszedł do walki dopiero następnego dnia. Pierwszy atak nie odniósł sukcesu. W kolejnym I i II batalion (bez 5. i 6.komp.) wspólnie z Wileńskim pułkiem strzelców zdobyły miasto i bronił przed kontratakującym nieprzyjacielem. Kontrataki czerwonoarmistów okazały się skuteczne, a obrońcy zaczęli cofać się w nieładzie. Wówczas dowódca dywizji wprowadził do walki ostatni swój odwód -III batalion Mińskiego pułku strzelców z 5. i 6. kompanią II batalionu. Uderzenie wyprowadzone w lukę w oddziałów bolszewickich zachwiało nimi i załamało ich natarcie[16]. Do akcji włączyły się też pododdziały 47 pułku piechoty, które zatrzymały kontrataki czerwonoarmistów. Następnego dnia Dywizja L-B odzyskała utracone pozycje i przeszła do obrony[17].

20 sierpnia, czyli już po uderzeniu znad Wieprza, pułk został przewieziony transportem kolejowym w rejon Siemiatycz. a następnie przeszedł w rejon Bielska.Tu zajął stanowiska obronne i wraz z innymi oddziałami dywizji osłaniał skrzydło polskiej 2 Armii, a po zluzowaniu wziął udział w ostatniej fazie pościgu za rozbitym przeciwnikiem[17].

Działania pułku w okresie bitwy niemeńskiej | edytuj kod

Zwycięstwa nad Wisłą, Wkrą i Wieprzem, i prowadzone działania pościgowe doprowadziły 2. i 4 Armię nad granicę z Prusami Wschodnimi. Naczelne Dowództwo WP postanowiło zmienić dotychczasowy kierunek natarcia obu związków operacyjnych z północnego na wschodni. 27 sierpnia rozpoczęto przegrupowanie. 2 Armia gen. Edward Rydza- Śmigłego otrzymała rozkaz zajęcia pozycji w rejonie Białegostoku, z odpowiedzialnością za teren na północ od Hajnówki, 4 Armia gen. Leonarda Skierskiego przejścia spod Łomży do rejonu Brześcia i przejęcia odpowiedzialności za odcinek frontu od Hajnówki do Włodawy. 29 sierpnia podjęto intensywne przygotowania do operacji zaczepnej przeciwko wojskom Frontu Zachodniego[18]. Plan przeprowadzenia operacji zakładał skupienie głównego wysiłku na lewym skrzydle 2 Armii i uderzenie przez Niemen w kierunku na Lidę. 4 Armia miała wykonać uderzenie pomocnicze z Polesia w kierunku na Baranowicze[19].

 Osobny artykuł: Bitwa nad Niemnem.

1 Dywizja Litewsko-Białoruska wraz 1 Dywizją Piechoty Legionów, 2. i 4 Brygadą Jazdy tworzyło Północną Grupę Uderzeniową, której zadaniem było oskrzydlenie przeciwnika. Po odrzuceniu przez 1 DP Leg. wojsk litewskich w rejonie Sejn, Dywizja L-B skoncentrowała się początkowo w pobliżu Druskiennik, a potem dalej maszerowała w kierunku na Wasiliszki[20]. Tu miński pułk, wspólnie w pułkiem wileńskim zamknął bolszewikom drogę odwrotu na Lidę. Jednak nie wytrzymał powtarzających się ataków zdesperowanego przeciwnika i wycofał się do „Krwawego Boru". W boju toczonym w gęstym lesie, podczas którego często dochodziło do walki wręcz, pułk poniósł ciężkie straty i został rozproszony. Jego zadanie przejął wileński pułk strzelców który po przepuszczeniu cofających się czerwonoarmistów ponownie zamknął drogę do Lidy. Wieczorem od Grodna nadciągnęły główne siły cofającej się 3 Armii Władimira Łazariewicza. Wówczas na pomoc spychanym strzelcom wileńskim ruszył zreorganizowany pułk miński. W wyniku nocnej i dramatycznej walki w lesie nie udało się powstrzymać uciekającego wroga, ale zadano mu znaczne straty i spowolniono odwrót, co z kolei pozwoliło na ponowne zamknięcie okrążenia przez 1 Dywizję Piechoty Legionów[17]. Swoją działalność w wojnie polsko-bolszewickiej zakończył na linii Krasne–Rykonty[2].

Na Litwie Środkowej | edytuj kod

 Osobny artykuł: Litwa Środkowa.

Pod koniec wojny polsko-bolszewickiej, gdy wojska polskie przechodziły do kontrofensywy znad Niemna, do Polski stopniowo powracały ziemie utracone uprzednio na rzecz Armii Czerwonej. Jednak wszelkie działania dążące do opanowania Wilna działaniami militarnymi były niemożliwe ze względu na międzynarodowe zobowiązania rządu polskiego. Chodzi tutaj m.in. o układ w Spa, a także naciski ministerstwa spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii. W tym momencie marszałek Józef Piłsudski zaczął rozpatrywać możliwość przeprowadzenia „nieoficjalnej” akcji wojskowej. 20 września Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego wezwało gen. Lucjana Żeligowskiego do Kwatery Głównej stacjonującej w owym czasie w Białymstoku. Żeligowski zameldował się wraz ze swoim adiutantem por. Stanisławem Łepkowskim dopiero 30 września[21]. W czasie rozmowy pomiędzy dwoma wojskowymi Marszałek otwarcie zasygnalizował, że w interesie Polski leży wywołanie w Wilnie powstania miejscowej ludności, które uświadomiłoby zachodniej dyplomacji, iż miasto zamieszkane jest przez Polaków, którzy nie mogą i nie chcą zaakceptować władzy litewskiej, a tym bardziej bolszewickiej.

 Osobny artykuł: Bunt Żeligowskiego.

Marsz oddziałów gen. Lucjana Żeligowskiego na Wilno rozpoczął się o 6.00 8 października. Ich trzonem była 1 Dywizja Litewsko-Białoruska. Już następnego dnia przełamano słaby opór litewskiego 4 pułku piechoty i opanowano miasto[17].

„Zbuntowane” oddziały zostały przeorganizowane w I Korpus Wojsk Litwy Środkowej. Miński pułk strzelców został przemianowany na 2 Miński pułk piechoty i wszedł w skład 1 Wileńskiej Brygady Piechoty. Do czasu zawarcia rozejmu odpierał ataki Litwinów i niewielkimi silami prowadził wypady przed przedni skraj obrony. Później w pułku wprowadzono dyżury rotacyjne: jeden batalion pozostawał „w linii”, jeden stanowił odwód dowódcy pułku, a trzeci odpoczywał w Wilnie[22].

Po przyłączeniu Litwy Środkowej do Polski, znowu w składzie Wojska Polskiego[22]. 1 października 1921 pułk otrzymał numer 86 i wszedł w skład 19 Dywizji Piechoty[23][b]

Bilans działań | edytuj kod

W walkach o niepodległość Polski w Mińskim pułku strzelców zginęło 12 oficerów i 316 szeregowych. 63 oficerów i żołnierzy zostało odznaczonych Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, 107 Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej, 152 Krzyżem Walecznych. Pułk wziął do niewoli ponad 1000 jeńców i zdobył między innymi 11 dział i około 100 ciężkich karabinów maszynowych[22].

Pułk w okresie pokoju | edytuj kod

Uroczystość w garnizonie Mołodeczno - trzeci od prawej siedzi ppłk Julian Czubryt, a piąty od prawej płk Józef Wiatr. Mołodeczno - uroczystość w 86 pp. Brama triumfalna w koszarach 86 pułku piechoty 19 DP w 1938 Kpt. Gerard Nowicki - oficer 77, 85, 63 i 14 pułków piechoty. W marcu 1939 r. dowódca kompanii gospodarczej 86 pp.

Od 9 marca 1921 pułk stacjonował w garnizonie Wilno, a od września 1922 w Mołodeczno (III batalion w Kraśnem nad Uszą[6], a batalion zapasowy w Nowej Wilejce). Wchodził w skład 19 Dywizji Piechoty[6][24].

Koszary

W 1922 pułk przegrupował się z Wilna do Helenowa. Jego III batalion rozlokował się w Krasnem nad Uszą. Dużym utrudnieniem było znaczne oddalenie garnizonu od większych ośrodków miejskich. Żołnierze w większości pochodzili z Polski centralnej, a miejscowa ludność przeważnie była narodowości białoruskiej[25].

W 1924 na terenie folwarku Helenów koło Mołodeczna rozpoczęto budowę nowych koszar dla oddziału. W czasie budowy koszar w Helenowie nadużyć finansowych dopuścić się miał brat gen. Dąb-Biernackiego.

22 czerwca 1930, w obecności prezydenta Ignacego Mościckiego, odsłonięta została Brama Mińska. Była to okazała budowla w kształcie łuku triumfalnego,zwieńczonego rzeźbą Nike. Tablica z napisem Bohaterom poległym w obronie ziemi mińskiej wieńczyła dzieło[26].

Szkolenie

Pułk przodował w strzelectwie oraz w organizowanych zimą zawodach narciarskich. Na podstawie rozkazu wykonawczego Ministerstwa Spraw Wojskowych do Departamentu Piechoty o wprowadzeniu organizacji piechoty na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930 roku, w Wojsku Polskim wprowadzono trzy typy pułków piechoty. 86 pułk piechoty zaliczony został do typu III pułków piechoty o stanach zbliżonych do wojennych. Na czas wojny przewidywany był do działań osłonowych. Corocznie otrzymywał około 1010 rekrutów. Jego obsadę stanowiło 68 oficerów i 2200 podoficerów i żołnierzy[27].

Oficerowie jednostki zorganizowali Oficerski Klub Sportowy 86 pułku piechoty z sekcją wioślarsko-pływacką oraz klub tenisowy. W pułku funkcjonował Uniwersytet Żołniersko-Ludowy. Dużym utrudnieniem był brak świetlicy i kinoteatru[28].

W 1937 poziom wyszkolenia oceniono na „dostateczne”[28].

1 złoty 86 pułku piechoty
Spółdzielnia

Ze względu na kłopoty finansowe jednostki, oficerowie i szeregowi żołnierze dobrowolnie składali się na zakup wyposażenia. Przeznaczano 10% poborów na cele oświatowo-wychowawcze.

Spółdzielnia z własnych środków sfinansowała Dom Żołnierza. Zakupiono kinematograf. W 1926 20% zysków przekazano dowództwu, 30% na dofinansowanie orkiestry, 45% na funkcjonowanie spółdzielni,a 5% — na rozwój biblioteki[26]..

Święta religijne, państwowe i wojskowe

W czasie świąt orkiestra i kompania honorowa wraz z pocztem sztandarowym nadawały oprawę nabożeństwom odprawianym w kościele w Molodecznie. Żołnierze uczestniczyli w procesjach. Szczególnym wydarzeniem było święto pułkowe. Początkowo obchodzono je 17 grudnia – w rocznice powstania pułku. Decyzją kadry oficerskiej przeniesiono je na 15 sierpnia –w rocznicę bitwy pod Radzyminem. Kiedy święto wypadało w okresie corocznych manewrów na Pohulance, obchody przenoszono na czas późniejszy[26].

Pułk w kampanii wrześniowej | edytuj kod

W czasie wojny obronnej 1939 wchodził w skład 19 Dywizji Piechoty walczącej w ramach Armii „Prusy”[6].

Żołnierze pułku | edytuj kod

Dowódcy pułku[2]
Zastępcy dowódcy pułku (od 1938 roku - I zastępca dowódcy)
Kwatermistrzowie (od 1938 roku - II zastępca dowódcy)
Oficerowie
Podoficerowie

Obsada personalna w 1939 roku | edytuj kod

Kawalerowie Virtuti Militari | edytuj kod

Symbole pułkowe | edytuj kod

Mołodeczno rok 1935 - ppłk Czubryt, klęczy przed sztandarem, obejmuje stanowisko z-cy d-cy 86 pp. Odznaka na szkatule
Sztandar od społeczeństwa Mińska

Sztandar nieprzepisowy ufundowało społeczeństwo Mińska. Wręczył go pułkowi 18 marca 1921 w Wilnie delegat Rządu RP Władysław Raczkiewicz[6].

Opis sztandaru

Na czerwonej stronie płachty dwie tarcze. Na jednej Orzeł Biały, na drugiej Pogoń. Na białej stronie płachty w środku herb Mińska z napisem „Siglllum Ciultatis Minscensis Anno 1569”. Na górnej krawędzi płachty napis: „Miasto Mińsk 6-mu Mińskiemu Pułkowi Strzelców”: na dolnej ten sam napis w języku białoruskim[e] Na drzewcu sztandaru przymocowane odznaki pamiątkowe bratnich pułków dywizji[2].

Sztandar pułku znajduje się aktualnie w zbiorach Muzeum im. Generała Sikorskiego w Londynie[46]

Sztandar od obywateli miasta stołecznego Warszawy

Drugą chorągiew pułk otrzymał od obywateli miasta stołecznego Warszawy za zasługi położone w jego obronie w sierpniu 1920 roku. Srebrnego orła do chorągwi ofiarował p. Wincenty Wabiński. Chorągiew została wręczona 30 marca 1921 roku przez księdza biskupa Bandurskiego. Dla uświetnienia większych uroczystości pułk używał obu chorągwi razem. Druga chorągiew została oddana w późniejszym czasie do Muzeum Wojska w Warszawie[47].

Odznaka pamiątkowa

18 maja 1929 roku Minister Spraw Wojskowych marszałek Józef Piłsudski zatwierdził regulamin odznaki pamiątkowej 86 pułku piechoty[48]. Odznaka ma kształt krzyża o dolnym ramieniu dłuższym, pokrytego białą emalią. Pośrodku skrzyżowania ramion nałożony srebrny orzeł o szeroko rozłożonych skrzydłach, trzymający tarczę herbową Ziemi Mińskiej, pokrytą czarno-białą emalią. Ramiona krzyża oplecione są srebrnym wieńcem laurowym. U dołu dłuższego ramienia wpisano datę powstania pułku „17 XII 1918”[49].

Uwagi | edytuj kod

  1. Sztab III Brygady Dywizji Zachodniej rozmieścił się w Baranowiczach, a w jej skład w skład wchodziły: „smoleński” pułk, liczący 900 ludzi w Baranowiczach, „grodzieński” pułk, którego batalion znajdował się w Tartaku a reszta w Baranowiczach i „warszawski” pułk, liczący 500 ludzi, obsadzający Słonim. Ponadto brygada posiadała „mazowiecki” pułk huzarów czerwonych, którego szwadron znajdował się w Słonimie i pluton w Tartaku[10].
  2. 19 Dywizja Piechoty powstała w wyniku przemianowania 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej.
  3. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[42].
  4. Kpt. tab. Gerard Nowicki - urodzony 10.04.1895 r., syn Michała. Zweryfikowany w stopniu porucznika z dniem 01.06.1919 r., awansowany do stopnia kapitana piechoty z dniem 01.01.1933 r. Oficer 77 pp, 85 pp, 63 pp, 14 pułku piechoty oraz 86 pułku piechoty. Przeniesiony do korpusu oficerów taborowych. W marcu 1939 r. zajmował stanowisko oficera taborowego i dowódcy kompanii gospodarczej 86 pp. Jeniec oflagów II B Arnswalde i II C Woldenberg. Zmarł w dniu 02.06.1949 r. i spoczywa na cmentarzu komunalnym w Sopocie. Odznaczony Krzyżem Walecznych, Medalem Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
  5. .Numeracja „6-ty” uzasadniona jest tym, że początkowo Pułk w składzie Dywizji Litewsko-Białoruskiej używał tego numeru[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Dziennik rozkazów MSWojsk. nr.16 z 19 maja 1927 roku
  2. a b c d e Prugar-Ketling (red.) 1992 ↓, metryka.
  3. Kutrzeba 1926 ↓.
  4. Waligóra 1928 ↓, s. 28-29.
  5. Mieczkowsk 1929 ↓, s. 38.
  6. a b c d e Satora 1990 ↓, s. 164.
  7. a b c Market 2004 ↓, s. 3.
  8. a b c d e f g Market 2004 ↓, s. 4.
  9. a b Market 2003 ↓, s. 3-4.
  10. Waligóra 1928a ↓, s. 84.
  11. Mieczkowsk 1929 ↓, s. 14.
  12. a b c d Market 2004 ↓, s. 5.
  13. Cisek, Paduszek i Rawski 2010 ↓, s. 41.
  14. Waligóra 1928b ↓, s. 24.
  15. Market 2003 ↓, s. 6.
  16. Market 2004 ↓, s. 6.
  17. a b c d Market 2004 ↓, s. 7.
  18. Modrawski 2009 ↓, s. 326–327.
  19. Modrawski 2009 ↓, s. 328.
  20. Market 2003 ↓, s. 7.
  21. Łach 2014 ↓, s. 94.
  22. a b c Market 2004 ↓, s. 8.
  23. Market 2003 ↓, s. 8.
  24. Almanach Oficerski 1923/24 ↓, s. 52.
  25. Market 2004 ↓, s. 10.
  26. a b c Market 2004 ↓, s. 14.
  27. Jagiełło 2007 ↓, s. 63-65.
  28. a b Market 2004 ↓, s. 13.
  29. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 39 z 20 czerwca 1923 roku, s. 402.
  30. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 21 stycznia 1930 roku, s. 9.
  31. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 288.
  32. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 135.
  33. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 90.
  34. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 399.
  35. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 373.
  36. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 75 z 21 lipca 1925 roku, s. 397.
  37. Rocznik Oficerski 1924 ↓.
  38. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 276.
  39. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 100.
  40. a b Bieliński 2017 ↓, s. 92.
  41. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 651–652 i 682.
  42. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.
  43. Mieczkowski 1929 ↓, s. 43-44.
  44. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922 roku, s. 109.
  45. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926 roku, s. 70-76.
  46. Satora 1990 ↓, s. 165.
  47. Mieczkowski 1929 ↓, s. 38.
  48. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 16 z 18 maja 1929 roku, poz. 159.
  49. Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 136-137.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "86 Pułk Piechoty (II RP)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy