8 Pułk Strzelców Konnych (II RP)


8 Pułk Strzelców Konnych (II RP) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Pomorska BK w 1938 Pułk walczył w składzie PBK Członek grupy rekonstrukcyjnej 8 psk w czasie pokazów Członek grupy rekonstrukcyjnej w mundurze ułana 8 psk Członek grupy rekonstrukcyjnej w mundurze oficera 8 psk

8 Pułk Strzelców Konnych (8 psk) – oddział kawalerii Wojska Polskiego II RP.

Spis treści

Historia pułku | edytuj kod

8 pułk strzelców konnych został sformowany w 1921 roku, w garnizonie Chełmno, a jego kadra szwadronu zapasowego we Włocławku. W latach 1921 – 1924 był jednostką jazdy dywizyjnej, podporządkowaną dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu, a pod względem wyszkolenia dowódcy VII Brygady Jazdy[2]. W tym okresie w jego skład wchodziły trzy szwadrony strzelców konnych, oddział szkolny karabinów maszynowych, pułkowa szkoła podoficerska i kadra szwadronu zapasowego[3].

W kwietniu 1924 roku wraz z pozostałymi pułkami strzelców konnych przeformowany został w oddział kawalerii samodzielnej i podporządkowany dowódcy nowo powstałej XV Brygady Kawalerii.

W marcu 1929 roku pułk podporządkowany został dowódcy Brygady Kawalerii „Toruń”, która w 1934 roku przemianowana została na Brygadę Kawalerii „Bydgoszcz”, a 1 kwietnia 1937 roku na Pomorską Brygadę Kawalerii.

 Osobny artykuł: Święta wojskowe w Polsce.

19 maja 1927 roku minister spraw wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski ustalił i zatwierdził dzień 29 września, jako datę święta pułkowego[4]. 6 czerwca 1928 roku Minister Spraw Wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski zmienił datę święta pułkowego 8 psk z dnia 29 września na dzień 12 czerwca[5].

Udział 8 pułku strzelców konnych w kampanii wrześniowej | edytuj kod

W kampanii wrześniowej 1939 walczył w składzie Pomorskiej Brygady Kawalerii (Armii „Pomorze”). W dniach 1-3 września pułk walczył w "Korytarzu pomorskim". Osłaniał 1 września kierunek Łubnia-Czersk, z uwagi na przerwanie frontu obronnego 9 DP przez niemiecki XIX Korpus Armijny, pułk wraz z dowództwem Pomorskiej BK wycofywał się w kierunku Wisły i Bydgoszczy. Nocą 1/2 września osiągnął Czersk, następnie zajął obronę nad Brdą w rejonie Tucholi na linii Zalesie-Cekcyn-Kruszka osłaniając prawe skrzydło 9 DP. 2 września w godzinach popołudniowych 8 psk na rozkaz dowódcy brygady skoncentrował się w rejonie Bramka-Bukowiec mając za zadanie wsparcie piechoty 9 i 27 DP przebijających się w kierunku "Przedmościa bydgoskiego"[6]. W godzinach wieczornych 4 szwadron wraz z 3 szwadronem 16 pułku ułanów w rejonie Bukowca powstrzymały natarcie czołgów. 1 i 2 września tabory pułku były atakowane przez lotnictwo niemieckie. Od godzin porannych 3 września 8 psk jako główna grupa bojowa Pomorskiej BK prowadzi rozpoznanie, a następnie natarcie celem otwarcia drogi odwrotu dla okrążonych jednostek Armii Pomorze. w rejonie folwarku Poledno 1 i 3 szwadrony pułku, ze wsparciem 1 i 4 baterii 11 dak prowadzą walkę z okopaną piechotą niemiecką i czołgami. Pozostała część pułku obchodzi miejsce walki i prowadzi dalszy marsz w kierunku Gruczna. W dniu 3 września zostaje okrążony i zniszczony 3 szwadron i część 1 szwadronu, a podjazd szwadronu kolarzy pułku wpada w zasadzkę i dostaje się do niewoli. 8 psk wraz z częścią 2 pułku szwoleżerów kierują się drogą na Bydgoszcz wzdłuż Wisły otwierając w walce drogę przez wieś Luszkowo[7]. Następnie w ciężkiej walce 8 psk i część 2 p szw. ze wsparciem dwóch baterii 11 dak i 81 dywizjonu pancernego zdobywają miejscowości Topolinek i Topolno. Wieczorem 3 września zgrupowanie Pomorskiej BK wraz z częścią 8 psk dotarło do Bydgoszczy. W dniach 4-5 września resztki Pomorskiej BK osłaniają odcinek Wisły od Torunia do Solca Kujawskiego, docierają w tym okresie żołnierze, którzy wydostali się z okrążenia w "kotle pomorskim", w tym część 1 szwadronu. Następuje reorganizacja na bazie 8 psk został utworzony pod dowództwem płk dypl. J. Jastrzębskiego Zbiorczy Pułk Pomorskiej BK[8]. W trakcie walk Wziął udział w bitwie nad Bzurą, walczył pod Ozorkowem (12 września). Jeden szwadron przebił się do Warszawy, bronił stolicy w rejonie Dolnego Mokotowa. Dalsze walki Zbiorczego Pułku Kawalerii Pomorskiej BK opisane są w odrębnym artykule.

Działania bojowe jednostek II rzutu mobilizacyjnego 8 psk

Oprócz zmobilizowanego 8 psk w kampanii wrześniowej walczyły inne jednostki wywodzące się z kadry i rezerwistów pułku.

- Szwadron zapasowy 8 psk stacjonujący we Włocławku sformował 2 września 4 szwadron marszowy pod dowództwem por. rez. Jerzy Około-Kułak. Szwadron rozpoznawał na zachód i północ od Włocławka w ramach Oddziału Wydzielonego 5 DP ppłk Stanisława Sadowskiego[9]. Od 8 września szwadron podjął marsz wzdłuż Wisły osiągając Duninów i Radziwie w pobliżu Płocka 10 września. Zajął obronę przeprawy przez Wisłę w rejonie Tokary Młyny, w dniach 11-13 września prowadził rozpoznanie zachodniego brzegu rzeki i potyczki z przeprawiającymi się patrolami wroga. 14-16 września tocząc potyczki w rejonie Gąbin-Wymyśle-Polskie Świniary osłaniając 19 pp ppłk Sadowskiego, który walczył w rejonie Płocka. Od 16 września współdziałał z 35 pp i Grupą gen. J. Drapelli. W okresie od 17 do 20 września większość 4 szwadronu marszowego przedarła się poprzez Puszczę Kampinoską, Kazuń, Palmiry i Łomianki do Warszawy. Od 25 września w składzie dywizjonu zbiorczego rtm. Antoniego Wieniawskiego szwadron walczył z piechotą niemiecką w pobliżu fortu Dąbrowskiego[10].

- Szwadron zapasowy 8 psk we Włocławku sformował w okresie 2-6 września dwa szwadrony marszowe, tworzące dywizjon marszowy 8 psk pod dowództwem por. Henryka Brzezińskiego. 16 września dywizjon dotarł do Warszawy i wszedł w skład improwizowanego pułku kawalerii mjr Józefa Juniewicza. W dniach 17-21 września dywizjon osłaniał wschodni skraj Puszczy Kampinoskiej i magazyny amunicji w Palmirach. 22 września przy próbie przebicia się do Warszawy przez Łomianki w grupie gen. M. Bołtucia dywizjon został zniszczony[11].

- reszta szwadronu zapasowego 8 psk pod dowództwem rtm. Edmunda Nieszkowskiego ewakuowała się 7 września z Włocławka do Garwolina, z uwagi na sytuację nadwyżki dotarły do Warszawy i wzięły udział w jej obronie. Rtm. Nieszkowski 24/25 września na czele grupy ochotników dokonał wypadu poprzez Wisłę na tyły niemieckie w rejonie Gocławia[12].

- po klęsce w "kotle pomorskim", Pomorskiej BK szwadron gospodarczy i tabor bojowy 8 psk oraz dwa plutony (konny i pieszy) zebranych kawalerzystów Pomorskiej BK pod dowództwem rtm. E. Radajewskiego stoczyły 10 września walkę z oddziałem niemieckiej 4 DPanc. pod Ożarowem. Po czym oficer broni i pgaz. pułku por. Emila Rosyvaća poprowadził część oddziału i taborów do Garwolina. W rejonie Mistkowa 12 września stoczył potyczkę tracąc pluton kawalerzystów, a z resztą oddziału i dołączonymi rozbitkami stoczył następną potyczkę z niemieckim podjazdem pancernym w Żelechowie. Następnie po przejściu na Lubelszczyznę dołączył do Zbiorczej Brygady Kawalerii płk Adama Zakrzewskiego[13].

- W ramach Ośrodka Zapasowego Pomorskiej BK w rejonie Garwolina od 30 sierpnia 1939 roku rozpoczęto organizowanie z rezerwistów pododdziały marszowe 8 psk pod dowództwem początkowo por. Emiliana Thiela, a od 9 września przez rtm. Czesława Mrówczyńskiego. Zorganizowano dwa piesze szwadrony (posiadane konie nie miały rzędów i siodeł) pod dowództwem rtm. Cz. Mrówczyńskiego i rtm. Sozyrko-Malsag. Oba szwadrony weszły w skład Oddziału Wydzielonego "Maciejowice-Most" pod dowództwem rtm. Jana Tyblewskiego oficera CWKaw. z zadaniem obrony mostu i przeprawy w Maciejowicach. Szwadrony zajęły stanowiska 4 września na wale wiślanym po obu stronach mostu, wzmocnione 2 ckm. Po zbombardowaniu jednostek OW "Maciejowice-Most" 4 i 5 września przez lotnictwo niemieckie, oba szwadrony samowolnie 5 września wycofały się ze stanowisk obronnych do Rębkowa pod Garwolinem[14]. Po sforsowaniu Wisły przez oddziały niemieckie 10 września szwadrony odeszły w kierunku Radzynia Podlaskiego i tam weszły w skład Grupy Kawalerii Spieszonej ppłk Edwarda Wani. 17 i 18 września jeden z plutonów strzelców konnych ppor. H. Dzianotta stoczył ciężką walkę w obronie przeprawy mostowej na rzece Wieprz, gdzie został częściowo zniszczony. Dywizjon strzelców konnych stoczył walki w boju pod Cześnikami 22 września i 23-24 września w natarciu na Suchowolę i Krasnobród. W trakcie tych walk strzelcy konni ulegli rozproszeniu, pozostali zakończyli walki 27 września wraz z resztą Grupy Kawalerii ppłk Wani[15].

- Ponadto w oparciu o kadrę i rezerwistów pułku utworzono szwadron kawalerii dywizyjnej nr 4 we Włocławku, dla 4 Dywizji Piechoty[16].

Kadra pułku | edytuj kod

Dowódcy pułku
  • ppłk / płk kaw. Aleksander I Wasilewski (29 IX 1921 - 17 VII 1925 → zastępca dowódcy 3 psk[17])
  • ppłk kaw. Witold Walicki (p.o. 17 VII 1925 - 23 V 1927 → komendant Miasta Łódź[18])
  • płk SG Bronisław Wzacny (23 V 1927 - 28 I 1931 → Rejonowy Inspektor Koni w Kaliszu[19])
  • ppłk kaw. Władysław II Müller (28 I 1931 - 7 VI 1934 → w stan spoczynku z dniem 31 VIII 1934[20])
  • płk dypl. Jerzy Jan Jastrzębski (7 VI 1934[21] - IX 1939)
Zastępcy dowódcy pułku (od 1938 roku - I zastępca dowódcy)
  • ppłk Wacław I Wysocki (od 1 X 1922[22][b])
  • płk Mikołaj Karatiejew (do 17 VI 1925 → zastępca dowódcy 20 puł[c])
  • ppłk tyt. płk Jan Bronikowski (od 17 VI 1925[d])
  • mjr Andrzej Paweł Kunachowicz (1928)
  • mjr dypl. kaw. Medard Cibicki (31 III 1930 - 30 IX 1931 → stan spoczynku)
  • mjr / ppłk kaw. Marian Skrzynecki (3 VIII 1931 - 8 IV 1937 → I zastępca dowódcy 7 puł)
  • ppłk Jerzy Janusz Staniszewski (1939)
Kwatermistrzowie pułku (od 1938 roku - II zastępca dowódcy)
  • mjr kaw. Tadeusz Tułasiewicz (od 26 IV 1928[1])
  • mjr kaw. Stanisław Szeliski (do 1937)
  • mjr kaw. Czesław Święcicki (1937 - IX 1939)
Oficerowie pułku

Obsada personalna w 1939 roku | edytuj kod

Obsada personalna i struktura organizacyjna w marcu 1939 roku[23][e]:

  • dowódca pułku – płk dypl. Jerzy Jan Jastrzębski
  • I zastępca dowódcy – ppłk Jerzy Janusz Staniszewski
  • adiutant – rtm. Stanisław Siedlecki (*)[f]
  • naczelny lekarz medycyny – kpt. dr Jan Kryska
  • starszy lekarz weterynarii – mjr Bohdan Janczyński
  • młodszy lekarz weterynarii – ppor. rez. pdsc. Józef Gondzyk
  • komendant rejonu PW Konnego – rtm. adm. (kaw.) Stefan Wacław Skupiński
  • II zastępca dowódcy (kwatermistrz) – mjr Czesław I Święcicki
  • oficer mobilizacyjny – rtm. Czesław Mrówczyński
  • zastępca oficera mobilizacyjnego – rtm. adm. (kaw.) Władysław II Makowski
  • oficer administracyjno-materiałowy – rtm. adm. (kaw.) Edmund Edward Radajewski
  • dowódca szwadronu gospodarczego – rtm. Stanisław Siedlecki (*)[f]
  • oficer gospodarczy – kpt. int. Stanisław II Guliński
  • oficer żywnościowy – por. Stanisław Michał Lindner
  • dowódca plutonu łączności – por. Stanisław Dworecki
  • dowódca plutonu kolarzy – por. Czesław Andrzej Begale (*)[f]
  • dowódca plutonu ppanc. – por. Edmund Alfons Żak
  • dowódca 1 szwadronu – rtm. dypl. Bogusław Jerzy Kłoss
  • dowódca plutonu – por. Władysław Andrzej Piszczkowski
  • dowódca plutonu – ppor. Roman Marceli Bąk
  • dowódca plutonu – ppor Julian Janas
  • dowódca 2 szwadronu – rtm. Stanisław IV Wiśniewski
  • dowódca plutonu – ppor. Henryk Julian Kazimierz Dzianott
  • dowódca plutonu – ppor. Bolesław Patrycy Wojciech Wierzbowski
  • dowódca 3 szwadronu – rtm. Antoni Pacewicz
  • dowódca plutonu – por. Czesław Andrzej Begale (*)
  • dowódca plutonu – ppor. Mieczysław I Dziekoński
  • dowódca 4 szwadronu – rtm. Kazimierz Bolesław Wawrzyniak
  • dowódca plutonu – por. Stanisław Arkadiusz Dejewski
  • dowódca plutonu – por. Emil Rosyvać
  • dowódca szwadronu km – rtm. Kazimierz Zubicki
  • dowódca plutonu – ppor. Kazimierz Antoni Natoński
  • dowódca szwadronu zapasowego – rtm. Edmund Marceli Nieszkowski
  • zastępca dowódcy – rtm. kontr. Sozyrko Malsag
Obsada personalna pułku 1 września 1939 roku
  • dowódca pułku - płk dypl. kaw. Jerzy Jan Jastrzębski †24 IV 1944 Venafro
  • zastępca dowódcy - ppłk kaw. Jerzy Janusz Staniszewski †1940 Katyń
  • kwatermistrz - mjr Czesław Święcicki
  • adiutant - rtm. Stanisław Siedlecki
  • oficer ordynansowy - ppor. rez. Antoni Ike-Duninowski
  • oficer informacyjny - por. Emil Rosyvać †17 VI 1940 Vancourt na płn. od Lunéville
  • oficer broni gazowej - por. Emil Stefan Rosyvać ( podwójne stanowisko ?)
  • dowódca szwadronu gospodarczego - por. rez. Janusz Mały
  • szef szwadronu - st. wachm. Mankiewicz
  • oficer żywnościowy - por. Stanisław Michał Lindner
  • oficer gospodarczy (płatnik) - por. Stanisław Wójcik
  • lekarz medycyny - kpt. dr med. Jan Kryska
  • lekarz weterynarii - mjr lek. wet. Bohdan Janczyczyński
  • dowódca taborów - rtm. Edmund Edward Radajewski
  • kapelan - ks. kapelan rez. Józef Bigus
  • szef kancelarii - NN
1 szwadron
  • dowódca szwadronu - por. Stanisław Dworecki
  • dowódca I plutonu - ppor. Julian Janas †1940 Charków
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Konrad Józef Lesiński †11 IX 1939 rej. Chociszew-Ozorków
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. Jan Marian Dąbski
  • szef szwadronu - wachm. Stanisław Wojciechowski
2 szwadron
  • dowódca szwadronu - rtm. Stanisław Wiśniewski †18 IX 1939 Kutno
  • dowódca I plutonu - ppor. Bolesław Patrycy Wierzbowski
  • dowódca II plutonu - pchor. rez. Jerzy Gniazdowski
  • dowódca III plutonu - pchor. / ppor. Zdzisław Rogala 3 IX 1939 Topolno
  • szef szwadronu - wachm. Józef Płotnicki
3 szwadron
  • dowódca szwadronu - rtm. Antoni Pacewicz
  • dowódca I plutonu - ppor. rez. Zdzisław Kazimierz Czernik 3 IX 1939 Poledno
  • dowódca II plutonu - pchor. / ppor. Jan Zawiślak 3 IX 1939 Poledno
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. Michał Szajewski
  • szef szwadronu - wachm. Feliks Fredyk
4 szwadron
  • dowódca szwadronu - por. Władysław Andrzej Piszczkowski
  • dowódca I plutonu - ppor. Roman Marceli Bąk (Bąkowski)
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Wacław Dziliński †11 IX 1939 rej. Chociszew-Ozorków
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. Tadeusz Krzymuski †18 III 1946 Bolonia
  • szef szwadronu - wachm. Feliks Ratajczak
szwadron ciężkich karabinów maszynowych
  • dowódca szwadronu - rtm. Kazimierz Zubicki †3 IX 1939 Luszkowo
  • dowódca I plutonu - ppor. Zygmunt Gniazdowski
  • dowódca II plutonu - ppor. Kazimierz Antoni Natoński
  • dowódca III plutonu - wachm. Jan Czernik
  • szef szwadronu - wachm. Józef Wiejaczko
szwadron kolarzy
  • dowódca szwadronu - por. kaw. Czesław Andrzej Begale (ur. 31 V 1910, †23 I 1943 Oflag II C Woldenberg
  • dowódcy plutonów - NN
  • szef szwadronu - wachm. Jan Bromka
pluton łączności
  • dowódca - por. rez. Stanisław Zawistowski
pluton przeciwpancerny
  • dowódca - por. Edmund Żak †11 IX 1939 rej. Chociszew-Ozorków

Symbole pułku | edytuj kod

Sztandar

Sztandar ufundowało społeczeństwo powiatu chełmińskiego, a wręczył go pułkowi prezydent RP Stanisław Wojciechowski w Chełmnie 4 sierpnia 1924[26]

Odznaka pamiątkowa

17 września 1927 roku generał dywizji Daniel Konarzewski w zastępstwie Ministra Spraw Wojskowych zatwierdził „wzór pamiątkowej odznaki pułkowej 8 Pułku Strzelców Konnych”[27]. Odznaka o wymiarach 44x44 mm ma kształt krzyża maltańskiego, którego ramiona pokryte są emalią oliwkową z białym obrzeżem i złotymi krawędziami. Pośrodku nałożone emaliowane na niebiesko koło w otoku złotego wieńca laurowego, na którym wpisano numer i inicjały „8 SK”. Odznaka oficerska, dwuczęściowa, wykonana w srebrze i emaliowana. Wykonawcą odznaki był Józef Michrowski z Warszawy[28].

Barwy pułku:
proporczyk - szmaragdowo-biały z żyłką chabrową pośrodku.

Czapka rogatywkaotok biały[29].

Szasery ciemnogranatowe, lampasy białe, wypustka biała

proporczyk dowództwa w 1939

proporczyk 1 szwadronu w 1939

proporczyk 2 szwadronu w 1939

proporczyk 3 szwadronu w 1939

proporczyk 4 szwadronu w 1939

proporczyk 5 szwadronu ckm w 1939

proporczyk plutonu łączności w 1939

Żurawiejka

Choć najmłodszy z naszej broni po mistrzowsku zawsze goni. Lance do boju, szable w dłoń ... "Ósmy" Strzelców – to nie treny, wyścigowcy i sportsmeny, Lance do boju, szable w dłoń ... Słuchaj: striełcy my z Syberii sławni z szarż, burd i brewerii. Lance do boju, szable w dłoń ...

Nawiązania | edytuj kod

Siedziba, otoczenie i żołnierze pułku zostali przedstawieni w odc. 6 serialu telewizyjnego Pogranicze w ogniu.

Uwagi | edytuj kod

  1. Nazwa „8 Pułk Strzelców Konnych Pomorskich” nie została zatwierdzona przez MSWojsk.[1].
  2. Wacław Wysocki urodzony 25 września 1877 roku figurował w ewidencji wojskowej jako Wacław I Wysocki w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko. Wacław I Wysocki został 3 maja 1922 roku zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 15. lokatą w korpusie oficerów jazdy. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 668, 675. Wacław II Wysocki urodzony 9 października 1891 roku, porucznik rezerwy lekarz, 3 batalion sanitarny w Grodnia, Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1143, 1234.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 64 z 17 czerwca 1925 roku, s. 323. Mikołaj Karatiejew urodzony 18 grudnia 1872 roku został zweryfikowany 3 maja 1922 roku w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 14. lokatą w korpusie oficerów jazdy.
  4. Jan Bronikowski urodzony 1 sierpnia 1878 roku został 3 maja 1922 roku zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 43. lokatą w korpusie oficerów jazdy.
  5. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[24].
  6. a b c Gwiazdką oznaczono oficera, który pełnił jednocześnie więcej niż jedną funkcję[25].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 48.
  2. Almanach oficerski 1923 ↓, s. 57-58.
  3. Almanach oficerski 1923 ↓, s. 57.
  4. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 16 z 19 maja 1927 roku, poz. 174.
  5. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 15 z 6 czerwca 1928 roku, poz. 175.
  6. Gnat-Wieteska 1991 ↓, s. 14.
  7. Gnat-Wieteska 1991 ↓, s. 15-16.
  8. Gnat-Wieteska 1991 ↓, s. 17-18.
  9. Gnat-Wieteska 1991 ↓, s. 25.
  10. Gnat-Wieteska 1991 ↓, s. 26-29.
  11. Gnat-Wieteska 1991 ↓, s. 28-29.
  12. Gnat-Wieteska 1991 ↓, s. 29.
  13. Gnat-Wieteska 1991 ↓, s. 28 i 29.
  14. Gnat-Wieteska 2000 ↓, s. 20-23.
  15. Gnat-Wieteska 1991 ↓, s. 29-30.
  16. Gnat-Wieteska 1991 ↓, s. 31.
  17. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 74 z 17 lipca 1925 roku, s. 388.
  18. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 23 maja 1927 roku, s. 146.
  19. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 13.
  20. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 143.
  21. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 160.
  22. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 37 z 7 października 1922 roku, s. 759.
  23. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 715–716.
  24. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.
  25. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VIII.
  26. Satora 1990 ↓, s. 264-266.
  27. Rozkaz L. G.M. 30605/26 I. Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 26 z 17 września 1927 roku, poz. 3262.
  28. Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 222.
  29. Dziennik Rozkazów MS Wojsk. nr 6 z 24 lutego 1928 roku

Bibliografia | edytuj kod

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
  • Rocznik oficerów kawalerii. Warszawa: Przegląd Kawaleryjski, 1930.
  • Karol Firich, Stanisław Krzysik, Tadeusz Kutrzeba, Stanisław Müller, Józef Wiatr: Almanach oficerski na rok 1923/24 zeszyt 2, dział III. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1923.
  • "Księga jazdy polskiej": pod protektoratem marsz. Edwarda Śmigłego–Rydza. Warszawa 1936. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1993
  • Stanisław Krasucki: Pomorska Brygada Kawalerii. Pruszków: Wydawnictwo Redakcji Historyczno-Wojskowej Oficyny Wydawniczej "Ajaks", 1994. ISBN 83-85621-59-8.
  • Zdzisław Sawicki, Adam Wielechowski: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie. Pantera Books, 2007. ISBN 83-204-3299-5.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
  • Zbigniew Gnat-Wieteska: 8 Pułk Strzelców Konnych. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Egross-Mikromax, 1991, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej. ISBN 83-85253-21-1.
  • Zbigniew Gnat-Wieteska: Brzumin-Maciejowice. Obrona przepraw przez Wisłę we wrześniu 1939 roku. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Ajaks, 2000. ISBN 83-87103-95-0.
Na podstawie artykułu: "8 Pułk Strzelców Konnych (II RP)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy