Abd al-Malik ibn Marwan


Abd al-Malik ibn Marwan w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Abd al-Malik ibn Marwan (ur. 646, zm. 705) – kalif z dynastii Umajjadów w latach 685–705. Syn kalifa Marwana I i Aiszy, córki Mu’awiji I. Uważany za jednego z najwybitniejszych kalifów z dynastii Umajjadów.

Już wieku 16 lat Mu’awija I mianował go szefem kancelarii państwowej w Medynie. Tam pozostał aż do rewolty przeciw następcy Mu’awiji, Jazidowi I (663–682). Zawarł pokój z Bizancjum za cenę płacenia rocznego trybutu[1], pozwoliło to jednak na podbicie przez wojska muzułmańskie północnej Afryki.

Pokonał szyitów oraz charydżytów podczas drugiej fitny w latach 683692, w dużej mierze przy pomocy znakomitego wodza Al-Hadżdżadża Ibn Jusufa. W roku 685 został władcą Damaszku.

Zreformował także administrację, wprowadzając do niej język arabski oraz powierzając ją Arabom, oraz przeprowadził reformę pieniężną, rozpoczynając wybijanie własnej złotej i srebrnej monety, w miejsce dotychczas używanej bizantyjskiej. Zorganizował także pocztę. Z jego inicjatywy rozpoczęto budowę meczetów Umara i Al-Aksa w Jerozolimie.

Przypisy | edytuj kod

  1. Encyklopedia PWN – historia świata. T. I. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 10. ISBN 978-83-01-15086-0.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Abd al-Malik ibn Marwan" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy