Accessio cedit principali


Accessio cedit principali w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Accessio cedit principali (łac. przyrost przypada temu, co główne) – zasada rzymskiego prawa rzeczowego oznaczająca, iż rzecz przyłączona do rzeczy głównej przypada właścicielowi rzeczy głównej. Znana również w wersji: accessorium sequitur principale (łac. rzecz przyłączona idzie za główną).

Paremię tę podaje Kodeks Justyniana w ślad za Ulpianem:

Ilekroć zastanawiamy się, co czemu przypada, pod uwagę bierzemy, czego użyto do ozdobienia innej rzeczy, gdyż rzecz przyłączona przypada rzeczy głównej. Przypadają zatem klejnoty wprawione w filiżanki lub misy właścicielowi zastawy[1].

Ulpian Domitius w księdze dwudziestej ad Sabinum, D.34,2,19,13

Obecnie zasadę tę w polskim prawie cywilnym wyraża art. 47 Kodeksu cywilnego[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. D.34,2,19,13: Ulpianus libro vicensimo ad Sabinum: Semper enim cum quaerimus, quid cui cedat, illud spectamus, quid cuius rei ornandae causa adhibetur, ut accessio cedat principali. Cedent igitur gemmae, fialis vel lancibus inclusae, auro argentove.
  2. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740)
Na podstawie artykułu: "Accessio cedit principali" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy