Adam Sierakowski


Adam Sierakowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Adam Sierakowski (ur.21 lutego 1846 w Waplewie, zm. 12 marca 1912 tamże) – hrabia[1], ziemianin, polityk i działacz społeczny.

Syn Alfonsa. W 1863 roku ukończył gimnazjum w Poznaniu, a następnie podjął studia prawnicze w Berlinie. Na podstawie rozprawy dotyczącej prawa spadkowego szlachty polskiej w Prusach uzyskał stopień doktor nauk prawniczych. Był członkiem Towarzystwa Antropologicznego i Geograficznego w Berlinie. W 1875 współzałożył Towarzystwo Naukowe w Toruniu, pełniąc w nim w latach 1878-1884 funkcję kierownika Wydziału Historyczno-Archeologicznego, a w latach 1886-1897 wiceprezesa. Członek Towarzystwa Historycznego we Lwowie[2].

Prowadził badania historyczne oraz archeologiczne, ich wyniki publikował w Bibliotece Warszawskiej, Kronice Rodzinnej i Czasie. Stworzył z majątku rodzinnego w Waplewie centrum polskiego życia kulturalnego i społecznego na Pomorzu. Jego gośćmi byli m.in.: Jan Matejko i Stanisław Tarnowski.

Szambelan pruski od 1892. Odznaczony pruskim Orderem Orła Czerwonego IV klasy w 1894[1].

W 1876 roku ożenił się z Marią, córką Adama Potockiego. Mieli troje dzieci: synów Jana i Stanisława oraz córkę Wandę.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Jerzy Sewer Dunin-Borkowski: Almanach Błękitny. Warszawa: 1908, s. 843.
  2. Fryderyk Papée, Towarzystwo historyczne 1886-1900, w: Kwartalnik Historyczny, rocznik LI, zeszyt 1-2, Lwów 1937, s. 7.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Adam Sierakowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy