Adam Stebłowski


Adam Stebłowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Adam Stebłowski (ur. 24 grudnia[1] 1896 w Zbruczu, zm. 28 lutego 1941 w Rothesay na wyspie Bute) – major dyplomowany lotnictwa Wojska Polskiego, prawnik, urzędnik konsularny.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 24 grudnia 1896 w Zbruczu, w powiecie płoskirowskim ówczesnej guberni podolskiej. W 1915 złożył maturę w gimnazjum klasycznym w Ostrogu i rozpoczął studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu św. Włodzimierza w Kijowie.

28 stycznia 1916 został wcielony do Armii Imperium Rosyjskiego i przydzielony do 2 Aleksiejewskiej Szkoły Inżynieryjnej w Kijowie. 28 września 1916 ukończył szkołę i został mianowany chorążym. otrzymał awans na ppor. inż. (1917), przeniesiony do 33 oddziału aeronautycznego w którym pełnił służbę nawigatora balonowego, a następnie adiutanta jednostki. Po rewolucji październikowej (1917) wstąpił do polskiej 1 Dywizji Strzelców, z której został odesłany do dyspozycji dowództwa I Korpusu Polskiego, był komendantem Naczpolu przy dowództwie 33 Korpusu armii rosyjskiej, a po jego demobilizacji został przydzielony jako p.o. topografa do sztabu II Korpusu Polskiego (1918). Studiował na Uniwersytecie Odeskim.

W 1918 wstąpił do 4 Dywizji Strzelców Polskich i wraz z nią w 1919 powrócił do Polski. Służył w 2 kompanii saperów, następnie w 12 baonie saperów. W tym samym roku został przeniesiony do Wojsk Aeronautycznych i wyznaczony na stanowisko naczelnika wydziału IV (organizacja i wyszkolenie) Dowództwa Wojsk Aeronautycznych. 19 stycznia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w Wojskach Lotniczych, w „grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”[2]. Był kierownikiem Wydziału I (organizacyjno-szkolnego) w Sekcji 3 Departamentu III Żeglugi Powietrznej MSWojsk. W czasie wojny z bolszewikami służył jako oficer operacyjny 1 pułku aeronautycznego. W 1921 roku był II oficerem operacyjnym Szefostwa Aeronautyki Polowej Naczelnego Dowództwa WP. W tymże roku został zatwierdzony jako obserwator i pilot balonowy.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 68. lokatą w korpusie oficerów aeronautyki. Jego oddziałem macierzystym był wówczas I batalion aeronautyczny w Poznaniu[3]. 26 stycznia 1923, po ukończeniu I Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, Minister Spraw Wojskowych przyznał mu pełne kwalifikacje do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego[4]. W 1923 pełnił służbę w Wydziale Balonowym Departamentu IV Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisku kierownika referatu wyszkolenia[5]. 1 kwietnia 1924 roku został przydzielony do Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego na stanowisko referenta[6]. Na tym stanowisku współpracował z „Belloną”, „Polską Zbrojną” i „Żołnierzem Polskim”, Lot Polski, przeniesiony na stanowisko sekretarza redakcji „Bellony” i „Przeglądu Wojskowego”. 1 grudnia 1924 awansował do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 24. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych[7]. 4 marca 1925 został przeniesiony do Oddziału II SG na stanowisko referenta w Samodzielnym Referacie Ligi Narodów. 9 października 1925 uzyskał tytuł magistra prawa na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Z dniem 1 grudnia 1925 został przeniesiony do 1 batalionu balonowego w Toruniu na stanowisko zastępcy dowódcy[8]. Z dniem 15 grudnia 1926 został przeniesiony do kadry oficerów lotnictwa i przydzielony Oddziału III Sztabu Generalnego na stanowisko kierownika referatu[9][10]. Z dniem 30 listopada 1928 został przeniesiony w stan nieczynny na przeciąg 12 miesięcy[11].

W 1928 przeszedł do polskiej służby zagranicznej, pełniąc m.in. funkcje radcy poselstwa RP w Moskwie, jednocześnie pełniącego obowiązki kierownika Konsulatu Generalnego RP w Charkowie (1928–1932), a zarazem kierownika placówki wywiadowczej „Zet”, konsula generalnego w Tbilisi (1932–1933), radcy w Wydziale Wschodnim Departamentu Polityczno-Ekonomicznego MSZ (1933–1934), członka Górnośląskiej Komisji Mieszanej w Katowicach (1934–1937), oraz radcy referatu centralnoeuropejskiego w Wydziale Zachodnim Departamentu Polityczno-Ekonomicznego MSZ (1938–1939).

Od 15 stycznia do 4 września 1939 pełnił funkcję starosty działdowskiego. Po wybuchu II wojny światowej dotarł do Francji, gdzie został przyjęty do służby w PSZ. 11 grudnia 1939 został przydzielony do Centrum Wyszkolenia Saperów w Angers. We wrześniu 1940, po ewakuacji do Szkocji, został przeniesiony do Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. Tam 28 lutego 1941 zmarł. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym, grób nr 1804[12].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Według kalendarza juliańskiego urodził się 12 grudnia, a według kalendarza gregoriańskiego – 24 grudnia. Zobacz daty nowego i starego porządku.
  2. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1921 roku, s. 212.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 246.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 7 z 26 stycznia 1923 roku, s. 70.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 19, 936, 944.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 34 z 4 kwietnia 1924 roku, s. 188.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 737.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 115 z 30 października 1925 roku, s. 622.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 52 z 7 grudnia 1926 roku, s. 429.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 540, 547.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 376.
  12. Wykaz poległych 1952 ↓, s. 34.
  13. a b c d e f g h i j k l m n o p Czy wiesz kto to jest?. Stanisław Łoza (red.). Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 695.
  14. a b c d e f Adam Stebłowski, starosta działdowski. Zeznanie, Paryż, 14 października 1939 r..

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Adam Stebłowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy