Adolf Łojkiewicz


Adolf Łojkiewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Adolf Łojkiewicz vel Kaczmarek ps. „Ryś 2”, „Wilk 2” (ur. 8 stycznia 1895 w Buciłach (powiat szczuczyński (województwo nowogródzkie)), zm. 17 maja 1952 w Katowicach) – polski chemik, żołnierz armii Imperium Rosyjskiego, oficer Wojska Polskiego, Armii Andersa, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, major uzbrojenia, cichociemny.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Adolf Łojkiewicz urodził się 8 stycznia 1895 roku w Buciłach, w powiecie szczuczyńskim, w rodzinie Wincentego[1], robotnika kolejowego, i Ludwiki z domu Wyszyńskiej.

W latach 1914–1918 służył w armii carskiej. Za męstwo został odznaczony Krzyżem Zasługi Wojskowego Orderu Świętego Jerzego. W 1918 roku wstąpił w szeregi I Korpusu Polskiego w Rosji. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził kompanią w 57 pułku piechoty Wielkopolskiej (w latach 1919–1922). Za udział w wojnie został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i dwukrotnie Krzyżem Walecznych.

W okresie międzywojennym przeszedł w stan spoczynku, ukończył studia chemiczne i pracował w Instytucie Badań Materiałów Uzbrojenia. W 1934 roku, jako kapitan stanu spoczynku uzbrojenia, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[2].

We wrześniu 1939 roku służył w Ośrodku Zapasowym 18 Dywizji Piechoty. Od 3 do 15 września brał udział w obronie Białegostoku – był szefem sztabu i jednocześnie dowódcą batalionu marszowego, a następnie dowódcą batalionu w 42 pułku piechoty. W nocy z 18 na 19 września przekroczył granicę polsko-litewską. Został internowany na Litwie, wydany ZSRR i w czerwcu 1940 roku zesłany na Syberię. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski, od sierpnia 1941 roku pracował jako szef uzbrojenia w Ośrodku Organizacyjnym Armii Andersa. Następnie służył w szefostwie uzbrojenia 7 Dywizji Piechoty i dowództwa Armii Polskiej na Wschodzie. Po przejściu szlaku bojowego do Włoch zgłosił się do służby w kraju. We Włoszech odbył przeszkolenie ze specjalnością w dywersji i został zaprzysiężony 14 lutego 1944 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza.

Został zrzucony w Polsce w nocy z 30 na 31 maja 1944 roku w ramach operacji lotniczej o kryptonimie „Weller 30” dowodzonej przez mjr. naw. Eugeniusza Arciuszkiewicza i przydzielony do Wydziału Uzbrojenia „Leśnictwo” Oddziału IV Kwatermistrzowskiego Komendy Głównej AK na stanowisko oficera szefostwa uzbrojenia.

W powstaniu warszawskim był szefem sztabu i zastępcą dowódcy Zgrupowania „Leśnik”. 18 albo 25 sierpnia dowódca Zgrupowania Jerzy Szypowski został ciężko ranny. Od tego momentu Łojkiewicz przejął dowodzenie Zgrupowaniem. Brał udział w walkach Zgrupowania o: Leszno, Mirów, Muranów, getto, północną linię obrony Starego Miasta (w tym o PWPW), ul. Zakroczymską. 28 sierpnia był ranny broniąc PWPW (w czasie walk o PWPW Zgrupowanie straciło 80% swojego składu). We wrześniu walczył w Obwodzie Śródmieście. Po upadku powstania dostał się do niewoli niemieckiej.

Po wojnie pozostał w kraju. Od kwietnia 1945 roku pracował w Państwowym Zjednoczeniu Przemysłu Olejarskiego w Zabrzu (na stanowisku głównego technologa, do 1946 roku) i w Śląskich Zakładach Przemysłu Tłuszczowego i Chemicznego w Katowicach (od 1946 roku), a następnie w Szopienicach, jako dyrektor techniczny.

Adolf Łojkiewicz był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Helena z domu Sieg. Miał z nią dwie córki: Halinę (ur. w 1921 roku) i Ligię (ur. w 1923 roku) zamężną Plichtę. Po śmierci żony w 1931 roku ożenił się z Henryką Borowską (ur. w 1910 roku), z którą miał także dwie córki: Annę zamężną Skoldę (ur. w 1932 roku) i Bogumiłę (ur. w 1937 roku) zamężną Wolińską.

Awanse | edytuj kod

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. profil Adolfa Łojkiewicza na stronie 1944.pl. [dostęp 2013-12-02].
  2. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 364, 858.
  3. Dekret Wodza Naczelnego L. 2863 z 13 kwietnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 16, poz. 561)
  4. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 69)

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Adolf Łojkiewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy