Adolf Inatowicz-Łubiański


Adolf Inatowicz-Łubiański w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Adolf Inatowicz-Łubiański (ur. 9 stycznia 1892 w guberni chersońskiej, zm. 14 marca 1971 w Warszawie) – polski architekt i artysta malarz.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie Witolda i Jadwigi Inatowicz-Łubieńskich, po ukończeniu szkoły realnej w Mikołajowie w 1909 wyjechał do Rygi, gdzie studiował na Wydziale Architektury tamtejszej Politechniki. Podczas studiów został członkiem korporacji akademickiej K! Arkonia (nr. ewidencyjny 820). Po ukończeniu nauki w 1916 przeniósł się do Kijowa, gdzie studiował malarstwo szkole Konrada Krzyżanowskiego i Wincentego Drabika. Naukę ukończył w 1918, a następnie odbył podróż artystyczną do Francji, Grecji, Włoch oraz do Egiptu i północnej Afryki.

Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej zgłosił się ochotniczo i walczył w szeregach Wojska Polskiego, a po jej zakończeniu zamieszkał na stałe w Warszawie. Równolegle zajmował się praktyką architekta i malarstwem, należał do Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, Grupy „Niezależnych” i Związku Przyjaciół Wielkiej Warszawy. Był też prezesem Związku Filistrów Arkonii (1933) i członkiem warszawskiego Koła Architektów. Jego tworzone w temperze i akwareli obrazy uczestniczyły w wielu krajowych i zagranicznych wystawach m.in. Salonie Jesiennym Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie (1922), Salonie Jesiennym i Salonie Zimowym organizowanym w 1928 w paryskim Grand Palais. Najczęstszym motywem twórczości malarskiej była architektura, tworzył cykle dotyczące m.in. zespołu pałacowego w Wilanowie i zamku na Wawelu.

Wybrane realizacje architektoniczne w Warszawie | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1918–1939. Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2006, s. 115. ISBN 83-60350-00-0.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Adolf Inatowicz-Łubiański" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy