Aerofon


Aerofony w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Aerofon) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aerofony – grupa instrumentów muzycznych w systematyce instrumentologicznej Curta Sachsa, w których wibratorem (źródłem dźwięku) jest drgający słup powietrza, zamknięty w przestrzeni rezonansowej, pobudzony do wibracji za pomocą zadęcia. W przypadku aerofonów wolnych źródłem dźwięku jest powietrze znajdujące się na zewnątrz instrumentu. Część instrumentu zamykająca słup powietrza nazywana jest piszczałką i od jej długości zależy wysokość dźwięku. Barwa dźwięku zależy od materiału, z którego wykonano piszczałkę, jej kształtu i menzury[1].

Wysokość dźwięku zmieniana jest poprzez:

  • zamykanie lub otwieranie otworów bocznych,
  • zmianę długości piszczałki suwakiem lub wentylami,
  • zmianę ciśnienia powietrza (tzw. przedęcia).

Ze względu na sposób zadęcia aerofony dzielą się na:

Aerofony wolne (takie jak czurynga, wirujący bąk dziecięcy, bicz, szabla) poprzez szybki ruch powodują zmiany ciśnienia otaczającego powietrza i w efekcie drgania akustyczne.

W praktycznym, potocznym podziale instrumentów muzycznych aerofony nazywane są instrumentami dętymi i wyróżnia się pośród nich trzy grupy:

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. JanuszJ. Ekiert JanuszJ., Bliżej muzyki. Encyklopedia, wyd. Wyd. 2 (popr. i uzup.), Warszawa: Muza, 2006, ISBN 83-7200-087-5, OCLC 76341805 [dostęp 2020-02-06] .

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (rodzina instrumentów):
Na podstawie artykułu: "Aerofon" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy