Agnieszka Kotulanka


Agnieszka Kotulanka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Agnieszka Krystyna Kotulanka[1], po mężu Sas-Uhrynowska (ur. 26 października 1956 w Warszawie, zm. 20 lutego 2018 tamże) – polska aktorka filmowa i teatralna, wykonawczyni piosenki aktorskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Uczęszczała do szkoły muzycznej z wydziałem wokalnym. O szkole teatralnej zaczęła myśleć w liceum[2]. W 1975 ukończyła XXXIX Liceum Ogólnokształcące im. Lotnictwa Polskiego w Warszawie[3], a w 1980 studia na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Dyplom zrobiła jednak dopiero rok później[4]. Po ukończeniu stołecznej Szkoły Teatralnej po raz pierwszy pojawiła się w 1980 roku w epizodycznych rolach w serialu Jana Łomnickiego Dom[5].

W Teatrze Telewizji zadebiutowała w 1980 rolą Letty w inscenizacji dramatu Śmierć komiwojażera (1949) Arthura Millera w reżyserii Kazimierza Karabasza, u boku m.in. Tadeusza Łomnickiego i Barbary Krafftówny. W latach 1981–1989 była aktorką Teatru Współczesnego w Warszawie. W 1986 wystąpiła na 23 Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu podczas Koncertu piosenki kabaretowej i aktorskiej[6].

W 1989 wyjechała do Kanady, gdzie mieszkała dwa lata. Tam sporadycznie występowała dla tamtejszej Polonii. Po dobrych recenzjach krytyków, po jej występie na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu[7] podjęła decyzję o powrocie do Polski. Przez kolejne lata głównie współpracowała z Teatrem Telewizji, gdzie zagrała m.in. w przedstawieniach O żonach dobrych i złych oraz Żołnierz i bohater[5]. Jako aktorka dubbingowa użyczyła swojego głosu w takich produkcjach jak: Siostro, moja siostro (1994) i Jeszcze bardziej zgryźliwi tetrycy (1995).

W 1997 roku dołączyła do obsady serialu Klan[8]. W 1999 brała udział w VI Gali Piosenki Biesiadnej w koncercie Piosenka o mojej Warszawie[9][10].

W 2000 roku otrzymała statuetkę Telekamery dla najlepszej polskiej aktorki[11].

Agnieszka Kotulanka (2007)

Występowała w Teatrze Komedia, a także gościnnie w Teatrze Kwadrat, oraz w Teatrze Bajka w Warszawie. Związana też była z Teatrem Syrena w Warszawie[12]. W 2001 wystąpiła podczas premierowego spektaklu muzycznego z piosenkami Wojciecha Młynarskiego Niedziela na Głównym w Teatrze Buffo. Przedstawienie zostało odegrane w scenografii przypominającej dworzec kolejowy z kasami, bufetem, ławeczkami i wielkim zegarem pośrodku. Prapremiera tego przedstawienia, odbyła się w tym samym roku na 22. Przeglądzie Piosenki Aktorskiej na scenie Teatru Polskiego we Wrocławiu. Autorem scenariusza oraz reżyserem tego koncertu był Janusz Józefowicz. Nagranie z tego koncertu zostało zarejestrowane i pojawiło się na 5-płytowym albumie Wojciecha Młynarskiego, zatytułowanym Prawie całość[13].

W dorobku artystycznym miała role w kilkunastu filmach, m.in. w Niezawodnym systemie, Roślinach trujących, Nadzorze i Wielkim wozie oraz serialach telewizyjnych. Największą popularność przyniosła jej jednak rola Krystyny Lubicz, żony Pawła Lubicza w serialu telewizyjnym Klan (1997–2013)[14].

Cierpiała na chorobę alkoholową. W 2013 przestała pracować i całkowicie zniknęła z show-biznesu. Aktorka straciła rolę w serialu Klan, gdyż nie pojawiała się na planie filmowym. 2472 odcinek był ostatnim, w którym zagrała[5]. Jej rola z serialu została usunięta, a bohaterka, w którą się wcielała, uśmiercona przez producentów[15].

Życie prywatne | edytuj kod

Dorastała nad Zalewem Zegrzyńskim. Była córką podpułkownika Wojska Polskiego Józefa (1923−1996) i Genowefy (1929−2019[16]) Kotułów. Miała siostrę Jolantę – teatrologa.

Jej mężem był aktor Jacek Sas-Uhrynowski, z którym rozwiodła się w roku 1992 po 12 latach małżeństwa[17]. Miała z nim dwoje dzieci: syna Michała (ur. 1985) i córkę Katarzynę (ur. 1987)[18].

Miała romans z Krzysztofem Stelmaszykiem[19].

Zmarła na krwotoczny udar mózgu 20 lutego 2018 w Warszawie[20][21][22]. Msza pogrzebowa odbyła się w parafii św. Józefa Oblubieńca NMP w Legionowie. Została pochowana przy swoim ojcu, na cmentarzu parafialnym w Legionowie[23].

Filmografia | edytuj kod

Role teatralne | edytuj kod

Teatr Telewizji | edytuj kod

  • 1980: Śmierć komiwojażera jako Letta
  • 1984: Wzywamy w charakterze świadka jako Alina
  • 1984: Sposób na życie
  • 1984: Neapol miasto milionerów jako Maria-Rosaria
  • 1984: Mahagonny jako dziewczyna z Mahagonny
  • 1984: Królowa śniegu jako Lilia
  • 1984: Deszcz
  • 1985: Strach i nędza III rzeszy
  • 1985: Jak to w szkole
  • 1986: Natalia jako Głasza
  • 1992: Żołnierz i bohater jako Raina
  • 1992: O żonach złych i dobrych jako Żaneta Firley
  • 1993: Tessa jako Flora Churchil
  • 1993: Jogging jako Judy
  • 1993: Ja, Michał z Montaigne jako Koryzanda
  • 1993: Gorzkie łzy Petry von Kant jako Sydonia von Grasenabb
  • 1994: Stroiciel jako Anna
  • 1994: Rozdział drugi jako Jenny Malone
  • 1994: Rewanż jako Mary – Cara
  • 1994: O przemyślności kobiety niewiernej jako żona
  • 1994: Niezawodny system jako Amelia Ribadier
  • 1994: Chory z urojenia jako Belina
  • 1994: Anielka jako ciocia Andzia
  • 1995: Zęby jako Mary
  • 1995: Przeszłość jest nieśmiertelna...
  • 1995: Pamiętam...
  • 1995: Grzeszki tatusia jako Harriet
  • 1995: Don Carlos jako Markiza Mondecar
  • 1995: Chryzantema złocista jako Iza
  • 1997: Kram z piosenkami
  • 1997: Bajki o zwierzętach jako Mrówka
  • 1998: Książę chochlik jako Wróżka Matka
  • 2003: Siła komiczna jako matka/żona Farmera

Teatr | edytuj kod

Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie

Słupski Teatr Dramatyczny

  • 1980: Wacława dzieje Stefana Garczyńskiego jako siostra oraz wielbicielka, reż. Marek Grzesiński
  • 1981: Hamlet i Hamlet Williama Shakespearea jako aktorka oraz Ofelia, reż. Marek Grzesiński
  • 1981: Biesy Fiodora Dostojewskiego jako studentka, reż. Paweł Nowicki

Teatr Współczesny w Warszawie

Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera w Warszawie

  • 1994: Czarna komedia Petera Shaffera jako Carol Melkett (gościnnie), reż. Marek Sikora

Teatr Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie

  • 1983: Fantasticks Tom Jones Harveya Schmidta jako Luiza (gościnnie), reż. Jagienka A. Zychówna

Teatr Dramatyczny w Warszawie

Teatr Komedia w Warszawie

  • 2001: Stosunki na szczycie Edwarda Taylora jako Lady Lillian Partridge, reż. Jerzy Bończak
  • 2003: Łóżko pełne cudzoziemców Freemana Davea jako Helga Philby, reż. Jerzy Bończak
  • 2005: Ośle lata Frayna Michaela jako żona dyrektora, reż. Marcin Sławiński
  • 2006: Jeszcze jeden do puli?! Cooneya Raya, Hiltona Tony jako Winnie, reż. Jerzy Bończak
  • 2007: Pół żartem pół sercem Kena Ludwiga jako Florance, reż. Marcin Sławiński
  • 2011: Fotki z wakacji Johna Chapmana, Michaela Pertweea jako Celia, reż. Tomasz Dutkiewicz

Przedstawienie impresaryjne

Radio | edytuj kod

Teatr Polskiego Radia

Dyskografia gościnnie | edytuj kod

  • T. Suchocki: pianista, kompozytor, aranżer i dyrygent, Polskie Nagrania, 2000
    • „Wzięłam urlop od kochania”, sł. Magda Czapińska – Agnieszka Kotulanka
  • Wojciech Młynarski: Prawie całość, Polskie Radio S.A., 2001
    • „Jurata” – Agnieszka Kotulanka
  • Galimatias – Gala Piosenki Aktorskiej: Wrocław 1989-95, Agencja Artystyczna MTJ 2003
  • Gwiazdy na Gwiazdkę, Agencja Artystyczna MTJ, 2004
    • „Pójdźmy Wszyscy do Stajenki” – Agnieszka Kotulanka
  • Kolędy. Wśród nocnej ciszy., MTJ Agencja Artystyczna, 2005
    • „Pójdźmy Wszyscy do Stajenki” – Agnieszka Kotulanka

Przypisy | edytuj kod

  1. Agnieszka Kotulanka używała tradycyjnej odmiany swojego nazwiska panieńskiego (nieodmieniona forma: Kotuła), por. Tradycyjna odmiana nazwisk żeńskich
  2. Agnieszka Kotulanka: Życie nie jest nowelą. interia.pl, 2013-05-13. [dostęp 2018-02-25].
  3. Alina Kielarska, Danuta Walksberg, Henryka Kapuśniak, Grażyna Goss, Zbigniew Zemka, Sławomir Ignasiak: 40 lat mojego „DWL-otu”. Warszawa: 2003, s. 131. ISBN 83-11-0967-5.
  4. Nie żyje Agnieszka Kotulanka. wp.pl. [dostęp 2018-02-25].
  5. a b c Agnieszka Kotulanka: „Klan” był jej ostatnią produkcją. wp.pl. [dostęp 2018-02-25].
  6. XXIII KFPP – 1986. festiwalopole.tvp.pl, 2013-04-29. [dostęp 2020-03-03].
  7. Warsztat – 1993. teatr-rampa.pl. [dostęp 2020-03-03].
  8. Agnieszka Kotulanka: choroba alkoholowa zniszczyła jej życie. wp.pl. [dostęp 2018-02-25].
  9. Gala Piosenki Biesiadnej – Piosenki o mojej Warszawie, odc. 1. onet.pl. [dostęp 2018-02-25].
  10. Gala Piosenki Biesiadnej 1999 – Piosenki o mojej Warszawie (cz. 1). [dostęp 2018-02-25].
  11. Telekamery 2000, telekamery.pl [dostęp 2020-03-03] .
  12. Nie żyje aktorka teatralna i filmowa Agnieszka Kotulanka (pol.). tvp.pl, 2018-02-24. [dostęp 2018-02-25].
  13. Młynarski w Teatrze Buffo. wprost.pl. [dostęp 2018-02-25].
  14. „Klan” odmienił jej życie. wp.pl. [dostęp 2018-02-25].
  15. Agnieszka Kotulanka zniknie z „Klanu”!. gala.pl, 2014-05-14. [dostęp 2018-02-25].
  16. Nekrolog Genowefy Kotuła. nekrologi.wyborcza.pl, 2019-03-13. [dostęp 2019-03-17].
  17. Konrad Szczęsny: Złamane życie Agnieszki Kotulanki. www.viva.pl, 2018-02-24. [dostęp 2018-02-24].
  18. Agnieszka Kotulanka i Jacek Sas Uhrynowski. Rozdzielił ich Atlantyk. pary-populada.pl. [dostęp 2020-03-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-17)].
  19. Agnieszka Kotulanka i Krzysztof Stelmaszyk mieli romans?! Szokujące szczegóły wyszły na jaw po latach, www.se.pl [dostęp 2020-05-30] .
  20. Agnieszka Kotulanka nie żyje. Aktorka zmarła w wieku 61 lat. Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, 2018-02-24. [dostęp 2018-02-25].
  21. Agnieszka Kotulanka nie żyje. Miała 61 lat. onet.pl, 2018-02-24. [dostęp 2020-03-03].
  22. Agnieszka Kotulanka - znamy przycznę śmierci aktorki. onet.pl. [dostęp 2018-03-01].
  23. STUL/ŁKOW: Pogrzeb Agnieszki Kotulanki. Bliscy pożegnali aktorkę w Legionowie pod Warszawą. warszawa.naszemiasto.pl, 2018-02-27. [dostęp 2018-02-27].
  24. Recenzje: Niech no tylko zakwitną jabłonie. www.ewablaszczyk.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-25)].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Agnieszka Kotulanka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy