AgustaWestland AW159 Wildcat


AgustaWestland AW159 Wildcat w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

AgustaWestland AW159 Wildcat – głęboko zmodernizowana wersja śmigłowca Westland Super Lynx. Wildcat został zaprojektowany z myślą o służbie poszukiwawczo-ratowniczej oraz prowadzenia misji zwalczania okrętów podwodnych. W służbie brytyjskiej zastępuje swoich poprzedników, śmigłowce Lynx w wersjach Mk.7/8/9. AW159 został wyeksportowany do kilku państw na świecie[1].

Spis treści

Historia | edytuj kod

AW159 Wildcat powstał w odpowiedzi na ogłoszone przez brytyjskie Ministerstwo Obrony zapotrzebowanie na nowy lekki śmigłowiec przeznaczony do rozpoznania pola walki oraz jednocześnie morski śmigłowiec, który mógłby bazować na okrętach służących w Royal Navy. Nowa maszyna miała zastąpić w służbie śmigłowce używane w Army Air Corps, ale także eksploatowane przez Fleet Air Arm śmigłowce Lynx w wersji HMA.8 oraz HAS.3. Jednym z podstawowych założeń tego programu była redukcja kosztów eksploatacji nowych śmigłowców oraz pozyskanie maszyny oferującej większe możliwości niż poprzednik[2].

Wybór padł w kwietniu 2005 roku na produkt firmy AgustaWestland, która zaprezentowała śmigłowiec oznaczony jako Future Lynx. W czerwcu 2006 roku formalnie zawarto kontrakt na dostawę 70 maszyn, z których 30 miało zostać przeznaczonych dla Królewskiej Marynarki Wojennej, zaś pozostałe maszyny miały zostać przeznaczone dla British Army[3].

W grudniu 2008 roku brytyjskie Ministerstwo Obrony zredukowało liczbę zamówionych śmigłowców do 62, z czego 28 egzemplarzy miało zostać dostarczonych w wersji morskiej. Początkowo nowy wariant śmigłowca określano mianem Future Lynx, jednak w kwietniu 2009 roku ostatecznie przyjęto nazwę AW159. Śmigłowce zamówione przez siły zbrojne Wielkiej Brytanii określane są jako Lynx Wildcat[2].

Prace przy pierwszym prototypie AW159 rozpoczęto w październiku 2007 roku. Gotowy kadłub śmigłowca dostarczono w listopadzie 2008 roku. Do pierwszego lotu prototypu AW159 oznaczonego jako TI1, doszło 12 listopada 2009 roku w Yeovil. Kolejne dwa śmigłowce dołączyły do programu prób jeszcze przed końcem 2010 roku. 14 października oblatano drugi prototyp, noszący oznaczenie TI2, zaś 19 listopada 2010 roku po raz pierwszy w powietrze wzniósł się egzemplarz o oznaczeniu TI3, będący trzecim prototypem AW159[2].

Dostawy seryjnych AW159 dla British Army rozpoczęto 11 lipca 2012 roku, zaś dostawy wariantu morskiego rozpoczęto w 2013 roku[2].

Konstrukcja | edytuj kod

AW159 Wildcat powstał w wyniku modernizacji maszyn z rodziny Westland Lynx. Pomimo podobieństw w wyglądzie obydwu konstrukcji, AW159 zawiera 95% nowych komponentów; pozostałe 5%, na które składają się układ paliwowy i przekładnia głównego wirnika pochodzą z pierwowzoru[1][3][2]. Wiropłat został zaprojektowany głównie do operacji w środowisku morskim, zapewniono mu dłuższą żywotność struktury i elementów wynoszącą 12 000 godzin lotu. Wzmocniono podwozie kołowe aby móc lądować na pokładach okrętów[1][3][2].

Konstrukcja | edytuj kod

Bazą dla AW159, zarówno w wersji lądowej jak i morskiej, stał się ostatni wariant produkcyjny śmigłowca Super Lynx 300, który został głęboko zmodyfikowany. Zmieniono obrys przedniej oraz tylnej części kadłuba, oraz przebudowano go tak, by uzyskać większą objętość kabiny ładunkowej, równocześnie redukując znacznie liczbę elementów konstrukcyjnych. Śmigłowiec posiada nową kompozytową belkę ogonową, która została zbudowana w technologii stealth, z całkowicie zmienionym (poszerzonym) pylonem śmigła ogonowego[2].

W AW159 zwiększony został także udźwig, co wiązało się z koniecznością wzmocnienia struktury płatowca, szczególnie w części nosowej oraz ogonowej. Lynx Wildcat posiada czterołopatowy, kompozytowy wirnik nośny oraz także kompozytowy wirnik ogonowy. Przeprojektowany nos śmigłowca uległ lekkiemu wydłużeniu. Celem tego zabiegu było zapewnienie lepszego dostępu do bloków awioniki. Boczne drzwi do kabiny pilotów zostały powiększone, by ułatwić pilotom zajmowanie miejsc. Śmigłowce AW159 otrzymały absorbujące energię przy zderzeniu z ziemią fotele pasażerów i załogi, przy czym te ostatnie są również opancerzone. Także podłoga kabiny otrzymała dodatkowe opancerzenie[2].

Maszyny wyposażone są systemy rozpraszania spalin, który zmniejsza widmo termiczne widoczne w podczerwieni[2].

Napęd i awionika | edytuj kod

AW159 jest napędzany dwoma silnikami LHTEC CTS800 o mocy 1362 KM (1015 kW), które napędzają łopaty wirnika BERP IV za pośrednictwem nowej przekładni, zwiększając maksymalną masę startową o ponad 1 tonę w stosunku do starszej wersji Super Lynx. Silniki wyposażone są w system FADEC.

Wersja morska jest dodatkowo wyposażona w radar SELEX Galileo Seaspray 7000E z aktywnym elektronicznym skanowaniem fazowym i głowicę optoelektroniczną L-3 Wescam MX-15Di. Do wykrywania okrętów podwodnych Wildcat wyposażony został w system sonarowy Compact Flash Sonic. Kabina załogi wykonana została w technologii szklanego kokpitu, wykorzystującego cztery kolorowe wyświetlacze wielofunkcyjne o wymiarach 255 × 200 mm[1][3][2]. Śmigłowiec posiada także systemy diagnostyki i monitoringu płatowca[2].

AW159 otrzymał podwójny system nawigacji bezwładnościowej oraz GPS. Śmigłowce wyposażone są w systemy łączności VHF i UHF, a morskie wersje AW159 - także w dwukierunkowe łącza wymiany danych[2].

Zadania śmigłowca | edytuj kod

Wersja pokładowa może pełnić szerokie spektrum zadań, od dozoru, rozpoznania, wskazywania celów dla uzbrojenia okrętów, ratownictwa, transportu po zwalczanie okrętów podwodnych oraz nawodnych. Wśród misji stawianych przed śmigłowcami w wersji lądowej wymienia się zadania z zakresu rozpoznania, śledzenia i wskazywania celów, dowodzenia, wsparcia pola walki, transportu żołnierzy i ładunków, ewakuacji rannych[1][3][2].

Wersje | edytuj kod

  • AW159 Wildcat AH1 – wariant lądowy[4].
  • AW159 Wildcat HMA2 – wariant morski[4].

Galeria | edytuj kod

Użytkownicy | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e AW159 Lynx Wildcat Battlefield Reconnaissance Helicopter, Army Technology [dostęp 2020-03-19]  (ang.).
  2. a b c d e f g h i j k l m n o AgustaWestland AW159 Lynx Wildcat, DziennikZbrojny.pl [dostęp 2020-03-21]  (pol.).
  3. a b c d e Lżejsze śmigłowce dla marynarki. Krystowski: Będziemy musieli zaproponować AW159 – Defence24, defence24.pl [dostęp 2020-03-21] .
  4. a b c d Dominic Perry2019-11-13T11:02:00+00:00, Leonardo Helicopters upbeat on AW159 sales prospects, Flight Global [dostęp 2021-02-11]  (ang.).
  5. Ostatnie koreańskie AW159, www.altair.com.pl [dostęp 2021-02-11]  (ang.).
  6. Republic of Korea Selects The AgustaWestland AW159, www.leonardocompany.com [dostęp 2021-02-11]  (ang.).
  7. NathanN. Gain NathanN., Philippine Navy inducts two AW159 Wildcat helicopters, Naval News, 24 czerwca 2019 [dostęp 2021-02-11]  (ang.).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "AgustaWestland AW159 Wildcat" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy