Aldo Moro


Aldo Moro w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aldo Moro (ur. 23 września 1916 w Maglie, zm. prawdopodobnie 9 maja 1978 w Rzymie) – włoski polityk, prawnik, profesor uniwersytetu w Bari i dwukrotny premier Włoch.

Życiorys | edytuj kod

Jeden z przywódców Chrześcijańskiej Demokracji, od roku 1959 sekretarz generalny, od 1976 przewodniczący Krajowej Rady. Od 1946 roku deputowany; członek komisji Zgromadzenia Konstytucyjnego chrześcijańskich demokratów, w latach 1955–1957 minister sprawiedliwości, następnie do 1959 roku minister oświaty. W latach 1969–1970 i 1973–1974 minister spraw zagranicznych. Od lutego do lipca 1976 roku minister spraw wewnętrznych. W latach 1963–1968 i 1974–1976 premier.

 Osobny artykuł: porwanie Alda Moro.

Porwany 16 marca 1978 roku (okres lat ołowiu) przez terrorystów z Czerwonych Brygad. Podczas porwania zastrzelono pięciu członków ochrony Moro. W jego uwolnienie zaangażował się m.in. ówczesny papież Paweł VI[1]. Ostatecznie Moro został zamordowany. Jego ciało znaleziono pozostawione w bagażniku czerwonego samochodu Renault 4, w centrum Rzymu, miejsce wskazano policji telefonicznie. Wcześniej, w seansie spirytystycznym w którym wziął udział m.in. Romano Prodi, wskazano miejsce przetrzymywania Moro, jednak policja zignorowała te informacje, które de facto nie były jednak prawdziwe. Z kolei podczas poszukiwań porwanego Aldo Moro, policji wskazano możliwe miejsce jego przetrzymywania, ale wysłani na miejsce policjanci niczego podejrzanego nie zauważyli. Ten trop był jednak prawdziwy, we wskazanym mieszkaniu faktycznie przetrzymywano polityka. Terroryści chcieli wymienić Moro na uwięzionych kompanów, jednak rząd stanowczo odmawiał.

Postawiony przed sądem przywódca Czerwonych Brygad Mario Moretti przyznał się do winy i został skazany za morderstwo Moro na sześciokrotne dożywocie, jednak więzienie opuścił w 1994 roku[2].

Aldo Moro był dominikaninem świeckim. Nigdy nie krył się ze swoją wiarą. Za życia spotykał się z św. Ojcem Pio. Obecnie prowadzony jest jego proces beatyfikacyjny, za sprawą cudownego ocalenia kard. Francesco Colasuonno, który w obliczu śmierci modlił się za pośrednictwem Aldo Moro[3].

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Trzech biskupów w zamian za Alda Moro. gazeta.pl, 2008-03-17.
  2. Włochy: skazany 6-krotnie na dożywocie zabójca Moro na wolności. PiotrSkarga.pl, 2008-05-16.
  3. Patron kompromisu. [dostęp 2019-05-01].
  4. Medaglia d'oro di vittima del terrorismo (wł.). quirinale.it. [dostęp 2018-03-16].
  5. Wojciech Stela: Polskie ordery i odznaczenia (Vol. I). Warszawa: 2008, s. 48.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Aldo Moro" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy