Aldo Ray


Aldo Ray w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aldo Ray, właściwie Aldo Da Re[1] (ur. 13 czerwca 1926, zm. 27 marca 1991) – amerykański aktor filmowy[2].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wczesne lata | edytuj kod

Urodził się w Pen Agryl, w hrabstwie Northampton w Pensylwanii, w rodzinie pochodzenia włoskiego jako syn Marii Da Re i Silvio Da Re[3]. Wychowywał się z pięcioma braćmi i jedną siostrą[3]. Kiedy miał cztery lata, jego rodzina przeniosła się do Crockett w Kalifornii, gdzie jego ojciec rozpoczął pracę w cukrowni. Uczył się w John Swett High School, gdzie był zawodnikiem szkolnej drużyny piłkarskiej[3]. Był także doskonałym pływakiem i uczył pływania młodszych dzieci[3].

W 1944, kiedy miał 18 lat, służył w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych[4], aby walczyć o swój kraj w czasie II wojny światowej[3]. Służył w marynarce jako płetwonurek do czasu zakończenia wojny. Opuścił flotę w 1946 i powrócił do Crockett, gdzie kontynuował naukę w Vallejo Junior College i grał w piłkę nożną w swojej drużynie. Następnie interesował się polityką i studiował nauki polityczne na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley[4]. Porzucił jednak studia, by w wieku 23 lat zostać policjantem, ale nie pracował długo.

Kariera | edytuj kod

W kwietniu 1950 Columbia Pictures w San Francisco poszukiwała sportowców do dramatu Saturday's Hero (1951) z Johnem Derekiem, Donną Reed, Alexandrem Knoxem i Sidneyem Blackmerem. Brat Aldo Raya, Guido, zobaczył artykuł w „San Francisco Chronicle” na temat przesłuchań i poprosił brata, by go tam zaprowadził. Reżyser David Miller był jednak bardziej zainteresowany Rayem niż jego bratem z powodu jego głosu i zaangażował go do roli Gene’a Hauslera. Ray czuł się swobodnie przed kamerą ze względu na swoje polityczne doświadczenie. W 1951 wystąpił w melodramacie kryminalnym Mickeya Rooneya My True Story jako Mark Foster, filmie noir Never Trust a Gambler z Cathy O’Donnell jako State Trooper i komedii przygodowej The Barefoot Mailman z Robertem Cummingsem.

George Cukor powierzył mu rolę Cheta Keefera w komediodramacie The Marrying Kind (1952) z Judy Holliday. Za rolę zazdrosnego boksera Davie’a Hucko w komedii romantycznej George’a Cukora Pat i Mike (Pat and Mike, 1952) u boku Spencera Tracy i Katharine Hepburn był nominowany do nagrody Złotego Globu dla najbardziej obiecującego nowego aktora. Gościł w operze mydlanej CBS Falcon Crest (1985) jako Phil McLish.

W 1989 zdiagnozowano u niego nowotwór złośliwy krtani przez nadmierne palenie papierosów i picie alkoholu. Po raz ostatni pojawił się na ekranie jako właściciel pizzerii Tony w komedii grozy Szatański pakt (Shock 'Em Dead, 1991) z Traci Lords, Michaelem Angelo Batio i Troyem Donahue. Zmarł 27 marca 1991 w Martinez w Kalifornii w wieku 64 lat.

Życie prywatne | edytuj kod

20 czerwca 1947 poślubił Shirley Green. Mieli córkę Claire (ur. 1951). Jednak w 1953 doszło do rozwodu. 30 września 1954 ożenił się z Jeff (prawdziwe imię Jean) Donnell. W 1956 rozwiódł się. 26 marca 1960 poślubił brytyjską aktorkę Johanną Bennet. Mieli dwóch synów: Erica (ur. 3 marca 1965) i Paula.

Filmografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Personalidade: Aldo Ray (EUA) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2019-07-29].
  2. Artista: Aldo Ray (port.). Filmow. [dostęp 2015-05-18].
  3. a b c d e Aldo Ray Biography (ang.). The Famous People. [dostęp 2019-07-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-29)].
  4. a b Aldo Ray Biography (1926-1991) (ang.). Film Reference. [dostęp 2015-05-18].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Aldo Ray" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy