Aleja gen. Władysława Andersa w Krakowie


Na mapach: 50°04′56,6″N 20°01′24,7″E/50,082380 20,023528

Aleja gen. Władysława Andersa w Krakowie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Widok alei od Placu Centralnego w kierunku północno-zachodnim Widok alei na wysokości Os. Strusia w kierunku wschodnim, w zimowej scenerii

Aleja Generała Władysława Andersa – aleja w Krakowie, przebiegająca przez dzielnice Bieńczyce i Nowa Huta. Jest częścią drogi krajowej nr 79.

Spis treści

Przebieg | edytuj kod

Aleja rozpoczyna bieg na skrzyżowaniu z al. gen. Bora-Komorowskiego i ul. gen. Okulickiego, gdzie staje się przedłużeniem tej pierwszej. Na początkowym odcinku – do skrzyżowania z ul. Dunikowskiego stanowi granicę między dzielnicami Bieńczyce i Czyżyny. Od wspomnianego skrzyżowania do Ronda Kocmyrzowskiego jest położona w całości w dzielnicy Bieńczyce. Na ostatnim odcinku, od Ronda Kocmyrzowskiego do Placu Centralnego jest położona w całości w dzielnicy Nowa Huta. Aleja przebiega obok licznych osiedli mieszkaniowych. Licząc od skrzyżowania z al. gen. Bora-Komorowskiego, po lewej stronie alei znajdują się osiedla: Strusia, Na Lotnisku, Kazimierzowskie, Przy Arce, Teatralne, Zgody oraz Centrum C. Z kolei po prawej stronie znajdują się osiedla: Dywizjonu 303, Kościuszkowskie, Albertyńskie, Niepodległości, Spółdzielcze, Handlowe oraz Centrum D.

Historia | edytuj kod

Droga w miejscu obecnej Alei gen. Andersa powstała w 30. latach XX wieku jako polna droga łącząca wieś Mogiła z Krakowem. W swojej obecnej formie utworzyła się w latach 50. i 60. XX wieku, podczas budowy Nowej Huty i rozbudowy Krakowa w tym kierunku w formie znajdujących się przy alei osiedli. Omawiana droga od momentu powstania istniała jako Aleja Rewolucji Październikowej. Obecną nazwę nadaną ku czci generała Władysława Andersa uzyskała po zmianach ustrojowych w 1991 roku. W roku 1997 nastąpiła przebudowa torowiska tramwajowego, biegnącego w ciągu ulicy na odcinku od Ronda Kocmyrzowskiego do DH Wanda[1], z kolei w 2000 roku przebudowano odcinek torowiska od Placu Centralnego do Ronda Kocmyrzowskiego[2]. W 2015 i 2016 roku na prawie całej długości alei prowadzone były tzw. „remonty nakładkowe”, w wyniku których zmieniono zniszczoną nawierzchnię jezdni[3][4].

Współczesność i komunikacja | edytuj kod

Aleja gen. Andersa jest na całej swojej długości dwujezdniową, czteropasmową (po dwa pasy w każdym kierunku) arterią. Na całej swojej długości posiada również szeroki pas zieleni pomiędzy jezdniami, w którym od Ronda gen. Maczka do Placu Centralnego ułożone jest torowisko tramwajowe. Wzdłuż alei, po obu jej stronach znajdują się również szerokie chodniki i drogi rowerowe. Pobliże alei jest dobrze skomunikowane z większością rejonów Krakowa. Kursuje nią na różnych odcinkach w sumie 14 linii Komunikacji Miejskiej – 9 linii autobusowych (123, 125, 132, 142, 152, 172, 501, 502 i 572) i 5 tramwajowych (9, 14, 16, 21 i 52) Na ulicy znajduje się 6 przystanków komunikacji miejskiej, z czego 4 są tramwajowo-autobusowe, a 2 są tylko autobusowymi.

Otoczenie | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  • DemartKieszonkowy Atlas Krakowa – wydanie z 2007 roku.
  • Agnieszka GajPrzewodnik po Krakowie Nowej Hucie, wyd. WAM – 2013.

Przypisy | edytuj kod

  1. Remonty torowisk w 1997 roku. W: Encyklopedia Krakowskiej Komunikacji [on-line]. [dostęp 2019-05-09].
  2. Remonty torowisk w 2000 roku. W: Encyklopedia Krakowskiej Komunikacji [on-line]. [dostęp 2019-05-09].
  3. Trwa remont alei Andersa. Gigantyczne korki w tej części Krakowa. W: NaszeMiasto.pl [on-line]. 2015-09-15. [dostęp 2019-05-09].
  4. Remont al. Andersa. Kolejne zmiany. W: Gazeta Krakowska [on-line]. 2016-11-22. [dostęp 2019-05-09].
Na podstawie artykułu: "Aleja gen. Władysława Andersa w Krakowie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy