Aleksander Hall


Aleksander Hall w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Adam Michnik, Bronisław Komorowski, Anna Komorowska, Aleksander Hall i Jan Krzysztof Bielecki – 10 listopada 2010

Aleksander Jan Hall (ur. 20 maja 1953 w Gdańsku) – polski polityk i historyk, doktor habilitowany nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki. Działacz opozycji w PRL, współzałożyciel Ruchu Młodej Polski, minister w rządzie Tadeusza Mazowieckiego, poseł na Sejm I i III kadencji. Kawaler Orderu Orła Białego. Mąż Katarzyny Hall.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wykształcenie i praca zawodowa | edytuj kod

Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Gdańsku[1], a w 1977 studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Gdańskiego. Od 1996 uczył historii w gdańskim Liceum Autonomicznym[2]. Od 2002 jest pracownikiem naukowym Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie[3][4], na której objął stanowisko profesora nadzwyczajnego[5]. W 2004 obronił pracę doktorską w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk na temat życia i myśli Charles’a de Gaulle’a. W 2010 został doktorem habilitowanym na podstawie pracy Historia prawicy francuskiej (1981–2007) obronionej w Instytucie Studiów Politycznych PAN[6].

Działalność polityczna | edytuj kod

Od 1977 uczestniczył w Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, w trakcie rozłamu w tej organizacji poparł Leszka Moczulskiego. Po rocznym okresie działania w Zespole Inicjatywy Obywatelskiej założył i kierował opozycyjnym Ruchem Młodej Polski, do 1981 redagował pismo „Bratniak”. Jego ówczesną narzeczoną była Matylda Sobieska, tajny współpracownik Służby Bezpieczeństwa PRL o kryptonimie „Andrzej”.

W Sierpniu 1980 uczestniczył w strajku w Stoczni Gdańskiej. 27 września 1981 był wśród sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości, pełnił funkcję doradcy Lecha Wałęsy. Po wprowadzeniu stanu wojennego do 1984 ukrywał się, zasiadał w niejawnych władzach „Solidarności”, redagował do 1989 czasopisma podziemne. Współpracował z „Tygodnikiem Powszechnym”.

W 1989 brał udział w obradach plenarnych Okrągłego Stołu. W tym samym roku nie wziął udziału w wyborach do Sejmu kontraktowego. W rządzie Tadeusza Mazowieckiego został ministrem ds. współpracy z organizacjami politycznymi i stowarzyszeniami. Przewodniczył Forum Prawicy Demokratycznej (1990–1991), działał następnie jako wiceprzewodniczący Unii Demokratycznej (1991–1992), przewodniczący Partii Konserwatywnej (1992–1997), był współtwórcą Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego.

Sprawował mandat posła na Sejm w latach 1991–1993 (z ramienia Unii Demokratycznej) i 1997–2001 (z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność). Po porażce w wyborach parlamentarnych w 2001 z listy Platformy Obywatelskiej zrezygnował z czynnego udziału w polityce, skupiając się na pracy naukowej. W 2004 odmówił przyjęcia mandatu poselskiego przynależnego mu po wybranym do Parlamentu Europejskiego pośle PO. W kolejnych latach był m.in. członkiem komitetów honorowych kandydatów PO na urząd prezydenta Gdańska (Pawła Adamowicza) i na urząd prezydenta RP (Bronisława Komorowskiego) w 2010 oraz w 2015[7][8].

W 2011 został członkiem Kapituły Orderu Orła Białego[9]. W listopadzie 2015 w proteście przeciwko decyzji prezydenta RP Andrzeja Dudy o ułaskawieniu Mariusza Kamińskiego zrezygnował z członkostwa w tej kapitule[10].

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

Publikacje | edytuj kod

  • Wobec Rosji (1981)
  • Dziedzictwo narodowej demokracji (1984)
  • Polemiki i refleksje: wybór publicystyki politycznej z lat 1978–1986 (1989)
  • Spór o Polskę (1993)
  • Wokół konstytucji: z perspektywy konserwatywnej (1994)
  • Wizja parlamentu w nowej konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (1994)
  • Polskie patriotyzmy (1997)
  • Pierwsza taka dekada (2000)
  • Widziane z prawej strony (2000)
  • Charles de Gaulle (2002)[17]
  • Jaka Polska? (2004)[18]
  • Naród i państwo w myśli politycznej Charles’a de Gaulle’a (2005)[19]
  • Francja i wielcy Francuzi (2007)[20]
  • Zapis sposobu myślenia. Wybór publicystyki z lat 2002–2007 (2008)[21]
  • Historia francuskiej prawicy 1981–2007 (2009)
  • W przededniu wielkiej zmiany. Okrągły Stół (2010)[22]
  • Osobista historia III Rzeczypospolitej (2011)[23]

Życie prywatne | edytuj kod

Syn Jana i Janiny Hallów. W 1996 ożenił się z Katarzyną Knoch-Trybą[24], w latach 2007–2011 minister edukacji narodowej.

Przypisy | edytuj kod

  1. Znani absolwenci. ilo.gda.pl. [dostęp 2015-12-29].
  2. Andrzej Brzeziecki: Pociąg do przeszłości. Portret: Aleksander Hall. tygodnik.onet.pl. [dostęp 2012-04-23].
  3. WSIiZ: Dział Nauki. wsiz.rzeszow.pl. [dostęp 2012-04-23].
  4. Aleksander Hall: Osobista historia III Rzeczypospolitej. Warszawa: Wydawnictwo Rosner i Wspólnicy, 2011, s. 350.
  5. Aleksander Hall w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2019-03-10].
  6. Kolejny sukces pracownika WSIiZ. wsiz.rzeszow.pl, 1 grudnia 2010. [dostęp 2012-04-23].
  7. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 2014-04-26].
  8. Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego. dziennik.pl, 15 marca 2015. [dostęp 2015-03-15].
  9. Prezydent powołał członków Kapituły Orderu Orła Białego. prezydent.pl, 28 lutego 2011. [dostęp 2011-02-28].
  10. Hall i Samsonowicz wystąpili z Kapituły Orderu Orła Białego. Protest przeciwko decyzji Dudy. tvn24.pl, 24 listopada 2015. [dostęp 2015-11-24].
  11. Prezydent wręczył Ordery Orła Białego. prezydent.pl, 10 listopada 2010. [dostęp 2010-11-10].
  12. M.P. z 2011 r. nr 2, poz. 9
  13. M.P. z 2007 r. nr 23, poz. 257
  14. M.P. z 2016 r. poz. 31
  15. Legia Honorowa dla Aleksandra Halla, Order Zasługi dla Teresy Kamińskiej. Dostali je od Francuzów. radiogdansk.pl, 14 lutego 2015. [dostęp 2015-10-03].
  16. Nie ma wolności bez solidarności, nie ma solidarności bez samorządności – minister Andrzej Halicki w Szczecinie. mac.gov.pl, 18 września 2015. [dostęp 2015-09-18].
  17. Charles de Gaulle. Wydawnictwo Iskry. [dostęp 2010-09-03].
  18. Jaka Polska. Wydawnictwo Rosner i Wspólnicy. [dostęp 2010-09-03].
  19. Naród i państwo w myśli politycznej Charles’a de Gaulle’a. Wydawnictwo Neriton. [dostęp 2010-09-03].
  20. Francja i Wielcy Francuzi. Wydawnictwo Iskry. [dostęp 2010-09-03].
  21. Zapis sposobu myślenia. Wybór publicystyki z lat 2002–2007. Wydawnictwo UMCS. [dostęp 2010-09-03].
  22. W przededniu wielkiej zmiany. Okrągły Stół. Europejskie Centrum Solidarności. [dostęp 2010-09-03].
  23. Osobista historia III Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Rosner i Wspólnicy. [dostęp 2012-04-23].
  24. Aleksander Hall: Osobista historia III Rzeczypospolitej. Warszawa: Wydawnictwo Rosner i Wspólnicy, 2011, s. 305.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Aleksander Hall" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy