Aleksander Kiklewicz


Aleksander Kiklewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aleksander Kiklewicz (ur. 27 listopada 1957 w Zadobryczach na Białorusi) – polski i białoruski językoznawca, slawista i komunikolog.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się na Białorusi. W 1975 ukończył ze złotym medalem szkołę średnią nr 1 w Czerwieniu (pod Mińskiem)[2]. W 2000 przeniósł się wraz z rodziną (żoną Heleną i córką Katarzyną) do Polski; w 2009 otrzymał obywatelstwo polskie.

Wykształcenie | edytuj kod

W 1980 skończył studia wyższe (filologiczne) na Białoruskim Uniwersytecie Państwowym w Mińsku, w 1984 – studia doktoranckie na tejże uczelni w zakresie filologii słowiańskiej.

Kariera naukowa | edytuj kod

1984 – doktor nauk humanistycznych w dyscyplinie językoznawstwa (specjalność naukowa: slawistyka); 1995 – doktor habilitowany nauk humanistycznych w dyscyplinie językoznawstwa (specjalność naukowa: językoznawstwo ogólne); 2006 – profesor; 2011 – profesor zwyczajny. Od 2002 jest zatrudniony na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie. Jest kierownikiem Zakładu Komunikacji Społecznej i Języka Mediów w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej.

Stypendia i granty | edytuj kod

Kierownik bądź wykonawca kilku projektów naukowo-badawczych, w tym realizowanych we współpracy międzynarodowej: zrealizował projekty w ramach grantów Kasy im. Józefa Mianowskiego – Fundacji Popierania Nauki (1999), Komitetu Badań Naukowych (dwa projekty: 2001–2004, 2002–2004), Fundacji na Rzecz Popierania Nauki – Fonds der Förderung der wissenschaftlichen Forschung – FWF (Austria; 1993–1994), Fundacji im. Aleksandra von Humboldta (Niemcy; 1997–1998 i kolejne lata), Narodowego Centrum Nauki (2014–2017).

Badania naukowe | edytuj kod

Autor ponad 450 publikacji[3], w tym 21 monografii[4] oraz 9 podręczników i skryptów; jest redaktorem lub współredaktorem 12 monografii zwartych. Publikował w języku angielskim, białoruskim, niemieckim, polskim, rosyjskim i ukraińskim na Białorusi, Litwie, Ukrainie, Węgrzech, w Austrii, Bułgarii, Kazachstanie, Niemczech, Polsce, Rosji i Serbii. Przedmiotem zainteresowań jest teoria i filozofia języka, metodologia badań lingwistycznych, socjologia językoznawstwa, gramatyka funkcjonalna, składnia semantyczna, komunikologia i pragmatyka językowa, psycholingwistyka i semantyka kognitywna, semantyka logiczna, slawistyka oraz językoznawstwo konfrontatywne: polsko-wschodniosłowiańskie oraz słowiańsko-germańskie.

Działalność wydawnicza | edytuj kod

Jest redaktorem naczelnym czasopisma „Przegląd Wschodnioeuropejski” (ISSN 2081-1128)[5]. W latach 1998–2013 wydawał w Mińsku (ostatni tom w Olsztynie) rocznik „Pałanistyka – Polonistika – Polonistyka”. Redaktor naczelny trzech serii monografii: „Studia z teorii komunikacji i medioznawstwa”; „Studia z teorii poznania i filozofii języka”; „Studia Polsko-Wschodnie” (Wydawnictwo UWM w Olsztynie). Na początku lat 90. ub. stulecia wspierał odrodzenie języka białoruskiego na Białorusi, współpracując z gazetą „Nasza słowa” (m.in. autor opublikowanych na łamach tej gazety serii „Bajki lingwistyczne”). Autor i redaktor unikatowego zbioru „Lingwiści żartują”, wydanego w 2000 w Monachium, a wznowionego w Moskwie – w 2006.

Działalność organizacyjna | edytuj kod

W latach 90. XX w. współpracował z Polskim Towarzystwem Naukowym na Białorusi (kierownik Sekcji Filologicznej). Założył studia polonistyczne na Białoruskim Uniwersytecie Państwowym w Mińsku. W latach 2000–2002 dyrektor Instytutu Filologii Polskiej Pomorskiej Akademii Pedagogicznej w Słupsku. W latach 2005–2012 prodziekan Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Od 2007 dyrektor Centrum Badań Europy Wschodniej. Kierownik kursów dokształcających/szkoleniowych „Nauki filologiczne we współczesnym europejskim systemie szkolnictwa wyższego” oraz „Kształcenie akademickie wobec przemian cywilizacyjnych” z udziałem pracowników akademickich, doktorantów i magistrantów z krajów Europy Wschodniej, szczególnie z Kazachstanu. Organizator kilku konferencji i sympozjów naukowych[6][7], w tym międzynarodowych, w szczególności Zjazdu Polskiego Towarzystwa Językoznawczego w Olsztynie (2009).

Członkostwo w organizacjach | edytuj kod

Jest członkiem dwóch Komisji przy Międzynarodowym Komitecie Slawistów: Komisji Stylistycznej oraz Komisji Lingwistyki Dyskursu, a także członkiem Socjetas Humboldtiana Polonorum. Jest (powtórnie) członkiem Zarządu Polskiego Towarzystwa Językoznawczego.

Hobby | edytuj kod

Koszykówka (2010 – zdobywca Pucharu Rektora UWM w koszykówce; 2011 – 2. miejsce); gitara (ballady i pieśni rosyjskie)[8]; poezja ironiczna[9].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Zadobrycze.
  2. Informację o A. Kiklewiczu zamieszczono w kronice historyczno-dokumentalnej Rejonu Czerwieńskiego, zob.: Kisialiou, H. K. (red.), Pamiać. Czerwieński rajon, Mińsk: Biełta, 2000, s. 519-520.
  3. Aleksander Kiklewicz w bazie Academia.edu.
  4. Aleksander Kiklewicz w bazie Academia.edu - uzupełnienie.
  5. Przegląd Wschodnioeuropejski.
  6. Aleksander Kiklewicz, Czy język kłamie?, Wiadomości Uniwersyteckie, 2013, nr 9/169, s. 17.
  7. Międzynarodowa Konferencja Naukowa pt. Lingwistyka dyskursu: na skrzyżowaniu idei i tradycji naukowych.
  8. Okudżawa - brat poeta.
  9. Aleksander Kiklewicz Wiersze i historyjki.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):Identyfikatory zewnętrzne:
Na podstawie artykułu: "Aleksander Kiklewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy