Aleksander Lubomirski (ok. 1642–1675)


Aleksander Lubomirski (ok. 1642–1675) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aleksander Michał Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. ok. 1642 w Nowym Sączu, zm. 1675) – starosta perejesławski i sądecki, marszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1661 roku[1].

Był synem Jerzego Sebastiana i Konstancji Ligęzianki oraz bratem Hieronima Augustyna. Ożenił się z córką hetmana wielkiego litewskiego Pawła Jana Sapiehy Katarzyną Anną. Miał z nią córkę Annę Konstancję żonę wojewody poznańskiego Stanisława Małachowskiego i synów Jerzego Aleksandra, Michała i Józefa (zm. 1709) opata tynieckiego. Zmarł młodo pozostawiając swoje dzieci pod opieką stryja. W bitwie pod Warką w 1656 r. dowodził freikompanią (chorągwią) dragońską (ponad 190 koni). Podczas kampanii na Ukrainie w roku 1660 dowodził pułkiem jazdy biorąc udział w bitwach pod Lubarem, Cudnowem i Słobodyszczami. Był członkiem konfederacji malkontentów w 1672 roku[2]. Elektor Jana III Sobieskiego z województwa krakowskiego w 1674 roku[3].

Wywód przodków | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Złota księga szlachty polskiej, r. XVIII, Poznań 1896, s. 129.
  2. Pisma do wieku i spraw Jana Sobieskiego. T. 1, cz. 2, Kraków 1881, s. 1004.
  3. Volumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 148.
Na podstawie artykułu: "Aleksander Lubomirski (ok. 1642–1675)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy