Aleksander Mieliński


Aleksander Mieliński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aleksander Mieliński herbu Wczele (ur. w listopadzie 1527, zm. 4 marca 1584) – duchowny katolicki, od 1583 pierwszy w historii biskup inflancki, zmarł przed ingresem, protonotariusz apostolski w 1559 roku[1].

Dworzanin Zygmunta II Augusta, wykorzystywany przez niego do poselstw zagranicznych[2]. Był pracownikiem kancelarii królewskiej a ponadto opatem klasztoru w Trzemesznie (1557).

Przypisy | edytuj kod

  1. Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 291-292.
  2. Rodzina, herbarz szlachty polskiej, t. XI, Warszawa 1914, s. 10-11.

Bibliografia | edytuj kod

  • Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000.
Na podstawie artykułu: "Aleksander Mieliński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy