Aleksander Onoszko


Aleksander Onoszko w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii To jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 29 kwi 2020. Od tego czasu wykonano 3 zmiany, które oczekują na przejrzenie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Krypta Aleksandra i Stanisławy Onoszko w murze kwatery 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Aleksander Romuald Onoszko (ur. 7 lutego 1910 w Chełmie Lubelskim zm. 8 lipca 1994 w Toronto) – pilot sportowy i instruktor, pilot doświadczalny, pilot PLL LOT, podczas II wojny major pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Z lotnictwem związany od 1931 roku. Ukończył wtedy kurs pilotażu na Obozie PW Lotniczego w Nowym Targu. Po nim ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Dęblinie. W 1933 roku został inspektorem stołecznego oddziału LOPP. Jesienią 1934 roku został pilotem doświadczalnym w DWL-RWD, gdy z powodów zdrowotnych odszedł poprzedni pilot doświadczalny Wytwórni Kazimierz Chorzewski. Brał udział w oblotach:

Poza tym dokonywał oblotów samolotów seryjnych produkowanych w RWD. Wielokrotnie prezentował samoloty zarówno w Polsce jak i za granicą. Wykonał brawurowy pokaz możliwości STOL samolotu RWD-13 w Sztokholmie w czerwcu 1936 roku. Wykazał doskonałe właściwości prototypu RWD-11, uzyskując w nurkowaniu prędkość 374 km/h- co było wartością większą od używanych w tym czasie myśliwców PZL P.7.

W 1935 został mianowany na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 i 68. lokatą w korpusie oficerów rezerwy aeronautyki, a na stopień porucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1938 i 21. lokatą w korpusie oficerów rezerwy lotnictwa[1].

W 1937 roku przyjął propozycję ówczesnego dyrektora PLL LOT W.Makowskiego i stał się etatowym pilotem PLL LOT. Wykonywał loty na samolotach Lockheed L-10 Electra, Fokker F.VIIB. Przed wybuchem II wojny był kapitanem na L-10A. W kampanii wrześniowej nie brał udziału. Przedostał się przez Węgry do Francji, a następnie do Anglii.

Podczas II wojny walczył m.in. w składzie dywizjonu 304 „Ziemi Śląskiej”. Wykonał łącznie 43 loty bojowe na samolotach Vickers Wellington. Odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari.

W 1943 roku odkomenderowany do brytyjskich linii BOAC. Wykonał 11 lotów przez Atlantyk, za sterami B-24. Latał też na samolotach transportowych DC-3. Po wojnie z rodziną do 1953 roku był w Anglii, później osiedlił się w Kanadzie. Łącznie latał na 60 typach samolotów sportowych, wojskowych, transportowych, komunikacyjnych. Jest autorem książki wspomnieniowej Mimo wszystko latać Wyd. Altair 1993. Zmarł w Toronto, prochy są złożone na Wojskowych Powązkach (kwatera C30-K1-III-10)[2].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 85, 594.
  2. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Aleksander Onoszko" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy