Aleksander Wasiutyński


Aleksander Wasiutyński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Aleksandra Wasiutyńskiego na warszawskich Powązkach Popiersie Aleksandra Wasiutyńskiego w Instytucie Kolejnictwa

Aleksander Wasiutyński (ur. 13 grudnia 1859 w Lisowicach, zm. 17 października 1944 w Warszawie) – profesor Politechniki Warszawskiej, światowej sławy ekspert specjalista w dziedzinie kolejnictwa, pionier w zakresie badania toru podczas jazdy pociągów. Twórca koncepcji przebudowy Warszawskiego Węzła Kolejowego i budowy linii średnicowej w Warszawie.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Był synem Leonarda, ziemianina. W 1879 ukończył warszawskie gimnazjum, a w kolejnym roku wstąpił do Instytutu Inżynierów Komunikacji w Petersburgu, który ukończył w 1884 roku. Otrzymawszy tytuł inżyniera komunikacji podjął pracę przy budowie kolei, która pozwoliła mu skonfrontować w praktyce zdobytą wiedzę teoretyczną. Przez wiele lat był pracownikiem Wydziału Drogowego Kolei Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej gdzie zorganizował stałą stację doświadczalną, w której prowadził systematyczne badania trakcji kolejowej[1]. Dzięki zastosowaniu fotografii dokonywał precyzyjnych pomiarów ugięcia i odkształcenia toru pod wpływem obciążeń jakie powodowały przejeżdżające pociągi. Zainicjował prace badawcze nad zmianami szyn używanych w ruchu kolejowym, w wyniku których opracował nowatorskie jak na ówczesne czasy metody zabezpieczeń ruchu kolejowego oraz trzy nowe typy szyn kolejowych. Od 1889 roku był członkiem Zarządu Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej. W 1899 roku otrzymał w Instytucie Inżynierów Komunikacji tytuł adiunkta, równocześnie został odznaczony nagrodą Petersburskiego Towarzystwa Technicznego oraz odznaką zaszczytną Stowarzyszenia Inżynierów Komunikacji. Rok później w 1900 roku podczas Wystawy Powszechnej w Paryżu odznaczono go złotym medalem za opracowanie metody badań toru kolejowego[1]. Dziesięć lat później ukazało się największe dzieło w jego dorobku pt. Drogi żelazne[2].

Nominowany na profesora nadzwyczajnego w Instytucie Politechnicznym w Warszawie w 1901 roku[3].

W 1909 roku został profesorem zwyczajnym w dziedzinie dróg żelaznych. Był między innymi autorem projektu kolei średnicowej w Warszawie w 1919 roku[4]. Od początku lat 30. XX wieku piastował stanowisko wiceprezesa, a następnie prezesa Akademii Nauk Technicznych. W 1930 roku otrzymał zaszczytną funkcję przewodniczącego Wydziału Nauk Technicznych Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Równolegle kierował pracami sądu konkursowego przy budowie Dworca Głównego w Warszawie, był zastępcą przewodniczącego Rady Technicznej przy Ministerstwie Komunikacji oraz projektował kolejową linię średnicową w Warszawie. Od 1934 wykładał na Politechnice Lwowskiej, posiadał także doktorat honoris causa Politechniki Lwowskiej oraz był honorowym profesorem Politechniki Warszawskiej. Ponadto posiadał tytuł honorowego członka założonego w 1934 r. Polskiego Związku Inżynierów Budowlanych oraz Koła Inżynierów Dróg i Mostów przy Stowarzyszeniu Techników Polskich w Warszawie[5].

Był ojcem Zbigniewa Wasiutyńskiego, profesora Politechniki Warszawskiej oraz Jeremiego Wasiutyńskiego, filozofa i astrofizyka.

Zmarł w 1944 roku, spoczywa w rodzinnym grobie na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 183-II-12/13)[6].

Członkostwa | edytuj kod

  • członek założyciel Akademii Nauk Technicznych (1930–1933 wiceprezes, 1933–1939 prezes)
  • członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (1930) (funkcja przewodniczącego Wydziału Nauk Technicznych)
  • członek honorowy Polskiego Związku Inżynierów Budowlanych
  • członek honorowy Koła Inżynierów Dróg i Mostów przy Stowarzyszeniu Techników w Warszawie

Nagrody i odznaczenia | edytuj kod

Publikacje (wybór) | edytuj kod

Był autorem ponad 100 artykułów prasowych oraz blisko 40 prac naukowych.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Bolesław Orłowski: Nie tylko szablą i piórem. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1985, s. 216-218. ISBN 83-206-0509-1.
  2. Bogdan Gadomski: Sylwetki Profesorów Politechniki Warszawskiej Aleksander Wasiutyński (1859–1944). [dostęp 2013-08-12].
  3. Józef Miąso, Trudne narodziny Politechniki Warszawskiej : (przyczynek do dziejów polityki naukowej w Królestwie polskim), w: Kwartalnik Historii Nauki i Techniki, 1989, Tom 34 , Numer 4, s. 806.
  4. Jan Podoski. Początki elektryfikacji PKP. „Świat Kolei”. Nr 1/1996(32), s. 10-11. Łódź: EMI-Press. ISSN 1234-5962
  5. Bogdan Brózda. Godni siebie. „Przegląd Techniczny”, s. 18-19, 2005. Warszawa. [dostęp 2013-08-13]. 
  6. Praca zbiorowa: Cmentarz Powązkowski w Warszawie. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984. ISBN 83-03-00758-0.
  7. 13 czerwca 1930 „za zasługi na polu naukowo-pedagogicznem w zakresie kolejnictwa” M.P. z 1930 r. nr 139, poz. 204

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Aleksander Wasiutyński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy