Aleksandra Branicka


Aleksandra Branicka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aleksandra Katarzyna z Engelhardtów Branicka (ur. 1754, zm. 15 sierpnia 1838[1]) – żona Franciszka Ksawerego Branickiego, oficjalnie uważana córką Wasyla von Engelhardt i Marii Potiomkinej.

Henryk Mościcki twierdził, że była ona pierworodną nieślubną córką wielkiej ks., przyszłej cesarzowej Katarzyny i hrabiego Siergieja Sałtykowa[2]. Według innych danych, uważanych jako plotki miała być nieślubną córką Katarzyny II z jej związku z hrabią Siergiejem Sałtykowem – zaraz po urodzeniu cesarzowa Elżbieta miała zamienić ją na niemowlę płci męskiej niewiadomego (bądź „czuchońskiego”, czyli estońskiego) pochodzenia, które uznano jako syna Katarzyny, późniejszego cesarza Pawła I Romanowa[3].

Była siostrzenicą, później jedną z kochanek Grigorija Potiomkina, faworyta Katarzyny Wielkiej.

Portret Aleksandry z 1781 z orderem Św. Katarzyny

W 1781 r. została wydana za hetmana Franciszka Ksawerego Branickiego, późniejszego targowiczanina. Była matką piątki dzieci: synów: Aleksandra zmarłego w wieku 18 lat w 1798, Władysława Grzegorza oraz córek Katarzyny, Zofii i Elżbiety wydanej za mąż za Michała Woroncowa. Na jej cześć nazwana została rezydencja Branickich pod Białą CerkwiąAleksandria. Dama orderu Świętej Katarzyny.

Przypisy | edytuj kod

  1. Dane biograficzne na stronie Sejmu Wielkiego
  2. Henryk Mościcki, Aleksandra Branicka, w: Polski Słownik Biograficzny. T. II. Kraków, 1936, s. 393.
  3. Marian Kukiel, Książę Adam, Warszawa 1993.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Aleksandra Branicka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy