Alfabet Braille’a


Alfabet Braille’a w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Ręka czytająca słowo francuskie „premier” (pierwszy) w alfabecie Braille'a

Alfabet Braille’aalfabet umożliwiający zapisywanie i odczytywanie tekstów osobom niewidomym.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Stworzony przez Louisa Braille’a, który w wyniku wypadku oślepł w dzieciństwie. Oparty jest na wojskowym systemie umożliwiającym odczytywanie rozkazów bez użycia światła. Jest jednym z pierwszych przykładów technologii asystujących.

 Osobny artykuł: Polski alfabet Braille’a.

Polska adaptacja systemu dostosowująca alfabet Braille’a do polskiego systemu fonetycznego opracowana została przez zakonnice Elżbietę Różę Czacką oraz Teresę Landy. Alfabet został oficjalnie przyjęty dekretem Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z dnia 25.05.1934 r.[1]

Budowa | edytuj kod

Podstawą, z której wyprowadza się cały system Braille’a, jest sześciopunkt nazywany znakiem tworzącym. System składa się ze znaków będących kombinacją sześciu wypukłych punktów ułożonych w dwóch kolumnach po trzy punkty w każdej. Lewa kolumna zawiera umownie oznaczone punkty: 1,2,3, zaś prawą stanowią punkty: 4,5,6. Wzajemna kombinacja i rozmieszczenie punktów daje możliwość zapisu sześćdziesięciu trzech znaków. W brajlu można zapisać wszystko – istnieje kilka uzupełniających systemów zapisu brajlowskiego – notacje: matematyczna, chemiczna, fizyczna i muzyczna.


Kody | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. System Louisa Braille’a

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (binary code):
Na podstawie artykułu: "Alfabet Braille’a" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy