Alojzy Zielecki


Alojzy Zielecki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Alojzy Zielecki (ur. 22 marca 1933 w Uluczu, zm. 20 października 2019) – polski historyk.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Był prawnukiem żołnierza w armii Księstwa Warszawskiego, następnie pracującego w dobrach Krasickich.

Jako uczeń Liceum Pedagogicznego w Sanoku 9 czerwca 1952 został wybrany na Zlot Młodych Przodowników – Budowniczych Polski Ludowej w Warszawie[1]. Ukończył tę szkołę w 1953, a następnie rozpoczął studia historyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Od 1957 pracował w Liceum Ogólnokształcącym do 1974, a później Technikum Ekonomicznym w Twardogórze. W 1973 obronił rozprawę doktorską pt. Efektywność pracy domowej w nauczaniu historii, napisaną pod kierunkiem prof. dra hab. Tadeusza Słowikowskiego. Uzyskał tytuł naukowy doktora habilitowanego zakresie historii. Od 1974 pracował w Rzeszowie, na stanowisku adiunkta w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Od 1983 doktor habilitowany (rozprawa pt. Struktura treści a myślenie historyczne).

Dwukrotnie pełnił funkcję prodziekana i czterokrotnie dziekana na Wydziale Socjologiczno-Historycznym Uniwersytetu Rzeszowskiego, kierownik Zakładu Dydaktyki Historii UR (1983-2004[2]). Od 1989 przewodniczący Komisji Dydaktycznej Zarządu Głównego PTH. Rzeczoznawca Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu w zakresie szkolnych podręczników historii. Redaktor prac zbiorowych Metodologiczne i dydaktyczne problemy historii regionalnej.

Specjalizował się w badaniach źródłowych, dziejach miast galicyjskich oraz studiami dotyczącymi ruchu niepodległościowego w tym organizacjami paramilitarnymi na ziemiach polskich przed I wojną światową.

Wypromował ponad trzystu magistrów oraz czterech doktorów. Nagrody i odznaczenia m.in. odznaką „Zasłużonego dla Województwa Rzeszowskiego”, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2000)[3], Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

Miał dwóch synów: Władysława (profesora nadzwyczajnego w Katedrze Technologii Maszyn i Organizacji Produkcji Politechniki Rzeszowskiej[4]) oraz Aleksego (inżynier budownictwa).

Zmarł 20 października 2019[5].

Publikacje | edytuj kod

  • Wspomnienia związane z powiatem sanockim, w: Wyjście na prostą. Pamiętniki z lat 1944–1969 (wybór prac konkursowych z konkursu tygodnika „Polityka”)[6].
  • Środki dydaktyczne w nauczaniu i uczeniu się historii, Rzeszów 1976.
  • Kierowanie pracą domową ucznia w nauczaniu historii, Warszawa 1976.
  • Struktura treści a myślenie historyczne, Rzeszów 1978.
  • Dydaktyka historii. Poradnik dla studentów, Rzeszów 1981.
  • Mapa w nauczaniu historii, Warszawa 1984.
  • Role i funkcje podręcznika historii Rzeszów. 1984.
  • Sanok. Dzieje miasta. Kraków: Secesja, 1995. ISBN 83-86077-57-3. Podrozdziały w rozdziale W epoce autonomii galicyjskiej.
  • Przeszłość w szkole przyszłości. 20–22 V 1997. Częstochowa 1997.
  • Praktyczne kształcenie kandydatów na nauczycieli historii Rzeszów 1998.
  • Edukacja historyczna w reformowanej szkole, cz. I–II, Kraków 2000.
  • Bukowsko w okresie autonomii Galicji [w:] Ojczyzna bliższa i dalsza. Studia historyczne ofiarowane Feliksowi Kirykowi w sześćdziesiąta rocznicę urodzin. Kraków 1993.

Przypisy | edytuj kod

  1. Wykonując zobowiązania podjęte we współzawodnictwie przedzlotowym młodzież uzyskuje wysoką wydajność pracy. Wybory delegatów na Zlot. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 1, Nr 140 z 12 czerwca 1952. 
  2. Alojzy Zielecki. Kondolencje. nekrologi.net. [dostęp 2020-01-23].
  3. M.P. z 2000 r. nr 31, poz. 644.
  4. Władysław Zielecki w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  5. Zmarł profesor Alojzy Zielecki. gospodarkapodkarpacka.pl, 2019-10-22. [dostęp 2020-01-23].
  6. Chorzowianie nie dali szans piłkarzom Sanoka. Stal – Ruch 0:4 (0:1). „Nowiny”, s. 6, Nr 241 z 2 września 1973. 

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Alojzy Zielecki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy