Ambasada Francji w Polsce


Na mapach: 52°13′25,60″N 21°01′38,03″E/52,223778 21,027231

Ambasada Francji w Warszawie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Ambasada Francji w Polsce) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Pierwsza siedziba przedstawicielstwa Francji w pałacu Brühla (od 1809) Pałac Branickich – b. siedziba Konsulatu Generalnego Francji w Warszawie przy ul. Nowy Świat (1829) Budynek Konsulatu Generalnego Francji w Al. Ujazdowskich, obecnej siedziby Obserwatorium Astronomicznego i Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego (1909) Przedwojenna siedziba Ambasady w pałacu Branickich przy ul. Frascati (1934-1939), zniszczony w okresie II wojny światowej, nie odbudowany Była siedziba Konsulatu Francji w Katowicach przy ul. 3 Maja (1938) b. siedziba Konsulatu Francji w Pałacu Jutkiewiczów w Krakowie przy ul. Potockiego (okres międzywojenny) b. siedziba Konsulatu Francji w Krakowie przy ul. Krupniczej 5 (lata 50. i 60. XX w.) Konsulat Generalny Republiki Francuskiej w Krakowie przy ul. Stolarskiej 15 (1984-)

Ambasada Francji w Warszawie, Ambasada Republiki Francuskiej (fr. Ambassade de France à Varsovie) – francuska placówka dyplomatyczna w Polsce, mieszcząca się w Warszawie przy ul. Pięknej 1, pomiędzy ulicami Jazdów i Johna Lennona.

Spis treści

Podział organizacyjny | edytuj kod

  • Kancelaria dyplomatyczna (Chancellerie)
  • Dział konsularny (Section consulaire)
  • Dział prasowy (Service de presse)
  • Dział współpracy kulturalnej (Service de coopération et d’action culturelle) - Instytut Francuski w Polsce
  • Dział spraw społecznych (Service du Conseiller pour les Affaires sociales)
  • Regionalny dział ekonomiczny (Service économique régional)
  • Misja ekonomiczna Business France (Mission économique Business France)
  • Attaché Obrony (Attaché de défense)
  • Delegatura Biura ds. międzynarodowej współpracy technicznej policji (Service de coopération technique internationale de police – SCTIP)
  • Dział administracyjny i finansowy (Service administratif et financier)
  • Liceum Francuskie w Warszawie (Lycée français René-Goscinny de Varsovie), ul. Walecznych 4/6 (1919)
  • Konsulat Generalny Republiki Francuskiej w Krakowie (Consulat général de France à Cracovie), ul. Stolarska 15

Siedziba | edytuj kod

Do I wojny światowej | edytuj kod

Swoich przedstawicieli różnej rangi Francja utrzymywała w Warszawie w latach 1574-1913, a w Gdańsku od 1610.

W okresie zaborów przedstawicielstwo Francji w Warszawie mieściło się w wielu lokalizacjach, m.in. w nieistniejącym pałacu Brühla z 1642[2] róg ulic Wierzbowej i Fredry (1809)[3], konsulat generalny w Pałacu Branickich przy ul. Nowy Świat 1200, obecnie 21 (1829), ul. Niecałej 8 (1869-1878), w kamienicy Kosseckiego przy ul. Mazowieckiej 16 (1880-1887), obecnie nie istnieje, w budynku należącym do rodziny Krasińskich przy ul. Mazowieckiej 20 (1888-1900), przy ul. Instytutowej 6 (1901-1902), obecnie ul. Matejki, ul. Instytutowej 3 (1903), obecnie nie istnieje, w Al. Ujazdowskich 4 (1905-1912), przy ul. Żurawiej 7 (1914), obiekt nie istnieje.

Francja utrzymywała też konsulaty:

  • w Gdańsku: Hundegasse 275, obecnie ul. Ogarna 54 (1839-1844), Hundegasse 54 (1867), Brotbänkergasse 38, ob. ul. Chlebnicka (1870) Brotbänkergasse 43 (1874), Brotbänkergasse 38 (1876-1878), Langgasse 51, obecnie ul. Długa (1880), Jopengasse 63, obecnie ul. Piwna (1884), An der neuen Mottlau 7, obecnie ul. Motławska (1886-1888), Weidengasse 4a, obecnie ul. Łąkowa (1897-1900), Weidengasse 11, wejście od Strandgasse, obecnie ul. Dolna 4 (1902-1903), Strandgasse 7 (1904), Weidengasse 9 (1905-1907), Karrenwall 5, obecnie ul. Okopowa (1909-1910)[4], i Reitbahn 7, obecnie ul. Bogusławskiego (1911-1914).
  • Lwowie: pl. Bernardyński 2a, ob. Площа Соборна (1913).
  • Wrocławiu (1874-1914): Gartenstraße 4, ob. ul. Józefa Piłsudskiego (1874-1876), Am Oberschlesischen Banhof, ul. Piłsudskiego (1876-1880), Gartenstraße, ul. Piłsudskiego (1880-1888), Sadowastraße, ul. Swobodna (1888-1893), Hōfchenstraße, ul. Tadeusza Zielińskiego (1893-1904), Rosenthaler, ul. Pomorska (1904-1907), Am Wäldchen, ul. Kaszubska (1907-1913), Moritzstraße 3-5, ul. Lubuska (1913-1914).

Instytut Francuski był usytuowany w Pałacu Staszica przy ul. Nowy Świat 72 (1925-1939).

Po I wojnie światowej | edytuj kod

Po I wojnie światowej, po nawiązaniu stosunków dyplomatycznych w 1919, rozpoczęło swą pracę poselstwo, mając kilka kolejnych lokalizacji – w willi Wernickiego w Al. Ujazdowskich 31 (1919-1928), od 1924 w randze ambasady[5], oraz w pałacu Lesserów w Al. Ujazdowskich 6a/ul. Pięknej 10 (lata 20. ub.w.)[6], w domu Szelechowa w Al. Ujazdowskich 15 róg al. Róż 2 (1928-1936), w latach 1936–1939 w pałacu Branickich, tzw. Czerwonym Pałacu z 1887 (proj. Leandro Marconi) przy ul. Frascati 22[7], zburzony w okresie II wojny światowej, obecnie nie istnieje.

W okresie wojny polsko-bolszewickiej, w sytuacji zagrożenia zajęcia Warszawy, personel poselstwa był ewakuowany okresowo (od początku sierpnia 1920) do Poznania.

Biuro Radcy Handlowego urzędowało przy ul. Foksal 11 (1923[8]–1935).

Francja utrzymywała też konsulaty:

Po II wojnie światowej | edytuj kod

Stosunki dyplomatyczne reaktywowano w 1944, najpierw na szczeblu przedstawicieli politycznych, delegatów, a od 1945 ambasadorów. W latach 1945–1971 ambasada mieściła się m.in. przy ul. Poselskiej 21 (1945), ul. Zakopiańskiej 9c (1948-1971). Na początku lat 60. planowano zbudować ambasadę w miejscu spalonego w 1939 pałacu Kronenberga i Teatru Żydowskiego na rogu pl. Małachowskiego z ówczesnym pl. Zwycięstwa, lecz do tego nie doszło i ostatecznie w tym miejscu powstał hotel Sofitel Victoria. Obecny budynek przy ul. Pięknej 1 zbudowano w latach 1967–1971 (arch. Bernard Zehrfuss, Henry Bernard i Guillaume Gillet). W ceremonii wmurowania kamienia węgielnego w 1967 wziął udział gen. Charles de Gaulle[11]. W latach 2001–2004 przeprowadzono w budynku ambasady prace renowacyjne (arch. Jean Philippe Pargade i Roman Gal). W tym czasie ambasada miała tymczasową siedzibę przy ul. Puławskiej 17.

Biuro Radcy Handlowego znajdowało się m.in. przy ul. Zwycięzców 16 (1945-1948), ul. Szczuczyńskiej 6 (1951)[12], ul. Dąbrowieckiej 21 (1955[13]-1966), rezydencja ambasadora w willi rodziny Rotsteinów z 1938 (proj. Lucjan Korngold) przy ul. Krynicznej 6 (1945-1948)[14], ul. Miedzeszyńskiej 94 (1948-1966), oraz w pierwszych latach powojennych Biuro Rewindykacji przy ul. Francuskiej 15 oraz Misja Poszukiwawcza przy ul. Krynicznej.

Od 1961 Francja utrzymywała też w Polsce Francuski Ośrodek Dokumentacji Naukowo-Technicznej (Centre de documentation française scientifique), który następnie zmienił nazwę na Ośrodek Francuskiej Dokumentacji Technicznej przy ul. Marszałkowskiej 77-79 (1972-1990) wraz z filiami - w Gdańsku, w Domu Technika NOT przy ul. Rajskiej 6 (1975-)[15] i w Katowicach, w Domu Technika NOT przy ul. Podgórnej 4 ([1968]-1990)[16].

Funkcjonowały/funkcjonują też konsulaty:

  • Szczecinie (1946-1951): początkowo w hotelu Continental przy ul. 3 Maja 1, następnie w willi rodziny armatorskiej Eduarda Gribelsa przy ul. Wielkopolskiej 19[20]
  • Warszawie: przy ul. Zakopiańskiej 14 (1945-1948), ul. Szczuczyńskiej 6 (1950), ul. Willowej 5 (1964-1966)

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Misje dyplomatyczne, urzędy konsularne i organizacje międzynarodowe w Polsce - Ministerstwo Spraw Zagranicznych - Portal Gov.pl, www.gov.pl [dostęp 2019-12-09]  (pol.).
  2. Ministerstwo Spraw Zagranicznych, pałac Brühla, Ossolińskich, Sandomierski | Fundacja Warszawa 1939, warszawa1939.pl [dostęp 2017-12-27]  (pol.).
  3. Encyklopedia Warszawy, PWN Warszawa 1975, s. 451
  4. obecnie nie istnieje.
  5. Od 1926 według Edward Józef Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny w okresie międzywojennym, [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918-1939, PWN Warszawa 1973.
  6. Tadeusz S. Jaroszewski: Księga Pałaców Warszawy, Wydawnictwo Interpress Warszawa 1985, s. 75, ​ISBN 83-223-2047-7
  7. Pałac Branickich Ambasada Francuska | Fundacja Warszawa 1939, warszawa1939.pl [dostęp 2017-12-27]  (pol.).
  8. Liste du corps diplomatique à Varsovie en Juillet 1923
  9. Haliczanin : kalendarz powszechny zastosowany do potrzeb wszystkich mieszkańców Małopolski i Kresów Wschodnich na rok Pański 1923, Lwów
  10. Od 1954 użytkowany przez Instytut Ekspertyz Sądowych.
  11. Kronika wydarzeń w Warszawie 1 VI–31 VIII 1971. „Kronika Warszawy”. 1972. s. 120. 
  12. Spis telefonów Warszawskiego Okręgu Poczty i Telekomunikacji na rok 1951/52
  13. Spis telefonów województwa warszawskiego i m. st. Warszawy : rok 1955/56
  14. Agnieszka Żukowska: Modernistyczna willa rodziny Rotsteinów przy Krynicznej 6 w Warszawie zabytkiem, [w:] https://www.mwkz.pl/archiwum-aktualnosci-lista/1140-modernistyczna-willa-rodziny-rotsteinow-przy-krynicznej-6-w-warszawie-zabytkiem
  15. Agencja Fotograficzna Kosycarz Foto Press KFP, kfp.pl [dostęp 2018-03-15]  (pol.).
  16. Dariusz Jarosz: Nauka i edukacja w stosunkach polsko-francuskich w latach 1971-1980, Analecta 16/1-2 (31-32), s. 283-315
  17. Liste du corps diplomatique à Varsovie 1948
  18. Budynek następnie pełniący funkcje hotelowo-recepcyjne na rzecz KW PZPR.
  19. Rocznik Polityczny i Gospodarczy 1980, PWE Warszawa
  20. Obecnie mieszczącej klub pracowników naukowych Politechniki Szczecińskiej.

Bibliografia | edytuj kod

  • Karol Romer: Zagraniczny korpus dyplomatyczny w Polsce, [w:] Dziesięciolecie Polski Odrodzonej 1918-1928, IKC, Kraków/Warszawa 1928, s. 249–260
  • Rocznik służby zagranicznej RP, MSZ, Warszawa 1938.
  • Tadeusz Kur: Rezydencje dyplomatyczne w krajobrazie Warszawy, Stolica 1961, nr 29/30, s. 6–7.
  • Edward Józef Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny w okresie międzywojennym, [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918-1939, PWN, Warszawa 1973.
  • Romuald Gelles: Konsulaty we Wrocławiu wczoraj i dziś, Wydawnictwo TW „Wratislavia”, Wrocław 1996, s. 192, ​ISBN 83-86221-07-0​.
  • Marek Masnyk, Ryszard Kaczmarek: Konsulaty na pograniczu polsko-niemieckim i polsko-czechosłowackim w latach 1918–1939, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2004, ​ISBN 83-226-1334-2​.
  • Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I. Europa 1918-2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2007, ​ISBN 978-83-7452-019-5
  • PatrykP. Pleskot PatrykP., Dyplomata czyli szpieg ? Działalność służb kontrwywiadowczych PRL wobec zachodnich placówek dyplomatycznych w Warszawie (1956-1989), Warszawa: IPN, 2013, s. 656, ISBN 978-83-7629-487-2 .
  • Mariusz Rzeszutko: Konsulaty w Krakowie, Historia i działalność, Petrus, Kraków 2014, s. 174, ​ISBN 978-83-7720-051-3​.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Ambasada Francji w Polsce" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy