Ambiwalencja suicydalna


Ambiwalencja suicydalna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ambiwalencja suicydalna (ang. suicidal ambivalence) – występowanie zarazem chęci życia i chęci śmierci u osób o tendencjach samobójczych[1].

Craig Bryan i inni definiują ambiwalencję suicydalną jako względną równowagę między chęcią życia a chęcią śmierci. Zauważają oni, że wydawać by się mogło, iż osoby w ryzyku samobójczym cechować się będą głównie chęcią śmierci. Tymczasem obok pragnienia zakończenia życia występuje u nich również chęć jego kontynuowania, osoby takie przejawiają ambiwalencję w stosunku do życia i śmierci, co zauważono już w latach 60. XX wieku[1]. Kovacs i Beck w 1977 określali ten pogląd mianem internal struggle hypothesis (hipotezą wewnętrznej walki). Potwierdzili ją badaniem, w którym połowa osób hospitalizowanych po próbie samobójczej przyznawała się do wewnętrznej dyskusji odnośnie do życia i śmierci, 40% skłaniało się ku śmierci, a 9% wyrażało wolę życia[2]. Co więcej, kolejne badania wykazały, że ambiwalencja nie ustępuje nawet w chwili dokonywania zamachu samobójczego[3].

Ambiwalencja samobójcza stanowi predyktor zachowań suicydalnych. Ryzyko samobójcze zależy od względnej równowagi pomiędzy chęcią życia a pragnieniem jego zakończenia[1]. Osoby skłaniające się bardziej ku śmierci umierały w jednym z badań 6,5 raza częściej niż ambiwalentne w tym względzie lub zorientowane raczej ku życiu[4]. O'Connor i współpracownicy podjęli nawet próbę podziału osób samobójczych w oparciu o ambiwalencję suicydalną. W grupie osób o przeważającej chęci śmierci pacjenci istotnie częściej podawali próby samobójcze w przeszłości, niż osoby ambiwalentne bądź z przeważającą chęcią życia. Grupy różniły się także poziomem bezradności i subiektywnie postrzeganego ryzyka samobójczego[3].

W przypadku osoby w kryzysie samobójczym zaleca się przeprowadzenie pełnego badania psychiatrycznego z ewentualną hospitalizacją psychiatryczną w zależności od oceny stopni ryzyka samobójczego[5]. Interwencję kryzysową przeprowadza na przykład Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111[6].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Craig J.C.J. Bryan Craig J.C.J. i inni, The Ebb and Flow of the Wish to Live and the Wish to Die Among Suicidal Military Personnel, „Journal of Affective Disorders”, 202, Elsevier, 2016, s. 58-66, DOI10.1016/j.jad.2016.05.049, PMID27253218  (ang.).
  2. MariaM. Kovacs MariaM., Aaron T.A.T. Beck Aaron T.A.T., The wish to die and the wish to live in attempted suicides, „J Clin Psychol”, 33 (2), 1977, s. 361-365  (ang.).
  3. a b Stephen S.S.S. O'Connor Stephen S.S.S. i inni, A cross-sectional investigation of the suicidal spectrum: typologies of suicidality based on ambivalence about living and dying, „Comprehensive Psychiatry”, 53, Elsevier, 2012, s. 461–467  (ang.).
  4. Gregory K.G.K. Brown Gregory K.G.K. i inni, The Internal Struggle Between the Wish to Die and the Wish to Live: A Risk Factor for Suicide, „The American Journal of Psychiatry”, 162 (10), 2005, s. 1977-1979  (ang.).c?
  5. Agnieszka Gmitrowicz: Problematyka samobójstw. W: Marek Jarema, Jolanta Rabe-Jabłońska: Psychiatria. Podręcznik dla studentów medycyny. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2011, s. 214-218. ISBN 978-83-200-4180-4.
  6. KonradK. Ambroziak KonradK., Interwencja kryzysowa w Telefonie Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111, „Dziecko krzywdzone”, 9 (2), 2010, s. 44-58  (pol.).
Na podstawie artykułu: "Ambiwalencja suicydalna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy