Anders Bardal


Anders Bardal w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Anders Bardal (wym. ɑneʂ bɑːrdɑːl; ur. 24 sierpnia 1982 w Steinkjer) – norweski skoczek narciarski, reprezentant Steinkjer Skiklubb, zdobywca Pucharu Świata w sezonie 2011/2012, drugi zawodnik sezonu 2012/2013, mistrz świata w skokach narciarskich z 2013, czterokrotny wicemistrz świata w skokach narciarskich, brązowy medalista igrzysk olimpijskich, srebrny i brązowy medalista mistrzostw świata w lotach narciarskich, dwukrotny zwycięzca klasyfikacji generalnej Pucharu Kontynentalnego.

Spis treści

Przebieg kariery | edytuj kod

Pierwszy skok oddał w 1989 w wieku 7 lat. W Pucharze Świata zadebiutował w 2001 podczas konkursu w Willingen. Wówczas również zdobył pierwsze w karierze punkty Pucharu Świata. W sezonie 2001/2002 został włączony do norweskiej kadry A. Startował cały sezon, ale ani razu nie znalazł się w pierwszej dziesiątce pucharowych zawodów (choć i tak zakończył sezon jako drugi najlepszy Norweg po Roarze Ljøkelsøyu). Kiedy reprezentację Norwegii objął Mika Kojonkoski do kadry A włączeni zostali Sigurd Pettersen, Bjørn Einar Romøren i Lars Bystøl. Bardal przez kilka następnych sezonów sukcesy odnosił głównie w Pucharze Kontynentalnym, wygrywając ten cykl w sezonach 2004/2005 i 2005/2006. W Pucharze Świata nie miał pewnego miejsca w kadrze. 14 grudnia 2003 w Titisee-Neustadt zajął czwarte miejsce. Regularnie zaczął startować w sezonie 2005/2006, ale wówczas dobre występy zaliczył jedynie podczas słabo obsadzonych konkursów na skoczni Ōkurayama w Sapporo, gdzie dwukrotnie zajął szóste miejsce.

Przełomowy był dla niego sezon 2006/2007, w którym 17 marca 2007 na skoczni Holmenkollbakken w Oslo pierwszy raz stanął na podium zawodów Pucharu Świata, a w pierwszej dziesiątce był w sumie sześć razy. Sezon ten ukończył na 16. miejscu. W kolejnym sezonie osiągnął jeszcze lepsze wyniki – 27 stycznia 2008 w Zakopanem odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w zawodach PŚ oraz jeszcze czterokrotnie stawał na podium, w efekcie czego zajął piąte miejsce w klasyfikacji końcowej PŚ. 15 marca 2008 w Planicy ustanowił swój rekord życiowy w długości skoku, wynoszący 225,5 m, a w konkursie skoczył 232,5 m, jednak podparł skok.

W sezonie 2008/2009 ani razu nie stanął na podium (dwukrotnie zajmował 4. miejsce), ale ukończył go po raz drugi w karierze w czołowej dziesiątce – na miejscu dziesiątym. W sezonie 2009/2010 przeżywał kryzys formy, przez co przez pół sezonu nie występował w zawodach Pucharu Świata. Zwyżkę formę zanotował dopiero w lutym, dzięki czemu znalazł się w kadrze Norwegii na igrzyska olimpijskie w Vancouver. W konkursach indywidualnych był 18. na skoczni normalnej i 22. na dużej, natomiast w konkursie drużynowym wywalczył brązowy medal. Zima skończyła się dla niego najwyższym w sezonie, jedenastym miejscem na zakończenie cyklu Pucharu Świata 2009/2010 (w klasyfikacji końcowej zajął 36. miejsce) oraz srebrnym medalem konkursu drużynowego mistrzostw świata w lotach narciarskich w Planicy.

W sezonie 2010/2011 prezentował nierówną formę. Rozpoczął od pozycji na przełomie pierwszej i drugiej dziesiątki, jednak później zanotował regres, nie kwalifikując się kilkukrotnie do drugich serii konkursów. Po przerwie w startach, powrócił do rywalizacji na mistrzostwach świata w Oslo i zajął dwa miejsca w czołowej „10” - 9. na skoczni K-95 i 7. na K-120. W trzech ostatnich konkursach sezonu, najpierw Lahti, a następnie dwukrotnie w Planicy, Bardal był kolejno - 4., 5. i 5. W sezonie 2011/2012 wielokrotnie plasował się w czołówce konkursów Pucharu Świata, a w trzech z nich – w Engelbergu, Tauplitz i Willingen – zwyciężył, co pozwoliło mu zdobyć w tym sezonie Kryształową Kulę z dorobkiem 1325 punktów. Tym samym stał się trzecim Norwegiem, który zwyciężył w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, po Espenie Bredesenie i Vegardzie Opaasie.

W kolejnych dwóch sezonach odniósł 3 zwycięstwa (jedno w sezonie 2012/2013 i dwa w sezonie 2013/2014). W klasyfikacji końcowej Pucharu Świata był, kolejno, 2. (2013) i 4. (2014). Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2013. Zdobył złoty medal w indywidualnym konkursie skoków narciarskich na skoczni normalnej. Na skoczni dużej był 11. W zawodach drużynowych (mieszanych i męskich) zajął dwukrotnie 4. miejsce[1]. Z kolei z Igrzysk Olimpijskich w Soczi w 2014 wrócił z brązowym medalem wywalczonym w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej. Również w 2014 został w Harrachovie wicemistrzem świata w lotach narciarskich, ustępując jedynie Severinovi Freundowi.

W sezonie 2014/2015 doznał kontuzji i wahań formy, zdobył jednak dwa medale mistrzostw świata w Falun – złoty w konkursie drużynowym na dużej skoczni oraz srebrny w konkursie drużyn mieszanych. Indywidualnie Bardal był szósty zarówno na skoczni normalnej, jak i dużej.

19 marca 2015 ogłosił zakończenie kariery sportowej[2][3].

Jest nieoficjalnym rekordzistą skoczni Granåsen w Trondheim gdzie skoczył 146 metrów[4].

Bardal skakał na nartach firmy Fischer i używał wiązań Win Air.

Miejsca w klasyfikacji poszczególnych turniejów | edytuj kod

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Indywidualnie | edytuj kod

Drużynowo | edytuj kod

Starty A. Bardala na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Indywidualnie | edytuj kod

Drużynowo | edytuj kod

Starty A. Bardala na mistrzostwach świata – szczegółowo | edytuj kod

Mistrzostwa świata w lotach | edytuj kod

Indywidualnie | edytuj kod

Drużynowo | edytuj kod

Starty A. Bardala na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo | edytuj kod

Mistrzostwa świata juniorów | edytuj kod

Drużynowo | edytuj kod

Starty A. Bardala na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo | edytuj kod

Puchar Świata | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie | edytuj kod

Miejsca na podium | edytuj kod

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie | edytuj kod

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata | edytuj kod

Turniej Czterech Skoczni | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Turniej Nordycki (Skandynawski) | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Puchar Świata w lotach | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Letnie Grand Prix w skokach narciarskich | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej LGP | edytuj kod

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie | edytuj kod

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie | edytuj kod

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP | edytuj kod

Turniej Czterech Narodów | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Lotos Poland Tour | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Puchar Kontynentalny | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie | edytuj kod

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego | edytuj kod

Letni Puchar Kontynentalny | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LPK chronologicznie | edytuj kod

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego | edytuj kod

Rekordy skoczni | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. 15 marca 2008 Bardal oddał skok na odległość 232,5 metra, lecz zakończył go podpórką, jednakże FIS uznaje również podparty skok Norwega (230 m, Planica, 23.03.2013) za jego rekord życiowy.
  2. a b Skład zespołu: Tommy Ingebrigtsen, Lars Bystøl, Anders Bardal, Roar Ljøkelsøy
  3. a b c d e f Anders Jacobsen, Johan Remen Evensen, Anders Bardal, Tom Hilde
  4. a b Skład zespołu: Anders Bardal, Anders Fannemel, Anders Jacobsen, Rune Velta
  5. a b Skład zespołu: Tom Hilde, Anders Bardal, Anders Jacobsen, Roar Ljøkelsøy
  6. a b c d Skład zespołu: Bjørn Einar Romøren, Anders Bardal, Tom Hilde, Anders Jacobsen
  7. a b c Skład zespołu: Maren Lundby, Tom Hilde, Anette Sagen, Anders Bardal
  8. Skład zespołu: Andreas Stjernen, Tom Hilde, Anders Bardal, Anders Jacobsen
  9. a b Skład zespołu: Line Jahr, Anders Bardal, Maren Lundby, Rune Velta
  10. a b Skład zespołu: Anders Bardal, Anders Jacobsen, Anders Fannemel, Rune Velta
  11. a b c d e f g h i j k l m Seria została odwołana.
  12. a b Skład zespołu: Bjørn Einar Romøren, Anders Bardal, Johan Remen Evensen, Anders Jacobsen
  13. a b Skład zespołu: Bjørn Einar Romøren, Anders Fannemel, Rune Velta, Anders Bardal
  14. a b Skład zespołu: Thor Magne Johansen, Anders Bardal, Tommy Egeberg i Bjørn Einar Romøren
  15. a b Skład zespołu: Thomas Lobben, Erik Leine Wangen, David Andersen i Anders Bardal
  16. Międzynarodowa Federacja Narciarska oficjalnie przyznaje tzw. „Małą Kryształową Kulę” od sezonu 1990/1991 do sezonu 2000/2001 oraz ponownie od sezonu 2008/2009 zawodnikowi, który zbierze największą ilość punktów we wszystkich konkursach lotów narciarskich w sezonie. Od sezonu 1979/1980 do sezonu 1989/1990 oraz od sezonu 2001/2002 do sezonu 2007/2008 Puchar Świata w lotach narciarskich nie był przyznawany, więc przedstawiane klasyfikacje są nieoficjalne.

Przypisy | edytuj kod

  1. FIS-Ski – biographie (ang.). data.fis-ski.com. [dostęp 2015-02-16].
  2. Dominik Formela: Anders Bardal kończy karierę! (pol.). Skijumping.pl, 2015-03-19. [dostęp 2015-03-19].
  3. Martyna Szydłowska: Bardal kończy karierę: To była długa i pełna wrażeń kariera ze wzlotami i upadkami (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2015-03-19. [dostęp 2015-03-19].
  4. Mikołaj Szuszkiewicz: Skoki Narciarskie: Bardal mistrzem Norwegii, powrót Jacobsena. skijumping.pl, 2012-02-07. [dostęp 2012-02-13].
  5. Marcin Hetnał: Skoki Narciarskie: Lotos Poland Tour - pierwsza edycja za nami. skijumping.pl, 2011-07-27. [dostęp 2012-04-16].
  6. Høydalsmo (niem.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06].
  7. Adidas Arena - Čerťák, Harrachov (niem.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06].
  8. Miyanomori, Sapporo (niem.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06].
  9. Kanzlersgrund, Oberhof (niem.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06].
  10. a b Granåsen, Trondheim (niem.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06].
  11. Bjørkbakken, Stjørdal (niem.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06].
  12. Sprova (niem.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06].
  13. Rena (niem.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Anders Bardal" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy