Andrzej Ajnenkiel


Andrzej Ajnenkiel w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Andrzej Ajnenkiel (ur. 21 lutego 1931 w Warszawie, zm. 10 kwietnia 2015 tamże[1]) – polski historyk, profesor nauk humanistycznych. Specjalista w zakresie historii najnowszej oraz historii państwa i prawa, głównie w zakresie konstytucjonalizmu i parlamentaryzmu.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Stefana i Janiny z domu Rogo[2]., która zmarła, gdy Andrzej miał 3 lata[3]. W 1949 ukończył Liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie. Wcześniej, w lutym 1945 roku, wstąpił do harcerstwa, przez które trafił we wrześniu 1945 roku do oddziału Narodowych Sił Zbrojnych w Podkowie Leśnej. W okresie studiów za udział w podziemnej działalności niepodległościowej tej organizacji był aresztowany i poddany represjom[3]. W latach 1949–1954 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Kiedy ukończył studia pracował początkowo w Archiwum Akt Nowych w Warszawie[3].

Od 1979 był profesorem Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk w Warszawie (w 1991 został profesorem zwyczajnym). W latach 1987–1988 pełnił funkcję prezesa warszawskiego Towarzystwa Miłośników Historii, a w latach 1988–1991 prezesa Polskiego Towarzystwa Historycznego. W latach 1990–1993 był ekspertem Senatu RP i Prezydenta RP w pracach nad przygotowaniem Konstytucji RP. W 1990 wchodził w skład tzn. Komisji Michnika. W latach 1993–2001 był dyrektorem Wojskowego Instytutu Historycznego, a po przekształceniach organizacyjnych – dyrektorem Wojskowego Biura Badań Historycznych (do 31 października 2002). Był wykładowcą Uczelni Łazarskiego. Kierował Katedrą Historii Prawa na tejże uczelni.

W latach 1959–1981 był członkiem PZPR. Pełnił funkcję I sekretarza POP PZPR w Instytucie Historii PAN[4].

Był członkiem rad redakcyjnych m.in: Polskiego słownika biograficznego, „Przeglądu Historyczno-Wojskowego”, „Przeglądu Wschodniego” i „Czasopisma Prawno-Historycznego[5].

W 1993 bez powodzenia ubiegał się o mandat senatora z ramienia BBWR w województwie stołecznym.

Spoczywa na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie, kw. 64C[6].

Dwukrotnie żonaty, ojciec trojga dzieci[7].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Publikacje | edytuj kod

W swoim dorobku miał ponad 400 prac, w tym kilkanaście książek, m.in.:

  • Spór o model parlamentaryzmu polskiego do 1926 roku. Warszawa: KiW, 1972.
  • Historia sejmu polskiego (tom 2, część 1–2, 1989). Warszawa: PWN, 1989.
  • Konstytucje Polski 1791–1997. Warszawa: Rytm, 2001, ​ISBN 83-88794-41-8​.
  • Od rządów ludowych do przewrotu majowego Zarys dziejów politycznych Polski 1918–1926. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1968.
  • Parlamentaryzm II Rzeczypospolitej, tom 285 serii wydawniczej Omega, Warszawa 1975.
  • Polska po przewrocie majowym: Zarys dziejów politycznych Polski 1926–1939. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1977.

Przypisy | edytuj kod

  1. Zmarł prof. Andrzej Ajnenkiel. tvp.pl, 11 kwietnia 2015.
  2. Joanna Gierowska-Kałłaur: Andrzej Ajnenkiel.
  3. a b c Olech i Panecki 2015 ↓, s. 235.
  4. Spętana akademia. Polska Akademia Nauk w dokumentach władz PRL. Materiały partyjne 1950–1986, t. II, wybór, wstęp i opracowanie Patryk Pleskot, Tadeusz Paweł Rutkowski, Warszawa 2012, s. 718.
  5. Czasopismo Prawno-Historyczne. amu.edu.pl. [dostęp 2017-04-23].
  6. nekrolog, Gazeta Wyborcza 16 kwietnia 2015
  7. Joanna Gierowska-Kałłaur: Andrzej Ajnenkiel.
  8. M.P. z 2000 r. nr 5, poz. 99
  9. Olech i Panecki 2015 ↓, s. 238.

Bibliografia | edytuj kod

  • Urszula Olech, Tadeusz Panecki [red.]: Przegląd Historyczno-Wojskowy Nr 2 (252). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej im. płk dypl. Mariana Porwita, 2015, s. 235-238. ISSN 1640-6281.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Andrzej Ajnenkiel" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy