Andrzej Czarnecki (kawalkator)


Andrzej Czarnecki (kawalkator) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Wizerunek herbu Andrzeja Czarneckiego według Juliusza Ostrowskiego

Andrzej Czarnecki herbu własnego – szlachcic polski, kawalkator.

Urodził się w 1566. Pochodził z niemieckiego rodu hrabiów de Lailigen[1], był synem Andrzeja i Teresy Turowskiej. Jego dziad był gubernatorem Budy, dostał się do niewoli tureckiej i został stracony w Konstantynopolu. Ojciec Andrzeja spędził w niewoli otomańskiej 24 lata, po czym osiadł w Rzeczypospolitej.

Andrzej Czarnecki był kawalkatorem na dworze Zygmunta III Wazy, uczył jazdy konnej królewicza Władysława. Wziął udział w wojnie polsko-rosyjskiej (1609–1618). Odznaczył się podczas oblężenia Smoleńska. W 1611 po zdobyciu miasta przez wojska Rzeczypospolitej został nobilitowany[2], zezwolono na używanie dawnego herbu jego rodu. Do wizerunku herbu dodano dwie wieże, z których wystaje ręka z gotowym do uderzenia mieczem.

Przypisy | edytuj kod

  1. Adam Boniecki, Artur Reiski, Herbarz polski, Wydawca: skład główny Gebethner i Wolff, Warszawa 1900, s.291
  2. A. Wajs, Materiały genealogiczne, nobilitacje, indygenaty w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie, Warszawa 1995, s.32
Na podstawie artykułu: "Andrzej Czarnecki (kawalkator)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy