Andrzej Iwan


Andrzej Iwan w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Andrzej Iwan (ur. 10 listopada 1959 w Krakowie) – polski piłkarz występujący na pozycji napastnika.

Spis treści

Kariera piłkarska | edytuj kod

Kariera klubowa | edytuj kod

Wychowanek Wandy Kraków, z której przeniósł się do Wisły Kraków. W 1976 roku wywalczył z Wisłą mistrzostwo Polski juniorów, zaś w 1978 był podstawowym zawodnikiem drużyny seniorskiej Białej Gwiazdy, która zdobyła tytuł Mistrza Polski, wyprzedzając Śląsk Wrocław. W I lidze w barwach Wisły zagrał 198 razy i strzelił 69 goli. Z Wisłą Kraków grał w finałach Pucharu Polski w latach 1979 i 1984.

W 1985 roku przeszedł do Górnika Zabrze, a na początku 1988 roku dołączył do niemieckiego zespołu VfL Bochum. Potem na krótko wrócił do Górnika Zabrze w 1989 roku, by następnie wyjechać do Grecji do klubu Aris FC. Po dwóch sezonach gry wyjechał do Szwajcarii i kończąc powoli karierę grał w FC Azzurri i FC Pully. Po powrocie do Polski występował w drużynach z niższych lig: Kuchnie Izdebnik i Spartak Wielkanoc-Gołcza.

Zdobył cztery tytuły mistrzowskie (z Wisłą i Górnikiem). W I lidze rozegrał 269 meczów (debiut w wieku 17 lat) i strzelił 90 goli. W europejskich pucharach zagrał 17 razy i strzelił 4 bramki.

Kariera reprezentacyjna | edytuj kod

Jako gracz reprezentacji U-18 zdobył brązowy medal nieoficjalnych Mistrzostw Europy w 1978 roku. W kadrze seniorskiej Polski znalazł się po raz pierwszy tego samego roku na Mistrzostwach Świata w Argentynie w meczu z Tunezją. Nie wywalczył jednak miejsca w pierwszym składzie, jednak już 4 lata później na Mistrzostwach Świata w 1982 Hiszpanii był początkowo podstawowym zawodnikiem. Kontuzja wyeliminowała go już w 2. meczu, a Polacy zajęli w turnieju 3. miejsce i zdobyli srebrne medale. 4 lata później na Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1986 nie pojechał z powodu kontuzji w meczu ligowym. W sumie w reprezentacji Polski rozegrał 29 spotkań i strzelił 11 bramek.

Kariera trenerska | edytuj kod

Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę trenerską. Przez kilka lat szkolił grupy juniorskie w Wiśle Kraków. W latach 1999–2001 asystował pierwszym szkoleniowcom Białej Gwiazdy, najpierw Adamowi Nawałce, a następnie duetowi Orest LenczykWaldemar Fornalik. W czerwcu 2002 roku objął stanowisko II trenera Zagłębia Lubin, gdzie pracował ponownie u boku Adama Nawałki, jednak po niespełna pięciu miesiącach sztab szkoleniowy został zwolniony. Kolejnym przystankiem w karierze trenerskiej Iwana był czwartoligowy wówczas Okocimski KS Brzesko, którego samodzielne prowadzenie powierzono mu w styczniu 2003 roku. W zespole z miasta piwa „Ajwen” pracował do kwietnia 2005 roku, kiedy to został zwolniony po serii kompromitujących porażek Okocimskiego. Pracując z brzeskim klubem Iwan w 2004 roku wygrał z zespołem rozgrywki IV ligi gr. wschodniej, lecz w decydującym boju o awans do wyższej klasy rozgrywkowej „Piwosze” musieli uznać wyższość Kmity Zabierzów.

W 2004 roku pracując razem z Michałem Królikowskim wywalczył awans jako trener Kadry Małopolski do turnieju finałowego UEFA Regions' Cup (amatorskie mistrzostwa Europy) rozgrywanego w lecie 2005 w Małopolsce.

W maju 2005 roku Iwan znalazł nowego pracodawcę – występujący w klasie okręgowej Płomień Jerzmanowice. W klubie z podkrakowskiej miejscowości pracował w dwóch okresach, jednak niezbyt długo. Związane to było z problemami zdrowotnymi byłego reprezentanta kraju. Iwan powrócił na ławkę trenerską Płomienia 4 listopada 2005 roku, by już w styczniu pożegnać się z zespołem. W marcu 2006 roku objął stanowisko trenera drużyny juniorskiej Wiatru Ludźmierz, by po zakończeniu sezonu pożegnać się z podhalańskim klubem. W następnym sezonie został trenerem drużyny Orlęta Rudawa. Od 2019 pracuje w klubie Wieczysta Kraków w roli doradcy.

Ekspert i komentator | edytuj kod

Andrzej Iwan jest również komentatorem sportowym i ekspertem piłkarskim. Pracował w redakcji Orange Sport i Polsat Sport. Komentował mecze I ligi polskiej w piłce nożnej. W latach 2018–2019 pracował w radiu Weszło FM w roli eksperta i komentatora[1].

Życie prywatne | edytuj kod

W początkach swojej kariery piłkarskiej w Wiśle Kraków i reprezentacji kraju Andrzej Iwan za pobicie jednej z kelnerek w „Stylowej” trafił do aresztu[2] i został ukarany roczną dyskwalifikacją[3].

W 2012 roku nakładem wydawnictwa Buchmann ukazała się autobiografia Andrzeja Iwana pt. „Spalony”, którą napisał we współpracy z dziennikarzem Krzysztofem Stanowskim. Opowiada w niej o uzależnieniach od alkoholu, hazardu oraz o próbach samobójczych[4].

Jego syn Bartosz Iwan również jest piłkarzem.

Przypisy | edytuj kod

  1. Piotr Wąsowski i Lord Koks odeszli z Weszło FM. wirtualnemedia.pl. [dostęp 2019-08-21].
  2. Grzegorz Wojtowicz: Piłkarscy utracjusze (pol.). sport.interia.pl, 2011-02-05. [dostęp 2020-03-01].
  3. Martwi i pogrzebani (pol.). sport.onet.pl "Magazyn Futbol", 2009-08-17. [dostęp 2020-03-01].
  4. Spalony. buchmann.com.pl. [dostęp 2013-05-14].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Andrzej Iwan" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy