Andrzej Karwowski


Andrzej Karwowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Andrzeja Karwowskiego na Cmentarzu Powązkowskim

Andrzej Karwowski herbu Pniejnia (17591837[1][2]) – generał major ziemiański wojsk polskich w czasie insurekcji kościuszkowskiej.

Życiorys | edytuj kod

Syn Stanisława, starosty augustowskiego i narewskiego.

W latach 1774-1779 uczył się w Szkole Rycerskiej. Następnie służył w 5 Regimencie Fizylierów, gdzie w 1780 został chorążym, w 1786 porucznikiem. W 1788 wziął dymisję z rangą kapitana.

Powołany został przez Kościuszkę na organizatora siły zbrojnej województwa podlaskiego. Z powodu jakobińskich przekonań popadł jednak w konflikt z miejscową zamożną szlachtą. Na czele pospolitego ruszenia szlachty podlaskiej w 1794 rozpoczął ofensywę w kierunku Narwi na Prusy Wschodnie. 10 lipca 1794 rozbił w bitwie pod Kolnem armię pruską. 18 lipca został pobity przez Prusaków w bitwie pod Dębnikami. Jego oddział związał jednak duże siły pruskie i odciążył oblężenie Warszawy. Operował nad Narwią, blokując oskrzydlenie stolicy od północnego wschodu. W 1798 wstąpił do Legionów Dąbrowskiego we Włoszech. Brał jeszcze udział po stronie Napoleona w kampaniach 1813, 1814.

Odznaczony Orderem św. Stanisława w 1793 roku[3].

Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 40-4-10)[4].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Karwowski Andrzej h. Pnieja (1759 – 1837), generał brygady, Serwis Historyczny Ziemi Łomżyńskiej [dostęp 2020-04-16]  (pol.).
  2. Cmentarz Stare Powązki: ANDRZEJ KARWOWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-04-16] .
  3. Mariusz Machynia, Czesław Srzednicki, Wojsko koronne. Piechota. Kraków 1998, s. 165.
  4. Cmentarz Stare Powązki: ANDRZEJ KARWOWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-10-25] .
Na podstawie artykułu: "Andrzej Karwowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy