Andrzej Mercik (żołnierz)


Andrzej Mercik (żołnierz) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Andrzej Mercik (ur. 4 lutego 1897 w Kawodrzy Górnej koło Częstochowy, zm. 23 maja 1986[a] w Gliwicach) – podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie Antoniego (rolnika) i Karoliny z domu Leszczyńskiej.

Ukończył szkołę ludową po czym pracował w cegielni i kopalni węgla. W listopadzie 1918 roku uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Częstochowie, a w drugiej połowie tegoż miesiąca wstąpił w szeregi 27 pułku piechoty (wchodzącego w skład 7 Dywizji Piechoty). Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której wyróżnił się w dniu 25 czerwca 1920 r. w trakcie walk o Haliczany, kiedy to poprowadził brawurowy atak i zdobył okopy nieprzyjaciela, zmuszając go do ucieczki[1]. Za ten czyn sierżant Andrzej Mercik odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.2648 z 28 lutego 1921 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z dnia 19 marca 1921 roku)[2].

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w Wojsku Polskim. Z dniem 1 kwietnia 1922 roku został awansowany do rangi starszego sierżanta. Zajmował między innymi stanowisko szefa 2 kompanii w 27 pułku piechoty, piastował również funkcję chorążego sztandaru pułkowego[3].

Wziął udział w walkach kampanii wrześniowej. Uczestnik pierwszej bitwy pod Tomaszowem Lubelskim, po której trafił do sowieckiej niewoli. Po ucieczce powrócił jesienią 1939 roku do Częstochowy. W czasie okupacji niemieckiej prowadził własne gospodarstwo rolne w dzielnicy Stradom. Członek konspiracyjnych Organizacji Orła Białego i Polskiego Związku Wolności. Aresztowany w roku 1940 podczas próby przekroczenia granicy, więziony był na Zawodziu. Później pracował w majątku więziennym w Grabówce, a po wojnie zarobkował pracą na roli. Był również, do czasu nacjonalizacji, współwłaścicielem wytwórni wód gazowanych[3].

Zmarł w Gliwicach i pochowany został na częstochowskim cmentarzu Kule (sektor: 68, rząd: 3, grób: 14).

Żoną Andrzeja Mercika była od 1930 roku Józefa z Anzorgów (ur. 1902, zm. w 1971 r.), z którą mieli synów Stefana i Jana oraz córki Annę i Marię[1].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Data śmierci podana na podstawie inskrypcji nagrobnej.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Polak (red.) 1991 ↓, s. 96.
  2. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 11 z 19 III 1921, s. 480.
  3. a b Sętowski 2005 ↓, s. 192–193.
  4. Nowicki 1929 ↓, s. 27.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Andrzej Mercik (żołnierz)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy