Andrzej Seweryn


Andrzej Seweryn w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Andrzej Seweryn (sierpień 2007) Gwiazda w Alei Gwiazd w Łodzi Andrzej Seweryn podczas pobytu w Busku-Zdroju (wrzesień 2009) Andrzej Seweryn na Festiwalu Filmowym w Gdyni (wrzesień 2016)

Andrzej Teodor Seweryn (ur. 25 kwietnia 1946 w Heilbronn[1]) – polski aktor teatralny i filmowy, reżyser teatralny, dyrektor naczelny Teatru Polskiego im. Arnolda Szyfmana w Warszawie.

Przez Gustawa Holoubka, Tadeusza Łomnickiego i Zbigniewa Zapasiewicza został w 1990 uznany za jednego z trzech największych polskich aktorów dramatycznych po 1965 (obok Piotra Fronczewskiego i Wojciecha Pszoniaka)[2].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W młodości należał do walterowców[3].

Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie (1968), studiował na roku m.in. z Piotrem Fronczewskim.

W listopadzie 1968 Andrzej Seweryn został aresztowany za produkcję i kolportaż ulotek skierowanych przeciwko interwencji wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji. Został osadzony w tzw. więzieniu na Rakowieckiej w Warszawie. Zwolnienie uzyskał na mocy amnestii z lipca 1969. W drugiej połowie lat 70. prowadził zbiórkę pieniędzy na rzecz Komitetu Obrony Robotników, był inwigilowany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa PRL[4].

15 sierpnia 1968 zadebiutował jako aktor teatralny. Od tegoż roku do 1980 był członkiem zespołu aktorskiego Teatru Ateneum w Warszawie[1]. W pierwszej połowie lat 70. wykładał na stołecznej PWST[5]. Grywał w Teatrze Telewizji, większą rolę filmową otrzymał w 1970, gdy zagrał w Albumie polskim Jana Rybkowskiego[1]. Wystąpił w wielu filmach Andrzeja Wajdy (Ziemia obiecana, Dyrygent, Pan Tadeusz, Zemsta), grał także m.in. u Agnieszki Holland, Stevena Spielberga, Jerzego Hoffmana i Jacka Bromskiego[1][6].

W 1980 wyjechał do Francji, gdzie pozostał w związku z wprowadzeniem w Polsce stanu wojennego[5]. Został aktorem teatrów francuskich i kinowych produkcji filmowych. Zaangażowany – jako trzeci cudzoziemiec w historii teatru francuskiego – do jednego z najbardziej prestiżowych teatrów na świecie Comédie-Française (1993). W 1995 został 493. socjetariuszem Komedii Francuskiej, a w 2013 socjetariuszem honorowym (fr. sociétaire honoraire)[7][8]. Był profesorem w École nationale supérieure des arts et techniques du théâtre w Lyonie oraz w Conservatoire national supérieur d’art dramatique (CNSAD) w Paryżu[9]. W 2006 zadebiutował jako reżyser filmowy swoim obrazem Kto nigdy nie żył… z Michałem Żebrowskim w roli głównej.

Na stałe do Polski powrócił w 2010 i zamieszkał w Warszawie. 1 stycznia 2011 objął stanowisko dyrektora Teatru Polskiego[10].

Został także członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w 2010[11] oraz w 2015[12].

Życie prywatne | edytuj kod

Był mężem Bogusławy Blajfer (1970–1973), następnie aktorki Krystyny Jandy (1974–1979), z którą ma córkę Marię Seweryn, również aktorkę. Jego trzecią żoną była Laurence Bourdil (1982–1987), z którą ma syna Yanna, a czwartą Mireille Maalouf, z którą ma syna Maximiliena[13]. Piątą żoną aktora w 2015 została Katarzyna Kubacka. Jego krewnym był Wojciech Seweryn[14].

Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia | edytuj kod

Filmografia | edytuj kod

Filmy fabularne[1][6]
Seriale telewizyjne[1]
Reżyser[1]

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h Andrzej Seweryn w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2020-02-12].
  2. PIOTR FRONCZEWSKI skończył 70 lat! Zobacz wszystkie wcielenia Pana Kleksa. gala.pl, 8 czerwca 2016. [dostęp 2019-07-06].
  3. Seweryn: Należałem do walterowców, z czerwonymi chustami chodziliśmy po mieście. wnas.pl, 27 stycznia 2013. [dostęp 2015-03-21].
  4. Filip Gańczak, Filmowcy w matni bezpieki, Prószyński i S-ka, Warszawa 2011, s. 174–200.
  5. a b Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 2015-03-21].
  6. a b Andrzej Seweryn w bazie IMDb (ang.). [dostęp 2018-09-07].
  7. Paryż. Andrzej Seweryn honorowym socjetariuszem Komedii Francuskiej. e-teatr.pl, 20 grudnia 2012. [dostęp 2018-01-08].
  8. Andrzej Seweryn (fr.). comedie-francaise.fr. [dostęp 2018-01-08].
  9. Andrzej Seweryn: Biographie (fr.). comedie-francaise.fr. [dostęp 2015-03-21].
  10. Andrzej Sewerym. teatrpolski.waw.pl. [dostęp 2015-03-21].
  11. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 2015-03-21].
  12. Barbara Sowa: Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego, a kto z niego wypadł? Cała lista. dziennik.pl, 16 marca 2015. [dostęp 2015-03-21].
  13. Życie na gorąco” nr 16 z 16 kwietnia 2015, s. 56–57.
  14. Edward Michocki: Życiorysy do nowych tablic katyńskich. mielec.pl, 12 kwietnia 2010. [dostęp 2015-03-21].
  15. M.P. z 1997 r. nr 46, poz. 447 – pkt 2.
  16. M.P. z 2008 r. nr 94, poz. 808 – pkt 4.
  17. Seweryn odmówił przyjęcia Nagrody Specjalnej im. Zbyszka Cybulskiego. wyborcza.pl, 2 listopada 2009. [dostęp 2015-03-21].
  18. Andrzej Seweryn nagrodzony na festiwalu filmowym w Locarno. onet.pl, 13 sierpnia 2016. [dostęp 2016-08-13].
  19. Złote Lwy dla „Ostatniej rodziny”. tvn24.pl, 24 września 2016. [dostęp 2016-09-24].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Andrzej Seweryn" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy