Andrzej Straszyński


Andrzej Straszyński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Andrzej Straszyński (ur. w 1944 w Warszawie) – polski dyrygent operowy i symfoniczny, syn Olgierda Straszyńskiego.

Studiował w klasie skrzypiec u prof. Ireny Dubiskiej oraz w klasie dyrygentury u prof. Stanisława Wisłockiego. Bezpośrednio po ukończeniu obu tych wydziałów w warszawskiej Akademii Muzycznej w 1972 r. został dyrygentem Teatru Wielkiego w Warszawie. W latach 1991-94 był dyrektorem artystycznym, a do dziś jest stałym dyrygentem warszawskiej sceny operowej.

Przygotował jako dyrygent kilkanaście premier operowych i baletowych w Teatrze Wielkim, prowadził niezliczoną ilość codziennych przedstawień. Wśród jego realizacji muzycznych znalazły się kolejno: „Łucja z Lammermooru” Donizettiego, „Macbeth” Verdiego, „Cyganeria” Pucciniego, „Manru” Paderewskiego, „Nabucco” Verdiego, „Capuleti i Montecchi” Belliniego, „Cyrulik sewilski” Rossiniego, „Salome” Richarda Straussa, „Raj utracony” Pendereckiego i „Faust” Gounoda.

W 2013 r. został odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. Nagrody dla ludzi teatru. mkidn.gov.pl, 27 marca 2013. [dostęp 2013-04-29].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Andrzej Straszyński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy