Andrzej Szczytko


Andrzej Szczytko w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Zdjęcie z planu serialu Tajemnica twierdzy szyfrów (2006); od lewej - górny rząd: Marcin Bosak (Raider), Marcin Dorociński (Afgan), Arkadiusz Janiczek (sierżant); od lewej - dolny rząd: Robert Wrzosek (Nigel Wood), Paweł Deląg (komandor Howard Compaigne), Jan Wieczorkowski (Hamlet), Piotr Grabowski (major Andrzej Czerny), Andrzej Szczytko (kapitan Thomas Gregg). Andrzej Szczytko i Janusz Głowacki, Teatr Dramatyczny im. Tarasa Szewczenki w Charkowie (2014)

Andrzej Szczytko (ur. 9 października 1955 w Grajewie) – polski aktor teatralny i filmowy, reżyser teatralny, pedagog.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi (1978), gdzie studiował na roku m.in. z Bożeną StryjkównąMałgorzatą Potocką, Hanną Mikuć, Elżbietą PiwekBogusławą PawelecJackiem KomanemPiotrem Skibą i Jacentym Jędrusikiem. Kształcił się także w Goodman School of Drama na DePaul University (1980)[1]. Zadebiutował 18 listopada 1977 w Teatrze im. Cypriana Kamila Norwida w Jeleniej Górze rolą Lentullusa w spektaklu Androkles i lew G.B. Shawa w reżyserii Henryka Tomaszewskiego[2].

Był aktorem Teatru im. Cypriana Kamila Norwida w Jeleniej Górze (1977–1978), Teatru Dramatycznego im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku (1978–1980), Teatru Współczesnego w Szczecinie (1980), Teatru Polskiego w Szczecinie (1981–1983); Teatru Polskiego w Poznaniu (1983–1991, 1995–2000); Lubuskiego Teatru im. Leona Kruczkowskiego w Zielonej Górze (1993–1995); Teatru Nowego im. Kazimierza Dejmka w Łodzi (2009–2012)[3][4]. Gościnnie występował na deskach Teatru Studio w Warszawie, Teatru im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie, Sceny na Piętrze oraz Teatru Muzycznego w Poznaniu[5][6]. Wystąpił w ponad stu rolach teatralnych w spektaklach takich reżyserów jak Krystian Lupa, Henryk Tomaszewski, Alina Obidniak, Jerzy Zegalski, Wanda Laskowska, Lech Raczak, Krzysztof Babicki, Adam Orzechowski, Waldemar Modestowicz, Jacek Bunsch i Grzegorz Mrówczyński[7][8]. Był asystentem Jerzego Kreczmara[1].

W latach 80. i 90. współpracował z Teatrem Polskiego Radia[1]. W 1990 roku zadebiutował na deskach poznańskiego Teatru Polskiego reżyserią adaptacji Traktatu moralnego Czesława Miłosza[2]. Przedstawienia w jego reżyserii były zapraszane na festiwale w Berlinie, Poczdamie, Warszawie − Teatr IMKA[9], Poznaniu, Rzeszowie, Kijowie − Narodowy Teatr im. Iwana Franki[10], Sarajewie i Mińsku − RTBD[1][11]. W latach 1991–1993 pełnił funkcję dyrektora Polskiego Instytutu Sztuki Teatralnej w Nowym Jorku, a także zastępcy dyrektora (1998–2000) i p.o. dyrektora naczelnego (2000) Teatru Polskiego w Poznaniu[12][13][14]. W latach 2000–2004 był dyrektorem naczelnym agencji reklamowej[2]. W latach 2012–2017 był reżyserem-gościem Narodowego Teatru Dramatycznego im. Tarasa Szewczenki w Charkowie[15][16][17][18].

Na małym ekranie zadebiutował rolami Sierżanta i Człowieka wojny w Matce Courage i jej dzieciach Brechta (1983) w reżyserii Andrzeja Rozhina. Debiutem filmowym była rola Feliksa Kroguleckiego w Republice nadziei (1986) w reżyserii Zbigniewa Kuźmińskiego. Na dużym ekranie pojawiał się najczęściej w rolach drugoplanowych m.in. w Koledze Pana Boga (1986) reż. Wojciech Brzozowicz, Powrocie do Polski (1988) reż. Paweł Pitera, Gdańsku 39 (1989) reż. Zbigniew Kuźmiński, Kanclerzu (1989) reż. Ryszard Ber, Poznań 56 (1996) reż. Filip Bajon, Ogniem i mieczem (1999) reż. Jerzy Hoffman oraz w Teczce (2007) reż. Jakub Kossakowski. Wystąpił też w wielu produkcjach telewizyjnych takich jak: Pogranicze w ogniu (1988−1991) jako porucznik Lenart, Duża przerwa (2000−2001) jako prof. Zbigniew Szawdzianiec[19], Tajemnica twierdzy szyfrów (2007) jako kpt. Thomas Gregg[20] oraz w innych rolach gościnnych.

W 2016 z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru otrzymał Nagrodę im. Stanisława Ignacego Witkiewicza − Nagrodę Sekcji Krytyków Teatralnych PO ITI za popularyzację polskiego teatru na świecie[21][22]. Odznaczony przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” (2012) oraz Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2017)[23]. Laureat Nagrody im. Łukasza Horowskiego (2019) za wielkopolski styl budowania partnerstwa Polski i Ukrainy[24].

Teatr | edytuj kod

Filmografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Andrzej Szczytko, teatrdlawas.pl [dostęp 2016-06-04] .
  2. a b c Andrzej Szczytko w bazie filmpolski.pl
  3. Andrzej Szczytko; Kariera teatralna, e-teatr.pl
  4. Teatr przyjemności, dziennikteatralny.pl [dostęp 2016-09-08] .
  5. Polityczne okno, e-teatr.pl [dostęp 2016-09-08] .
  6. Seksu po pachy, gazetapl [dostęp 2020-04-16]  (pol.).
  7. Strona internetowa Krystiana Lupy
  8. Andrzej Szczytko, Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2016-07-25] .
  9. festiwal Teatr IMKA Warszawa – Nowy teatr Tomka Karolaka, teatr-imka.pl [dostęp 2016-07-25] .
  10. „Antigone in New York” in Ivan Franko National Theatre, Kiev, eepap.culture.pl, 14 kwietnia 2015 [dostęp 2019-01-24]  (ang.).
  11. Театр Nowy им. Казимежа Деймека из Лодзи выступит в столице Беларуси, Polskie Radio dla Zagranicy [dostęp 2018-12-23] .
  12. W Polskim P.o., gazetapl [dostęp 2020-04-16]  (pol.).
  13. Dyrektorzy, gazetapl [dostęp 2020-04-16]  (pol.).
  14. Czy To Jest Fair?, gazetapl [dostęp 2020-04-16]  (pol.).
  15. Andrzej Szczytko | eepap.culture.pl, eepap.culture.pl [dostęp 2018-01-07]  (ang.).
  16. Janusz Głowacki. Świat pęka, wyborcza.pl [dostęp 2016-06-04] .
  17. LidiaL. Starodubtseva LidiaL., Teatr traumy, Teatr [dostęp 2016-06-04]  (pol.).
  18. Polski teatr na świecie w sezonie 2014/2015 – subiektywne podsumowanie sezonu, teatrdlawas.pl [dostęp 2016-07-08] .
  19. filmpolski.pl: Duża przerwa
  20. Tajemnica twierdzy szyfrów [dostęp 2016-09-08] .
  21. MartaM. Nawrocka-Leśnik MartaM., Wolność trupami się mierzy, kultura.poznan.pl [dostęp 2016-07-08] .
  22. Encyklopedia, Warszawa. Nagrody Polskiego Ośrodka ITI, Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2016-06-04] .
  23. Премьера драмы «Картотека»: невыносимая трудность бытия - Новости Харькова | Газета ВРЕМЯ, timeua.info [dostęp 2017-03-23] .
  24. В Познани состоялся XII фестиваль «Украинская весна», Polskie Radio dla Zagranicy [dostęp 2019-09-01] .
  25. PiotrP. Olkusz PiotrP. (red.), Dialog, „Dialog”, 691 (6), czerwiec 2016, s. 68-86, ISSN 0012-2041 .
  26. NOC WILKÓW - Białostocki Teatr Lalek. Białostocki Teatr Lalek 2017-01-22. [dostęp 2017-03-12].
  27. Charków. Prapremiera „Kartoteki” Różewicza, e-teatr.pl [dostęp 2017-03-17] .
  28. Antygona, czyli teatr dla publiczności, teatrdlawas.pl [dostęp 2018-01-14] .
  29. Agencja GUDEJKO, gudejko.pl [dostęp 2018-08-06]  (pol.).
  30. Sensacje XX wieku, Czerwona orkiestra, „vod.tvp.pl” [dostęp 2017-05-21] .
  31. Sensacje XX wieku, Tajemniczy Zamek, „vod.tvp.pl” [dostęp 2017-05-21] .
  32. Sensacje XX wieku, Pojedynek w Venlo, „vod.tvp.pl” [dostęp 2017-05-21] .
  33. FilmPolski.pl, FilmPolski [dostęp 2019-04-11]  (pol.).

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Andrzej Szczytko" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy