Andrzej Zoll


Andrzej Zoll w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Andrzej Stanisław Zoll (ur. 27 maja 1942 w Sieniawie[1]) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego, w latach 1991–1993 przewodniczący Państwowej Komisji Wyborczej, sędzia i w latach 1993–1997 prezes Trybunału Konstytucyjnego, w latach 2000–2006 rzecznik praw obywatelskich.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W 1959 ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie, a w 1964 studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 1968 uzyskał stopień doktora nauk prawnych, w 1973 otrzymał stopień doktora habilitowanego. W 1988 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk prawnych. W 1991 objął stanowisko profesora zwyczajnego. Zawodowo związany z UJ, gdzie do 2013 pełnił funkcję kierownika Katedry Prawa Karnego.

Obejmował stanowiska profesora zwyczajnego w Wyższej Szkole Prawa i Administracji w Przemyślu oraz w WSPiA Rzeszowskiej Szkole Wyższej[2].

Pod jego kierunkiem stopień naukowy doktora uzyskali m.in. Włodzimierz Wróbel (1992), Piotr Kardas (1996) i Agnieszka Barczak-Oplustil (2003)[2].

Uczestniczył w pracach Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[3]. W 1989 brał udział w rozmowach Okrągłego Stołu jako ekspert prawny „Solidarności”. Pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej w okresie wyborów kontraktowych w czerwcu tego roku z rekomendacji Komitetu Obywatelskiego.

W 1989 został wybrany na sędziego Trybunału Konstytucyjnego. W 1990 jako sędzia TK był przewodniczącym Państwowej Komisji Wyborczej w trakcie pierwszych wyborów prezydenckich. W latach 1991–1993 przewodniczył PKW, działającej jako stały organ wyborczy. W dniu 19 listopada 1993 wybrano go na stanowisko prezesa Trybunału Konstytucyjnego, które zajmował do końca swojej kadencji (1997).

W latach 1998–2000 był przewodniczącym Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów. Od 30 czerwca 2000 do 15 lutego 2006 pełnił funkcję rzecznika praw obywatelskich IV kadencji.

Opublikował około 150 prac naukowych, głównie z zakresu prawa karnego, prawa konstytucyjnego i filozofii prawa. Należy do współautorów polskiego kodeksu karnego z 1997. Był kuratorem Towarzystwa Biblioteki Słuchaczów Prawa UJ, którym kierował w czasach studenckich. Został członkiem Akademii Nauki i Sztuki w Salzburgu i Polskiego PEN Clubu. Był społecznym doradcą ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ćwiąkalskiego.

Powoływany w skład m.in. komisji działających w Polskiej Akademii Umiejętności, był członkiem Komitetu Etyki w Nauce Polskiej Akademii Nauk, został przewodniczącym Komisji do spraw Etyki w Nauce PAN[2].

W czerwcu 2011 za wydaną w tym samym roku przez Wydawnictwo Literackie w Krakowie książkę Zollowie. Opowieść rodzinna uhonorowany został Nagrodą Krakowska Książka Miesiąca.

Członek honorowy krakowskiego klubu Rotary[4].

Życie prywatne | edytuj kod

Jest synem Fryderyka Zolla (oficera i inżyniera), wnukiem Fryderyka Zolla (młodszego), prawnukiem Fryderyka Zolla (starszego), praprawnukiem Józefa Chrystiana Zolla[5]. Ojciec Fryderyka Andrzeja Zolla, który został profesorem nauk prawnych.

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

Publikacje | edytuj kod

  • Bezradność: interdyscyplinarne studium zjawiska w kontekście zmiany społecznej i edukacyjnej (współautor), 2005
  • Chrześcijanin w nowoczesnym państwie, 2006
  • Europejskie obywatelstwo a problem tożsamości europejskiej, 2003
  • Formy stadialne i postacie zjawiskowe popełnienia przestępstwa (współautor), 2007
  • Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz do art. 1–116 Kodeksu karnego (współautor), od 1998
  • Konsekwencje rewolucji w prawie wyborczym, czyli jak postawić krzyżyk i dlaczego w kratce (autor przedmowy), 2018[10]
  • Materialnoprawna problematyka warunkowego umorzenia postępowania karnego, 1973
  • Odpowiedzialność karna lekarza za niepowodzenie w leczeniu, 1988
  • Od dyktatury do demokracji i z powrotem. Autobiograficzna rozmowa o współczesnej Polsce (współautor: Marek Bartosik), 2018
  • Okoliczności wyłączające bezprawność czynu (zagadnienia ogólne), 1982
  • Polskie prawo karne (współautor), 1995
  • Polskie prawo karne. Część Ogólna (współautor), 2010
  • Rzecznik Praw Obywatelskich – zadania konstytucyjno-prawne oraz funkcje publiczne w zakresie wspierania społeczeństwa obywatelskiego w Polsce, 2005
  • Zasady odpowiedzialności karnej, 1998
  • Zollowie. Opowieść rodzinna, 2011

Przypisy | edytuj kod

  1. Nota biograficzna na stronie Trybunału Konstytucyjnego. [dostęp 2015-12-03].
  2. a b c Prof. dr hab. Andrzej Zoll, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2019-06-16] .
  3. Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001. ISBN 83-7059-503-0. [dostęp 2015-12-03].
  4. Członkowie Krakowskiego Klubu ROTARY. rotary-krakow.pl. [dostęp 2017-10-17].
  5. Andrzej Zoll. sejm-wielki.pl. [dostęp 2017-12-10].
  6. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 lipca 2011 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2011 r. nr 86, poz. 889).
  7. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 grudnia 1997 r. o nadaniu orderów (M.P. z 1998 r. nr 6, poz. 119).
  8. 10542/AB XXIV. GP – Anfragebeantwortung (elektr. übermittelte Version) (niem.). parlament.gv.at, 2012-04-23. s. 1145. [dostęp 2015-12-03].
  9. Profesorzy Honorowi UJ. uj.edu.pl. [dostęp 2018-11-27].
  10. Konsekwencje rewolucji w prawie wyborczym. nieoczywiste.pl. [dostęp 2018-08-10].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Andrzej Zoll" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy