Andy Roddick


Andy Roddick w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Andy Roddick, właśc. Andrew Stephen Roddick (ur. 30 sierpnia 1982 w Omaha) – amerykański tenisista.

Roddick zadebiutował w zawodowym tourze w 2000 roku, podczas zawodów w Delray Beach, gdzie w I rundzie przegrał w dwóch setach z Włochem Laurence’em Tielemanem. Dwanaście lat później, dnia 5 września 2012 roku, Roddick zakończył swoją karierę meczem IV rundy US Open z Juanem Martínem del Potro, ponosząc porażkę w czterech setach.

W 2003 roku Amerykanin został mistrzem wielkoszlemowego US Open, a w 2006 był finalistą tej imprezy. Ponadto w latach 2004, 2005 i 2009 był również finalistą Wimbledonu. Amerykanin jest zwycięzcą Pucharu Davisa z 2007 roku, kiedy to reprezentacja Stanów Zjednoczonych pokonała w finale Rosję 4:1. Był również finalistą rozgrywek w 2004 roku. Pierwsze turniejowe zwycięstwo Roddick odniósł w Atlancie w 2001 roku, a ostatnie w lipcu 2012 roku ponownie w Atlancie. W sumie wygrał 32 zawodów z cyklu ATP World Tour w grze pojedynczej oraz osiągnął 20 finałów. W meczach szczebla ATP World Tour Amerykanin zagrał 825 razy, zwyciężając w 612 spotkaniach.

W grze podwójnej Amerykanin rozegrał 8 finałów z cyklu ATP World Tour, z których wygrał 4.

3 listopada 2003 roku Roddick został liderem rankingu ATP. Na szczycie listy znajdował się przez 13 tygodni, do 1 lutego 2004 roku, kiedy został wyprzedzony przez Rogera Federera. Amerykanin jest drugim aktywnym tenisistą obok Federera, który przez 9 kolejnych lat (począwszy od 2002 roku) kończył sezon w czołowej dziesiątce rankingu singlowego[1].

Spis treści

Kariera zawodowa | edytuj kod

Lata juniorskie | edytuj kod

Podczas kariery juniorskiej Roddick typowany był na następcę takich amerykańskich tenisistów jak Pete Sampras czy Andre Agassi[2].

Po raz pierwszy w zawodach juniorskich wystartował w marcu 1998 roku w Kostaryce. Pod koniec stycznia 2000 roku Roddick wygrał Australian Open. W finałowym meczu pokonał Chorwata Mario Ančicia. We wrześniu tego roku odniósł swój drugi juniorski wielkoszlemowy triumf, wygrywając mecz finałowy US Open z Robbym Gineprim. Również w tym samym sezonie uzyskał ćwierćfinał Rolanda Garrosa, w którym przegrał z Paulem-Henrim Mathieu. Łącznie wygrał sześć turniejów singlowych. Najwyżej w klasyfikacji singlowej juniorów był na 1. miejscu (6 marca 2000).

W rozgrywkach deblowych Amerykanin triumfował siedmiokrotnie. Ponadto w 2000 roku osiągnął finały Australian Open i Rolanda Garrosa. W Melbourne partnerem deblowym Roddicka był Tres Davis, a w Paryżu Szwed Joachim Johansson. W zestawieniu deblistów również osiągnął 1. pozycję (12 czerwca 2000).

W 2000 roku Amerykanin rozpoczął karierę zawodową[3].

Sezony 2000–2001 | edytuj kod

Swój pierwszy singlowy mecz jako zawodowiec Roddick wygrał w marcu 2000 roku podczas turnieju ATP Masters Series w Miami, pokonując 6:4, 6:0 w meczu I rundy Hiszpana Fernando Vicente. Pierwszy ćwierćfinał turnieju ATP World Tour Roddick osiągnął w Waszyngtonie, ulegając w pojedynku o półfinał Andre Agassiemu. Tego roku wygrał swój pierwszy turniej kategorii ATP Challenger Tour w karierze, w Austin, po zwycięstwie w finale nad Michaelem Russellem. Na początku listopada Roddick wywalczył tytuł ATP Challenger Tour w Burbanku, gdzie w meczu o tytuł pokonał Kevina Kima. Wystąpił również w jednym turnieju wielkoszlemowym, na US Open, dzięki otrzymaniu dzikiej karty. Spotkanie I rundy przegrał z Albertem Costą.

Pod koniec stycznia sezonu 2001 Amerykanin triumfował po raz trzeci w rozgrywkach ATP Challenger Tour, w Waikoloi. Mecz finałowy wygrał z Jamesem Blakiem. W połowie marca wystartował w Miami, gdzie doszedł do ćwierćfinału, eliminując m.in. Pete’a Samprasa, byłego lidera światowego rankingu. Pojedynek o dalszą fazę zawodów rozegrał z Lleytonem Hewittem. Mecz zakończył się porażką Roddicka 3:6, 2:6. W tym samym miesiącu Roddick, podczas turnieju w Delray Beach, osiągnął swój pierwszy deblowy finał w karierze w zawodach ATP World Tour. Wraz z Janem-Michaelem Gambillem pokonali 6:3, 6:4 w meczu o tytuł parę Thomas Shimada i Myles Wakefield. Następnie Amerykanin wystąpił w Atlancie, gdzie po raz pierwszy w karierze wygrał turniej ATP World Tour w grze pojedynczej. W całych rozgrywkach stracił jednego seta w meczu I rundy z Holendrem Raemonem Sluiterem, a w finale pokonał wynikiem 6:2, 6:4 Belga Xaviera Malissa. Tydzień po tym sukcesie Roddick wygrał swój drugi turniej ATP World Tour, na ziemnych kortach w Houston. W finałowej rozgrywce pokonał Koreańczyka Lee Hyunga-Taika 3:6, 6:1, 2:6, 6:4, 6:2.

W turniejach z serii ATP Masters Series w Monte Carlo i Rzymie nie wystąpił, natomiast w Madrycie doszedł do III rundy. Podczas Rolanda Garros Amerykanin doszedł do III rundy, w której zmierzył się z Lleytonem Hewittem. Z powodu nadwyrężenia ścięgien w lewym kolanie Roddick poddał spotkanie przy stanie 7:6(6), 4:6, 2:2[1].

W czerwcu Roddick wystartował w Wimbledonie, gdzie odpadł w III rundzie. W Los Angeles osiągnął drugi deblowy finał w sezonie. Grając w parze z Janem-Michaelem Gambillem, Roddick przegrał spotkanie finałowe z Bobem Bryanem i jego bratem Mikiem 5:7, 6:7(6). W sierpniu Roddick wygrał turniej w Waszyngtonie, pokonując w finale Sjenga Schalkena 6:2, 6:3. W swoim debiucie w turnieju Rogers Cup doszedł do ćwierćfinału. Podczas turnieju w Cincinnati odpadł w I rundzie. W ostatniej imprezie wielkiego szlema – US Open – Roddick osiągnął ćwierćfinał. W walce o awans do półfinału ponownie przegrał z Lleytonem Hewittem.

Na koniec sezonu 2001 Roddick zajmował 14. miejsce w zestawieniu ATP, a w grudniu otrzymał nagrodę debiutanta roku (Newcomer of the Year).

Sezon 2002 | edytuj kod

Sezon Amerykanin rozpoczął od startu w Sydney, dochodząc do półfinału, w którym przegrał z Rogerem Federerem. W połowie stycznia wystartował w Australian Open, gdzie odpadł w II rundzie. Następnie wziął udział w turnieju w Memphis, gdzie awansował do finału, w którym pokonał Jamesa Blake’a 6:4, 3:6, 7:5[4]. Po wygranej w Memphis Roddick uzyskał półfinał w San José, gdzie uległ Andre Agassiemu. Drugi w sezonie finał Amerykanin osiągnął w Delray Beach. Spotkanie o tytuł przegrał z Włochem Davidem Sanguinettim[5].

W turnieju ATP Masters Series w Miami odpadł z rywalizacji w II rundzie po porażce z Juanem Ignacio Chelą[6]. W zawodach na kortach w Houston Roddick wygrał po raz drugi, pokonując w finale Pete’a Samprasa 7:6(9), 6:3[7]. Turniej zakończył się również zwycięstwem Amerykanina w deblu. Wspólnie z Mardym Fishem pokonali w finałowym pojedynku duet Jan-Michael Gambill oraz Graydon Oliver. W kwietniu Roddick wystąpił w Monte Carlo, dochodząc do III rundy. W Rzymie awansował po raz pierwszy w karierze do półfinału imprezy z cyklu ATP Masters Series. Spotkanie o finał rozegrał z Niemcem Tommym Haasem, któremu uległ w dwóch setach.

Na kortach Rolanda Garrosa Amerykanin odpadł w I rundzie po porażce w pięciosetowym pojedynku z Wayne’em Arthursem. W Wimbledonie wyrównał wynik z poprzedniego sezonu, awansując do III rundy.

US Open Series Roddick rozpoczął od turnieju w Los Angeles, osiągając półfinał, w którym przegrał z Janem-Michaelem Gambillem. W sierpniu Amerykanin awansował do finału turnieju ATP Masters Series w Toronto. Pojedynek finałowy rozegrał z Argentyńczykiem Guillermo Cañasem, z którym przegrał mecz 4:6, 5:7[8]. W Cincinnati Roddick doszedł do ćwierćfinału, w którym nie sprostał Lleytonowi Hewittowi. W US Open Amerykanin powtórzył wynik z 2001 roku, awansując do ćwierćfinału, gdzie w walce o półfinał uległ Pete'owi Samprasowi.

Jesienią Roddick doszedł do ćwierćfinału w Bazylei, przegrywając z Rogerem Federerem, oraz awansował do ćwierćfinału rozgrywek w Paryżu.

W 2002 roku Andy Roddick został najmłodszym Amerykaninem od czasów Michaela Changa w 1992 roku, który wszedł do czołowej 10. klasyfikacji światowej. Sezon na ceglanej mączce zakończył z rezultatem 14-7, zaś na nawierzchni twardej: 34-11. Został numerem 2 w liczbie punktów wygranych przy pierwszym serwisie (88%), oraz numerem 3 w liczbie zaserwowanych asów (658).

Sezon 2003 | edytuj kod

Rok 2003 Roddick rozpoczął od półfinału Australian Open. W ćwierćfinale po ponad 5-godzinnym meczu wygrał z Junusem al-Ajnawim – piąty set tego meczu, zakończony wynikiem 21:19, był najdłuższym w historii turnieju w Melbourne (trwał 2 godziny i 23 minuty)[9]. W półfinale Amerykanin przegrał z Niemcem Rainerem Schüttlerem. W turnieju w Memphis Roddick doszedł do finału, w którym przegrał ze swoim rodakiem Taylorem Dentem. Dwa miesiące później po raz trzeci z rzędu Roddick awansował do finału w Houston, jednak przegrał decydujące spotkanie z Andre Agassim 6:3, 3:6, 4:6[10].

Podczas zawodów ATP Masters Series w Indian Wells Amerykanin doszedł do ćwierćfinału. W Miami zakończył swój udział na III rundzie. W Monte Carlo, Rzymie i Madrycie uzyskał odpowiednio I, II oraz III rundę. Następnie Roddick wziął udział w turnieju w St. Polten, poprzedzającym Rolanda Garrosa. Wygrał tam swój pierwszy turniej w sezonie, pokonując w finale Rosjanina Nikołaja Dawydienkę 6:3, 6:2[11]. Na paryskich kortach został pokonany w I rundzie przez Sarkisa Sarksjana.

Po tym turnieju Roddick zmienił trenera – Tarika Benhabilesa zastąpił Brad Gilbert[12]. Dwa tygodnie później Amerykanin wygrał zawody Queen’s Club Championships na kortach trawiastych Queen’s Clubu, eliminując po drodze m.in. Agassiego, a w meczu o tytuł wynikiem 6:3, 6:3 Sébastiena Grosjeana[13]. Na Wimbledonie Amerykanin doszedł do półfinału. Mecz o finał zagrał z Rogerem Federerem, któremu uległ 6:7, 3:6, 3:6.

Pod koniec lipca Roddick zagrał w Indianapolis, gdzie wygrał w finale z Paradornem Srichaphanem[14]. Tydzień po tym sukcesie Roddick uzyskał półfinał w Waszyngtonie, gdzie przegrał z Brytyjczykiem Timem Henmanem. W sierpniu Roddick zagrał w Montrealu, gdzie doszedł do finału, po wcześniejszym pokonaniu Rogera Federera[15]. Spotkanie finałowe zakończyło się zwycięstwem Amerykanina z Davidem Nalbandianem. Tydzień później doszedł do finału turnieju w Cincinnati, pokonując w nim swojego rodaka Mardy'ego Fisha 4:6, 7:6(3), 7:6(4)[16]. Oba te turnieje należały do cyklu ATP Masters Series.

Do ostatniego w sezonie wielkiego szlema, US Open, Amerykanin przystąpił z numerem 4. W I rundzie wyeliminował Tima Henmana. W II fazie wygrał z Ivanem Ljubičiciem, a w III pokonał Flávio Sarettę, zaś w 1/8 finału Xaviera Malissa. W ćwierćfinale Roddick wygrał z rozstawionym z numerem 14. Sjengiem Schalkenem. W walce o finał musiał pokonać Davida Nalbandiana[17]. Mecz wygrał Roddick wynikiem 6:7(4), 3:6, 7:6(7), 6:1, 6:3. W finale zmierzył się z Hiszpanem Juanem Carlosem Ferrero. Przed meczem obawiano się o stan fizyczny Amerykanina[18]. Roddick wygrał po blisko 2-godzinnym pojedynku, w trzech setach 6:3, 7:6(2), 6:3. Był to jego pierwszy triumf wielkoszlemowy w karierze. W trakcie wręczania pucharu oświadczył:

„Wciąż nie dowierzam. Kiedy byłem młodszy, przychodziłem tu jako widz. Widnienie mojego nazwiska na pucharze jest dla mnie absolutnym zaszczytem. Jestem bardzo szczęśliwy i chcę dzielić tę chwilę ze wszystkimi, którzy mnie wspierali”[18].

Dzięki zwycięstwu w Nowym Jorku 3 listopada 2003 roku Roddick awansował na 1. pozycję światowego rankingu tenisa[19]. Utrzymując pozycję lidera do końca roku, stał się pierwszym Amerykaninem od 1999 roku, który zakończył sezon na szczycie listy[20].

W listopadzie Roddick zadebiutował w turnieju Tennis Masters Cup. Jest to doroczny turniej z udziałem ośmiu najwyżej sklasyfikowanych tenisistów z sezonu. Do zawodów Amerykanin przystąpił z nr 1. w rozstawieniu, a grał w tzw. grupie czerwonej, w której znajdowali się również Guillermo Coria, Rainer Schüttler i Carlos Moyá. Roddick pokonał Corię oraz Moyę, a przegrał z Schüttlerem. Dzięki dwóm zwycięstwom fazę grupową zakończył na pierwszej pozycji. W półfinale zmierzył się z Rogerem Federerem, z którym przegrał 6:7(2), 2:6 (była to pierwsza z serii jedenastu kolejnych porażek Roddicka ze Szwajcarem[21]).

Pod koniec grudnia Roddick otrzymał tytuł International Tennis Federation World Champion za wygranie wielkoszlemowego US Open i zakończenie sezonu na 1. miejscu w rankingu ATP[22]. Dodatkowo Amerykanin został wybrany graczem roku (Player of the Year).

Sezon 2004 | edytuj kod

Kolejny rok Roddick rozpoczął od występu w Ad-Dausze, gdzie osiągnął finał gry podwójnej. W parze ze Stefanem Koubkiem w decydującym spotkaniu nie sprostali parze Martin Damm i Cyril Suk. Podczas Australian Open Roddick doszedł do ćwierćfinału, a o półfinał zagrał z Maratem Safinem, z którym przegrał 1:6, 2:6, 3:6[23]. Wraz z zakończeniem zawodów Roddick został wyprzedzony przez Rogera Federera w rankingu ATP[24]. Po zawodach w Melbourne Amerykanin wystartował w San José, gdzie wygrał pierwszy w sezonie turniej, pokonując w finale Mardy'ego Fisha 7:6(13), 6:4[25]. W Memphis Roddick osiągnął ćwierćfinał, w którym przegrał z Thomasem Enqvistem, a następnie doszedł do półfinału w Scottsdale, gdzie został pokonany przez Vinca Spadeę. W marcu Amerykanin powtórzył wynik w Indian Wells z 2003 roku, dochodząc do ćwierćfinału, natomiast w Miami uzyskał finał, w którym wygrał z Guillermo Corią. Argentyńczyk poddał spotkanie przy stanie 6:7(2), 6:3, 6:1.

Na ziemnych kortach w Houston Roddick doszedł do finału, w którym przegrał z Tommym Haasem 3:6, 4:6[26]. W imprezie w Monte Carlo Amerykanin nie wystąpił, a w Rzymie został wyeliminowany w I rundzie po porażce z Guillermo Cañasem. W paryskim Rolandzie Garrosie Roddick odpadł w II rundzie. Po wcześniejszym wyeliminowaniu Todda Martina przegrał z Olivierem Mutisem.

Pierwszy w sezonie turniej na kortach trawiastych Roddick zagrał, na początku czerwca, w Londynie, gdzie obronił tytuł z 2003 roku, eliminując m.in. w półfinale Lleytona Hewitta, a w finale Sébastiena Grosjeana. Podczas wielkoszlemowego Wimbledonu Amerykanin osiągnął finał, tracąc po drodze jednego seta, w pojedynku półfinałowym z Mario Ančiciem. Decydujące spotkanie przegrał z Rogerem Federerem 6:4, 5:7, 6:7(3), 4:6[27].

US Open Series Roddick rozpoczął od obrony tytułu w Indianapolis, wygrywając w finale z Niemcem Nicolasem Kieferem 6:2, 6:3[28]. W sierpniu Roddick po raz kolejny doszedł do finału w zawodów ATP Masters Series, w Toronto. Pojedynek o mistrzostwo zagrał z Rogerem Federerem, z którym przegrał w dwóch setach[29]. Podczas turnieju w Cincinnati Amerykanin doszedł do półfinału, odpadając z rywalizacji po porażce z Andre Agassim. Na igrzyskach olimpijskich w Atenach Roddick został pokonany w III rundzie przez Fernando Gonzáleza, późniejszego brązowego medalistę. W Atenach wystartował również w deblu. Wspólnie z Mardym Fishem odpadli z rywalizacji w I rundzie po przegranej z Hindusami Maheshem Bhupathim i Leanderem Paesem. Podczas US Open Amerykanin doszedł do ćwierćfinału, gdzie po pięciosetowym meczu uległ Joachimowi Johanssonowi 4:6, 4:6, 6:3, 6:2, 4:6. Do końca sezonu osiągnął finał turnieju w Bangkoku, jednak w finale nie sprostał Federerowi, przegrywając 4:6, 0:6.

Roddick podczas dekoracji wygranego turnieju w San José (2005)

W listopadzie Roddick po raz drugi wziął udział w zawodach Tennis Masters Cup, a jego przeciwnikami w grupie byli Marat Safin, Guillermo Coria i Tim Henman. Wszystkie grupowe spotkania Amerykanin wygrał, co pozwoliło mu na grę w półfinale, gdzie rozegrał pojedynek z Lleytonem Hewittem. Australijczyk wygrał mecz 6:3, 6:2, awansując tym samym do finału imprezy[30].

Sezon Roddick zakończył z czterema wygranymi turniejami i na pozycji wicelidera rankingu ATP. Dnia 13 grudnia Roddick zakończył współpracę z Bradem Gilbertem, a zastąpił go Dean Goldfine[31][12]. Amerykanin przez 18 miesięcy pracy z Gilbertem wygrał 121 meczów spośród 147 rozegranych. W tym samym miesiącu Roddick otrzymał nagrodę ESPY dla najlepszego tenisisty[32].

Sezon 2005 | edytuj kod

Występy w 2005 roku Roddick rozpoczął od turnieju Australian Open, gdzie w półfinale uległ Hewittowi[33]. Na początku lutego Amerykanin zagrał w San José, osiągając finał, w którym pokonał Cyrila Saulniera 6:0, 6:4, a wcześniej eliminując m.in. Tommy’ego Haasa[34]. Było to drugie z rzędu zwycięstwo Roddicka w tej imprezie. Następnie wystartował w Memphis, gdzie uzyskał półfinał. Mecz o finał oddał walkowerem Duńczykowi Kennethowi Carlsenowi z powodu przeciążenia lewego kolana[35]. Uraz nie był jednak poważny i Roddick wystąpił w Indian Wells, gdzie awansował do półfinału, w którym ponownie przegrał z Hewittem. W Miami Roddick odpadł w II rundzie po porażce z Fernando Verdasco.

Pod koniec kwietnia Roddick po raz piąty z rzędu awansował do finału zawodów w Houston. Decydujący o tytule mecz wygrał z Sébastienem Grosjeanem 6:2, 6:2[36]. Podczas turnieju w Rzymie Roddick doszedł do III rundy, a w Madrycie uzyskał II rundę. W wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie Amerykanin awansował do II rundy po wygranej z Jo-Wilfriedem Tsongą, jednak spotkanie o dalszą fazę zakończyło się porażką Roddicka z José Acasuso.

Okres gry na kortach trawiastych Roddick rozpoczął od wygranej w Londynie, pokonując w finale Chorwata Ivo Karlovicia 7:6(7), 7:6(4)[37]. Tym samym Roddick po raz trzeci z rzędu triumfował na obiekcie Queen’s Clubu. Podczas wielkoszlemowego Wimbledonu Roddick doszedł do finału, w którym rozegrał pojedynek z Rogerem Federerem. Mecz zakończył się wynikiem 6:2, 7:6(2), 6:4 dla Federera[38][39].

W połowie lipca Amerykanin wystartował w Indianapolis, gdzie odpadł w ćwierćfinale po porażce z Robbym Gineprim. Na początku sierpnia Roddick wziął udział w imprezie rozgrywanej w Waszyngtonie. Amerykanin awansował do finału, w którym pokonał Jamesa Blake’a 7:5, 6:3, tym samym zwyciężając po raz drugi w karierze w stolicy Stanów Zjednoczonych[40]. W tym samym miesiącu Roddick wystartował w Montrealu, przegrywając w I rundzie z Paulem-Henrim Mathieu. Po tych zawodach Roddick wziął udział w turnieju w Cincinnati. Amerykanin doszedł do finału, wcześniej pokonując Hewitta, by zagrać po raz kolejny w sezonie z Rogerem Federerem. Szwajcar wygrał mecz 6:3, 7:5[41]. W US Open Roddick odpadł w I rundzie po porażce z Gilles'em Müllerem.

Roddick podczas US Open (2006)

Pod koniec października Amerykanin wygrał turniej w Lyonie, pokonując w finałowej rozgrywce 6:3, 6:2 Francuza Gaëla Monfilsa[42]. W paryskim turnieju BNP Paribas Masters Amerykanin awansował do półfinału, w którym zmierzył się z Ivan Ljubičiciem. Mecz zakończył się przegraną Roddicka w dwóch setach.

Rok 2005 Roddick zakończył na 3. pozycji w rankingu światowym, wygrywając pięć turniejów z cyklu ATP International Series.

Sezon 2006 | edytuj kod

Sezon 2006 Roddick rozpoczął od startu w Melbourne. Bez straty seta wygrał pierwsze trzy spotkania. W IV rundzie zmierzył się z Cypryjczykiem Markosem Pagdatisem, z którym przegrał mecz 4:6, 6:1, 3:6, 4:6. Po tej porażce Roddick zakończył współpracę trenerską z Deanem Goldfine, a tymczasowo zastąpił go John Roddick (brat Andy’ego Roddicka)[12]. Następnie Amerykanin zagrał w San José odpadając w półfinale z Andym Murrayem. Rozgrywki w Memphis Roddick zakończył na ćwierćfinale po przegranej z Julienem Benneteau, a w Indian Wells osiągnął IV rundę, w której przegrał z Igorem Andriejewem. W Miami Roddick uzyskał ćwierćfinał, w którym nie sprostał Davidowi Ferrerowi.

Okres gry na nawierzchni ziemnej rozpoczął od ćwierćfinału w Houston, gdzie został wyeliminowany przez Tommy’ego Haasa. Na początku maja, w Rzymie, Roddick awansował do kolejnego ćwierćfinału, gdzie przegrał z Gaëlem Monfilsem. W turnieju w Madrycie odpadł w III rundzie. Podczas Rolanda Garrosa Roddick zakończył swój udział w I rundzie, przegrywając z Hiszpanem Alberto Martínem (poddał mecz przy stanie 4:6, 5:7, 0:1 z powodu kontuzji lewej kostki)[43].

Miesiąc gry na kortach trawiastych Amerykanin rozpoczął od turnieju w Londynie, awansując do półfinału, w którym nie sprostał Jamesowi Blake'owi. Na Wimbledonie Roddick pokonał w I rundzie Janko Tipsarevicia, a w dalszej fazie Niemca Floriana Mayera. Mecz o IV rundę rozegrał z Andym Murrayem, któremu uległ w trzech setach.

25 lipca 2006 roku nowym trenerem Roddicka został Jimmy Connors[44]. Pierwszy finał w 2006 roku Roddick rozegrał w sierpniu, w Indianapolis. W finale spotkał się z Jamesem Blakiem, z którym ponownie przegrał[45]. Roddick również wystartował w zawodach deblowych, gdzie razem z Bobbym Reynoldsem pokonali w rundzie finałowej Paula Goldsteina i Jima Thomasa[46]. W turnieju rozgrywanym w Toronto Amerykanin nie wystąpił, natomiast w Cincinnati awansował do finału po wcześniejszym wyeliminowaniu m.in. Andy’ego Murraya. W meczu o tytuł Roddick pokonał 6:3, 6:4 Juana Carlosa Ferrero, zwyciężając tym samym po raz drugi w tej imprezie[47].

Roddick w zwycięskim turnieju Legg Mason Tennis Classic w Waszyngtonie (2007)

Podczas US Open Amerykanin awansował do finału, eliminując po drodze m.in. Fernando Verdasco i Lleytona Hewitta. Decydujący o tytule mecz zagrał z Rogerem Federerem. Pojedynek zakończył się wynikiem 6:2, 4:6, 7:5, 6:1 dla Szwajcara[48].

Jesienią Roddick osiągnął półfinał w Wiedniu, lecz w pojedynku o finał zawodów przegrał z Chilijczykiem Fernando Gonzálezem. Podczas zawodów Tennis Masters Cup odpadł w fazie grupowej, wygrywając najpierw z Ivanem Ljubičiciem, a potem przegrywając z Rogerem Federerem i Davidem Nalbandianem.

Sezon zakończył na 6. miejscu w rankingu światowym, a także z jednym turniejowym zwycięstwem (w Cincinnati).

Sezon 2007 | edytuj kod

Na początku sezonu Roddick uzyskał półfinał w Melbourne, pokonując po drodze m.in. Marata Safina i Mario Ančicia. Spotkanie o finał zagrał z Rogerem Federerem, z którym przegrał 4:6, 0:6, 2:6. W połowie lutego Roddick zagrał w San José, gdzie zakończył swój udział w półfinale po porażce z Andym Murrayem. Podczas rywalizacji w Memphis Roddick awansował do finału, eliminując m.in. w półfinale Murraya. Pojedynek finałowy zakończył się porażką Roddicka z Tommym Haasem[49].

W turnieju ATP Masters Series w Indian Wells Roddick awansował do półfinału po wygranej m.in. z Ivanem Ljubičiciem. Pojedynek, którego stawką był finał, przegrał wynikiem 4:6, 3:6 z Hiszpanem Rafaelem Nadalem. Podczas zawodów w Miami Amerykanin odpadł w ćwierćfinale po porażce z Murrayem. Mecz skończył się przy stanie 5:3 dla Murraya, ponieważ Roddick doznał kontuzji pośladka[50].

Do gry Amerykanin powrócił na ziemnych kortach w Rzymie, gdzie odpadł w III rundzie z Juanem Ignacio Chelą. W Pörtschach doszedł do ćwierćfinału, w którym uległ Gaëlowi Monfilsowi. W wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie Roddick został pokonany w I rundzie przez Igora Andriejewa.

Pierwszy tytuł w sezonie Amerykanin wywalczył w Queen’s, pokonując w finale 4:6, 7:6(7), 7:6(2) Nicolasa Mahuta, zwyciężając tym samym po raz czwarty na londyńskich kortach[51]. W Wimbledonie Roddick uzyskał ćwierćfinał. Mecz o półfinał imprezy zagrał z Francuzem Richardem Gasquetem, z którym przegrał spotkanie 6:4, 6:4, 6:7(2), 6:7(3), 8:10[52].

Pod koniec lipca Amerykanin zagrał w Indianapolis w którym uległ Frankowi Danceviciowi. W sierpniu Roddick wystartował w Waszyngtonie. Rozgrywki zakończyły się zwycięstwem Amerykanina, który wyeliminował m.in. w półfinale Ivo Karlovicia, a w finale wygrał ze swoim rodakiem Johnem Isnerem 6:4, 7:6(4)[53]. W Montrealu Amerykanin przegrał w ćwierćfinale z Novakiem Đokoviciem, późniejszym triumfatorem imprezy. W Cincinnati Roddick uległ w III rundzie Davidowi Ferrerowi. W rozpoczynającym się pod koniec sierpnia US Open Roddick awansował do ćwierćfinału. Spotkanie o półfinał zawodów rozegrał z Federerem, z którym przegrał pojedynek 6:7(5), 6:7(4), 2:6[54][55].

Turniej Tennis Masters Cup Roddick zaczął od przegranego pojedynku z Rogerem Federerem. W kolejnych dwóch pojedynkach z Nikołajem Dawydienką i Fernando Gonzálezem Roddick odniósł zwycięstwa, awansując z drugiego miejsca w grupie do półfinału, w którym zmierzył się Davidem Ferrerem[56]. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Ferrera 6:1, 6:3.

Rok 2007 Amerykanin ukończył na 6. miejscu w światowym rankingu. W całym sezonie wygrał dwa turnieje, w Londynie i Waszyngtonie.

Sezon 2008 | edytuj kod

Ósmy rok w zawodowej karierze Roddick rozpoczął od awansu do III rundy Australian Open. W meczu o IV fazę rozgrywek przegrał z Philippem Kohlschreiberem 4:6, 6:3, 6:7(9), 7:6(3), 6:8[57]. W połowie lutego Amerykanin wygrał po raz trzeci w karierze turniej SAP Open w San José, pokonując w finale Czecha Radka Štěpánka 6:4, 7:5[58]. W Memphis Roddick uzyskał ćwierćfinał, w którym uległ Robinowi Söderlingowi. W marcu, podczas zawodów w Dubaju Roddick doszedł do finału po wygranych m.in. z Rafaelem Nadalem i Novakiem Đokoviciem. W decydującym meczu zagrał z Feliciano Lópezem, którego pokonał 6:7(8), 6:4, 6:2[59]. Przed turniejem w Dubaju Jimmy Connors zrezygnował z dalszego trenowania Roddicka[60]. Do końca sezonu Amerykanin współpracował ze swoim bratem, Johnem Roddickiem, oraz trenerem od przygotowania fizycznego, Dougiem Spreenem[60].

W rozgrywkach ATP Masters Series w Indian Wells Amerykanin został pokonany w II rundzie przez Tommy’ego Haasa, natomiast w Miami awansował do półfinału. Po drodze pokonał Rogera Federera 7:6(4), 4:6, 6:3, przerywając tym samym passę jedenastu porażek z rzędu ze Szwajcarem[61]. W walce o finał Roddick uległ Nikołajowi Dawydience 6:7(5), 2:6.

Sezon gry na nawierzchni ziemnej Amerykanin rozpoczął od awansu od półfinału w Rzymie. Przeciwnikiem Roddicka w walce o finał był Stan Wawrinka, przeciwko któremu Roddick poddał pojedynek przy stanie 0:3 z powodu urazu prawego ramienia[62]. Kontuzja ta uniemożliwiła mu występ w wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie[63].

Na korty Amerykanin powrócił podczas turnieju The Artois Championships w Londynie, gdzie doszedł do półfinału, po wcześniejszym pokonaniu Andy’ego Murraya. W meczu o finał spotkał się z Rafaelem Nadalem, z którym przegrał 5:7, 4:6. Na Wimbledonie Roddick wygrał w I rundzie z Argentyńczykiem Eduardo Schwankiem, jednak następnie nie sprostał Janko Tipsareviciowi.

Podczas amerykańskich turniejów Roddick doszedł do III rundy w Toronto, gdzie przegrał z Marinem Čiliciem. W Cincinnati nie zagrał, natomiast w swoim kolejnym starcie, w Los Angeles, osiągnął finał, w którym przegrał z Juanem Martínem del Potro[64]. W Waszyngtonie Roddick doszedł do ćwierćfinału, gdzie został pokonany przez Viktora Troickiego. Na US Open również osiągnął ćwierćfinał, ponosząc porażkę z Novakiem Đokoviciem.

Roddick wykonujący forehand w Pekinie (2008)

Jesienią Roddick wystartował najpierw w Pekinie, gdzie wygrał cały turniej po zwycięstwie w finale z Dudim Selą[65]. Było to pierwsze zwycięstwo Amerykanina w tych rozgrywkach, a trzecie w całym sezonie. W kolejnym turnieju azjatyckim, tym razem w Tokio, Roddick uzyskał półfinał (po drodze pokonując m.in. Viktora Troickiego), który przegrał z Tomášem Berdychem. Pod koniec października, we francuskim Lyonie Amerykanin awansował do ćwierćfinału. Na koniec sezonu w turnieju z serii ATP Masters Series w Paryżu swój udział zakończył również w ćwierćfinale, gdzie nie sprostał Jo-Wilfriedowi Tsondze.

W listopadzie, na początku rozgrywek Tennis Masters Cup Roddick zagrał z Andym Murrayem, któremu uległ w trzech setach. Potem Amerykanin zrezygnował z dalszego udziału w turnieju, ponieważ doznał urazu kostki. Jego miejsce zajął Radek Štěpánek[66].

1 grudnia nowym szkoleniowcem Roddicka został Larry Stefanki[67], a sezon Amerykanin ukończył na 8. miejscu w rankingu ATP.

Sezon 2009 | edytuj kod

Roddick podczas turnieju French Open (2009)

Swój kolejny zawodowy sezon Roddick rozpoczął od turnieju w Ad-Dausze, awansując do finału. Pokonał m.in. w półfinale Gaëla Monfilsa, jednak w decydującym spotkaniu nie sprostał Andy’emu Murrayowi[68]. Po tych zawodach Roddick zagrał w Australian Open, osiągając półfinał po wcześniejszym wyeliminowaniu Novaka Đokovicia. Spotkanie o finał zawodów przegrał 5:7, 5:7, 2:6 z Rogerem Federerem.

W lutym Amerykanin wystartował w San José. Roddick uzyskał półfinał, w którym zmierzył się z Radkiem Štěpánkiem. Pojedynek wygrał Czech w trzech setach. Po tym turnieju Roddick wziął udział w imprezie rozgrywanej w Memphis. Zawody zakończyły się triumfem Roddicka, który w finałowym meczu pokonał Štěpánka 7:5, 7:5[69]. W marcu Amerykanin zagrał w turniejach z serii ATP World Tour Masters 1000. W Indian Wells osiągnął półfinał, po drodze pokonując Davida Ferrera i Novaka Đokovicia. Mecz o finał z Rafaelem Nadalem zakończył się porażką Roddicka. W Indian Wells Roddick doszedł ponadto do finału gry podwójnej razem z Mardym Fishem, gdzie w meczu o tytuł zagrali z parą Maks Mirny i Andy Ram. Roddick i Fish wygrali pojedynek 3:6, 6:1, 14-12, broniąc trzech piłek meczowych[70]. Podczas rozgrywek w Miami Roddick doszedł do ćwierćfinału. Pojedynek o półfinał rozegrał z Rogerem Federerem, z którym przegrał 3:6, 6:4, 4:6.

W połowie maja Roddick wystartował w Madrycie, gdzie awansował do ćwierćfinału, w którym ponownie musiał uznać wyższość Federera. Po dwuletniej przerwie ponownie wystąpił na kortach Rolanda Garrosa, dochodząc do IV rundy, co jest jego najlepszym wynikiem na paryskich kortach. Odpadł z rozgrywek po przegranej z Gaëlem Monfilsem 4:6, 2:6, 3:6.

Podczas rozgrywek na kortach trawiastych w Londynie Roddick doszedł do półfinału po wcześniejszym wyeliminowaniu Lleytona Hewitta. Mecz o finał rozegrał z Jamesem Blakiem, kreczując przy stanie 4:4 w pierwszym secie z powodu zwichnięcia kostki[71]. Występ na Wimbledonie Roddick rozpoczął od meczu z Francuzem Jérémym Chardym. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Amerykanina w czterech setach. W kolejnych meczach Roddick również rozgrywał pojedynki czterosetowe. W ćwierćfinale zmierzył się z Lleytonem Hewittem, z którym wygrał mecz wynikiem 6:3, 6:7(10), 7:6(1), 4:6, 6:4[72]. Pojedynek trwał ponad cztery godziny. W półfinale Amerykanin pokonał w czterech setach Andy’ego Murraya[73]. Tym samym po raz trzeci w karierze awansował do wimbledońskiego finału i po raz trzeci spotkał się w nim z Federerem[74]. Blisko pięciogodzinny pojedynek zakończył się wynikiem 5:7, 7:6(6), 7:6(5), 3:6, 16:14 dla Szwajcara. Był to najdłuższy finał w historii Wimbledonu[75].

Na początku sierpnia Roddick zagrał w Waszyngtonie. W ćwierćfinale wygrał z Samem Querreyem, przeciwko któremu rozegrał 500. wygrany mecz w karierze[76]. Następnie zwyciężył z Ivo Karloviciem, a w finale spotkał się z Juanem Martínem del Potro. Spotkanie zakończyło się rezultatem 3:6, 7:5, 7:6(6) dla del Potro[77]. Po turnieju w stolicy Stanów Zjednoczonych Roddick wziął udział w zawodach w Montrealu. W I rundzie Amerykanin miał „wolny los”. W II fazie wygrał z Igorem Andriejewem, a w III po ponad dwugodzinnym pojedynku pokonał Fernando Verdasco. W ćwierćfinale spotkał się ze zwycięzcą turnieju sprzed dwóch lat, Novakiem Đokoviciem. Mecz zakończył się wynikiem 6:4, 7:6(4) dla Roddicka. W następnej rundzie zmierzył się z del Potro, któremu uległ w trzech setach. Podczas turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Cincinnati Roddick odpadł w II rundzie po porażce z Samem Querreyem.

Podczas US Open awansował do IV rundy, w której zmierzył się z Johnem Isnerem. Mecz zakończył się zwycięstwem Isnera w pięciu setach 7:6(3), 6:3, 3:6, 5:7, 7:6(5). W październiku Roddick zagrał w turnieju China Open w Pekinie. Amerykanin przegrał w I rundzie z kwalifikantem Łukaszem Kubotem. W turnieju deblowym uzyskał wspólnie z Markiem Knowlesem finał, w którym zmierzyli się z Bobem Bryanem i Mikiem Bryanem. Roddick i Knowles przegrali pojedynek 4:6, 2:6[78]. Podczas rozgrywek ATP World Tour Masters 1000 w Szanghaju Amerykanin odpadł w II rundzie ze Stanislasem Wawrinką z powodu kontuzji kolana, jakiej doznał przy stanie 3:4[79]. Okazało się, że był to ostatni turniej rozegrany przez Amerykanina w 2009 roku.

Sezon 2009 Roddick zakończył na 7. miejscu w światowym rankingu ATP.

Sezon 2010 | edytuj kod

Roddick wykonujący serwis podczas Wimbledonu (2010)

Po ponad trzymiesięcznej przerwie spowodowanej urazem Roddick powrócił na korty podczas turnieju w Brisbane. W I rundzie Amerykanin wyeliminował Petera Luczaka. W kolejnej fazie rozgrywek pokonał Carstena Balla, w ćwierćfinale Richarda Gasqueta, a w półfinale Tomáša Berdycha. Spotkanie finałowe rozegrał z broniącym tytułu Radkiem Štěpánkiem. Roddick wygrał pojedynek 7:6(2), 7:6(7), odnosząc swoje pierwsze turniejowe zwycięstwo w sezonie, a 28 w całej karierze[80]. Podczas Australian Open Roddick w I i II rundzie bez straty seta pokonał Thiemo de Bakkera oraz Thomaza Bellucciego. W pojedynku III rundy po czterosetowej walce wygrał z Feliciano Lópezem, a w meczu o ćwierćfinał wyeliminował wynikiem 6:3, 3:6, 4:6, 7:5, 6:2 Fernando Gonzáleza. Spotkanie ćwierćfinałowe rozegrał z Marinem Čiliciem. Roddick przegrał mecz 6:7(4), 3:6, 6:3, 6:2, 3:6. Na początku lutego wystartował w turnieju w San Josè. Roddick awansował do finału, pokonując m.in. Tomáša Berdycha oraz Sama Querreya. Mecz o tytuł przegrał 6:3, 4:6, 4:6 z Fernando Verdasco[81]. W swoim kolejnym występie, na halowych kortach w Memphis doszedł do ćwierćfinału, przegrywając pojedynek o dalszą rundę z Querreyem.

W marcu Roddick doszedł po raz pierwszy w karierze do finału turnieju w Indian Wells. Po drodze pokonał m.in. Tommy’ego Robredo oraz w półfinale Robina Söderlinga. W pojedynku finałowym nie sprostał Ivanowi Ljubičiciowi, przegrywając 6:7(3), 6:7(5)[82]. Na piąte zwycięstwo w turnieju ATP World Tour Masters 1000 Amerykanin czekał przez blisko trzy i pół roku, do zawodów w Miami. Roddick wyeliminował w drodze po tytuł m.in. w ćwierćfinale Hiszpana Nicolása Almagro, w półfinale Rafaela Nadala, a w finale wynikiem 7:5, 6:4 Tomáša Berdycha[83]. Po finale powiedział:

„Oczywiście wygranie tego turnieju jest dla mnie wielką sprawą. Czułem, że jestem pod presją, ponieważ miałem dużą szansę w Indian Wells, a nie wykorzystałem jej. W ważnych momentach grałem bardzo dobrze. Byłem w stanie wykonać wszystko, co sobie założyłem przed meczem”[83].

Roddick podczas US Open (2010)

Pod koniec maja Roddick wystartował w wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie. Amerykanin doszedł do III rundy, eliminując w pięciu setach Jarkko Nieminena oraz w czterech partiach Słoweńca Blaža Kavčicia. Mecz o IV rundę przegrał z Tejmurazem Gabaszwilim.

Miesiąc gry na kortach trawiastych Roddick rozpoczął od turnieju w Queen’s, gdzie przegrał w III rundzie z Dudim Selą. Podczas wielkoszlemowego Wimbledonu Amerykanin odpadł z rywalizacji w IV rundzie z Lu Yen-hsunem, przegrywając 6:4, 6:7(3), 6:7(4), 7:6(5), 7:9.

US Open Series Amerykanin rozpoczął od startu w Atlancie, dzięki otrzymaniu od organizatorów dzikiej karty. Roddick osiągnął półfinał turnieju, eliminując odpowiednio Rajeeva Rama i Xaviera Malissa. Pojedynek o finał przegrał w dwóch setach z Mardym Fishem. Na początku sierpnia Amerykanin wystąpił w Waszyngtonie, gdzie został pokonany w III rundzie przez Gilles’a Simona. Następnie zrezygnował ze startu w Toronto. Powodem wycofania się Roddicka z rozgrywek było osłabienie organizmu. Po przeprowadzonych badaniach lekarskich wykryto u Amerykanina mononukleozę[84][85]. Podczas zawodów w Cincinnati Roddick doszedł do półfinału, eliminując po drodze Robina Söderlinga i Novaka Đokovicia. Mecz o finał przegrał Mardym Fishem 6:4, 6:7(3), 1:6, pomimo tego, że w drugim secie miał przewagę 5:3 i serwował na zwycięstwo w pojedynku[86]. Podczas US Open Roddick odpadł z rywalizacji w II rundzie. W I fazie wyeliminował Stéphana Roberta, a w II przegrał 6:3, 5:7, 3:6, 6:7(4) z Janko Tipsareviciem.

Jesienią Amerykanin wziął udział w turnieju w Tokio, gdzie doszedł do ćwierćfinału po wygranych z Tatsumą Itō i Jérémym Chardym. Pojedynek o dalszą fazę przegrał w trzech setach z Gaëlem Monfilsem. W połowie października, podczas meczu II rundy rozgrywek ATP World Tour Masters 1000 w Szanghaju z Guillermo Garcíą Lópezem Roddick doznał urazu prawego uda[87]. Do gry Amerykanin powrócił na początku listopada w Bazylei, dochodząc do półfinału po wcześniejszym wyeliminowaniu Sama Querreya, Andrieja Gołubiewa i Davida Nalbandiana. Spotkanie o finał zawodów Roddick przegrał z Rogerem Federerem. Na koniec sezonu Roddick wystartował w turnieju halowym w Paryżu, osiągając ćwierćfinał, w którym nie sprostał Robinowi Söderlingowi.

Do zawodów ATP World Tour Finals Roddick uzyskał kwalifikację jako ostatni. W fazie grupowej zmierzył się z Rafaelem Nadalem, Tomášem Berdychem oraz Novakiem Đokoviciem, przeciwko którym przegrał wszystkie pojedynki.

Na koniec roku Amerykanin zajmował 8. pozycję w zestawieniu ATP.

Sezon 2011 | edytuj kod

Sezon 2011 Amerykanin zainaugurował zawodami w Brisbane, gdzie grał jako obrońca tytułu. Roddick osiągnął finał, eliminując po drodze m.in. Markosa Pagdatisa. Finałowy pojedynek przegrał z Robinem Söderlingiem 3:6, 5:7[88]. Podczas wielkoszlemowego Australian Open Amerykanin w I rundzie pokonał Czecha Jana Hájka, następnie Igora Kunicyna oraz Robina Haase. Spotkanie o ćwierćfinał zawodów przegrał ze Stanislasem Wawrinką. W połowie lutego Roddick wystartował w Memphis. W I i II rundzie wyeliminował Ričardasa Berankisa i Janko Tipsarevicia. W ćwierćfinale wygrał z Lleytonem Hewittem, a w meczu półfinałowym po raz pierwszy pokonał Juana Martína del Potro, osiągając zarazem pięćdziesiąty finał w karierze[89]. W pojedynku finałowym Amerykanin zagrał z Kanadyjczykiem Milosem Raonicem. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Roddicka, który tym samym zdobył swój trzydziesty tytuł singlowy[90]. Po turnieju w Memphis Roddick miał wystartować w Delray Beach, jednak wycofał się z zawodów z powodu objawów grypy[91].

W połowie marca podczas turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Indian Wells Roddick awansował do IV rundy, eliminując Jamesa Blake’a i Johna Isnera. Spotkanie o ćwierćfinał zawodów przegrał z Richardem Gasquetem. Grając jako obrońca tytułu w Miami Roddick odpadł z rywalizacji w II fazie po porażce z Pablo Cuevasem.

Pierwszy turniej z udziałem Roddicka na nawierzchni ziemnej miał miejsce na początku maja w Madrycie. Roddick przegrał swój mecz z Flavio Cipollą, tenisistą sklasyfikowanym na 160. miejscu w rankingu ATP[92]. Podczas turnieju w Rzymie Roddick odpadł w I rundzie z Gilles'em Simonem. Amerykanin wystartował również w grze podwójnej, gdzie wspólnie z Mardym Fishem doszli do finału, po wcześniejszym wyeliminowaniu czołowej pary świata, Boba i Mike’a Bryanów. Ze względu na kontuzję ramienia, jakiej Roddick doznał, przegrali finał walkowerem z Samem Querreyem i Johnem Isnerem. Z powodu doznanego w Rzymie urazu Roddick nie wystąpił w Rolandzie Garrosie[93].

Na początku czerwca Roddick wystartował w Londynie (Queen’s). W II rundzie pokonał Feliciano Lópeza, wygrywając tym samym swój pierwszy mecz od marca[94]. W dalszych rundach wygrywał z Kevinem Andersonem i Fernando Verdasco. Spotkanie o finał zakończyło się porażką Amerykanina z Andym Murrayem. Na Wimbledonie Roddick doszedł do III rundy po wygranych z Andreasem Beckiem i Victorem Hănescu. Pojedynek z Feliciano Lópezem o IV rundę zawodów Amerykanin przegrał 6:7(2), 6:7(2), 4:6. Na początku sierpnia, podczas jednego z treningów Roddick nadciągnął mięsień brzucha i w efekcie wycofał się z rozgrywek w Waszyngtonie oraz Montrealu[95][96].

Na korty Amerykanin powrócił podczas turnieju w Cincinnati, gdzie został pokonany w meczu I rundy przez Philippa Kohlschreibera. Następnie Roddick wystartował w Winston-Salem, grając z „dziką kartą”. Amerykanin doszedł do półfinału zawodów, ponosząc porażkę z Johnem Isnerem. Na US Open Roddick dotarł do ćwierćfinału, osiągając tę fazę rozgrywek w Nowym Jorku po raz ósmy w karierze. Po drodze pokonał m.in. Davida Ferrera. Pojedynek z Hiszpanem przerywany był przez opady deszczu, jednak Roddick wygrał rywalizację 6:3, 6:4, 3:6, 6:3[97]. W pojedynku z Rafaelem Nadalem o półfinał imprezy Roddick przegrał w trzech setach.

Po turnieju w Nowym Jorku Roddick wystartował w październiku w Pekinie, gdzie uległ w I rundzie Kevinowi Andersonowi. Następnie Amerykanin zagrał w Szanghaju, osiągając zarazem pierwszy w sezonie ćwierćfinał imprezy kategorii ATP World Tour Masters 1000. Roddick odpadł jednak w spotkaniu o awans do półfinału z Davidem Ferrerem. Na początku listopada Roddick wystąpił w Bazylei, awansując po wygranych z Tommym Haasem i Radkiem Štěpánkiem do ćwierćfinału, w którym nie sprostał Rogerowi Federerowi. Wraz z tą przegraną Amerykanin nie zakwalifikował się po raz pierwszy od 2002 roku do turnieju ATP World Tour Finals[98]. Ostatni w sezonie turniej Roddick rozegrał w Paryżu, odpadając z rywalizacji w III rundzie, po porażce z Andym Murrayem.

Sezon 2012 | edytuj kod

Pierwszy turniej w 2012 roku z udziałem Amerykanina odbył się podczas Australian Open. W I rundzie Roddick pokonał Robina Haase, natomiast w dalszej rundzie zmierzył się z Lleytonem Hewittem. Roddick przy stanie 6:3, 3:6, 4:6 poddał pojedynek z powodu nadciągnięcia ścięgna udowego[99]. W lutym Amerykanin powrócił do gry na turniej w San José, gdzie doszedł do ćwierćfinału po wygranej z Denisem Kudlą. Pojedynek o awans do półfinału Roddick przegrał z Denisem Istominem. Na początku marca Roddick dotarł do ćwierćfinału w Delray Beach, gdzie wystąpił po raz pierwszy od 2003 roku. Amerykanin pokonał m.in. Denisa Istomina, jednak w spotkaniu o awans do dalszej rundy przeciwko Kevinowi Andersonowi, Roddick nie wykorzystał 3 piłek meczowych w drugim secie przegrywając 6:2, 6:7(9), 4:6[100].

Podczas imprezy w Indian Wells Amerykanin dotarł po zwycięstwie nad Łukaszem Kubotem do III rundy, gdzie poniósł porażkę z Tomášem Berdychem. W Miami Roddick doszedł do IV rundy. Amerykanin w III rundzie rywalizacji pokonał po raz trzeci w karierze Rogera Federera, wynikiem 7:6(4), 1:6, 6:4[101]. Spotkanie o awans do ćwierćfinału Amerykanin przegrał z Juanem Mónaco.

Po turnieju w Miami Roddick zagrał półtora miesiąca później, pod koniec maja tuż przed wielkoszlemowym Rolandem Garrosem, w Düsseldorfie w ramach Drużynowego pucharu świata. Długa przerwa pomiędzy turniejami spowodowana była problemami z biodrem, przez co musiał zrezygnować ze startu w Madrycie i Rzymie[102]. Na niemieckich kortach Amerykanin poniósł trzy porażki, najpierw przegrywając z Carlosem Berlocqiem, następnie z Tomášem Berdychem i na koniec z Gō Soedą. Na Rolandzie Garrosie Amerykanin odpadł w I rundzie po porażce z Nicolasem Mahutem. Była to pierwsza porażka Roddicka w I rundzie zawodów wielkoszlemowych od pięciu lat.

W połowie czerwca, na trawiastych kortach Queen’s Clubu w Londynie amerykański tenisista został wyeliminowany w swoim pierwszym meczu przez Édouarda Rogera-Vasselina, doznając szóstej porażki z rzędu w bieżącym sezonie, najdłuższej w całej karierze[103]. Po tym spotkaniu pojawiły się nawet wiadomości, że rozważa zakończenie sportowej kariery[103]. Tuż po zawodach w Londynie Roddick zdecydował się wystartować po raz pierwszy od dziesięciu lat w turnieju bezpośrednio poprzedzającym Wimbledon. Amerykanin otrzymując dziką kartę zagrał w Eastbourne, gdzie przełamał serię kolejnych porażek pokonując w I rundzie Sama Querreya. W ćwierćfinałowym pojedynku z Fabio Fogninim Roddick zwyciężył w swoim 600. meczu w zawodowym Tourze[104]. Po zwycięstwie w półfinałowej rundzie ze Steve’em Darcisem Amerykanin awansował po raz pierwszy w sezonie do finału, a zmierzył się z Andreasem Seppim. Mecz zakończył się wynikiem 6:3, 6:2 dla Roddicka dzięki czemu został pierwszym tenisistą ze Stanów Zjednoczonych, który w 2012 roku zakończył zawody końcowym triumfem[105]. Roddick również wyrównał wynik Rogera Federera serii dwunastu sezonów z co najmniej jednym turniejowym zwycięstwem[105]. Na Wimbledonie Amerykanin doszedł do III rundy, przegrywając z Davidem Ferrerem. Drugi w sezonie tytuł Roddick wywalczył w Atlancie. W drodze po zwycięstwo wyeliminował m.in. w półfinale Johna Isnera, a w finale pokonał 1:6, 7:6(2), 6:2 Gillesa Müllera[106]. W spotkaniu z Müllerm tenisista amerykański zmagał się z bólem prawego ramienia.

Wielkoszlemowy US Open Roddick rozpoczął od meczu z Rhynem Williamsem. Po pokonaniu rywala 6:3, 6:4, 6:4 Roddick ogłosił, że jest to ostatni turniej w jego karierze[107]. Tłumacząc powody podjętej decyzji, powiedział:

„Nie wiem, czy jestem wystarczająco zdrów i wystarczająco zaangażowany, by grać przez kolejny rok. Rywale są teraz naprawdę bardzo dobrzy. Sądzę, że nie będąc w pełni zdrowy, nie jestem w stanie robić na korcie tego, co chcę. (...) Popełniłem wiele błędów, ale nigdy nie uznawałem półśrodków. Teraz, po raz pierwszy w karierze, nie jestem pewien, czy jestem w stanie jeszcze dawać z siebie wszystko”[107].

W dalszej rundzie Amerykanin wygrał z Bernardem Tomiciem, a następnie z Fabio Fogninim. Dnia 5 września w IV rundzie przeciwko Juanowi Martínowi del Potro tenisista amerykański rozegrał ostatni pojedynek w swojej dwunastoletniej karierze, ponosząc porażkę 7:6(1), 6:7(4), 2:6, 4:6[108][109]. Spotkanie miało się odbyć dzień wcześniej, ale opady deszczu uniemożliwiły planowe ukończenie rywalizacji. Z chwilą kiedy Roddick oficjalnie zakończył swoje tenisowe starty, USA po raz pierwszy w erze open nie posiada aktywnego mistrza wielkoszlemowego[110].

Puchar Davisa | edytuj kod

W reprezentacji Stanów Zjednoczonych Roddick zadebiutował w 2001 roku w meczu I rundy ze Szwajcarią. Swój singlowy pojedynek zakończył zwycięstwem 6:3, 6:4 z George’em Bastlem, jednak to Szwajcarzy wygrali całą rywalizację 3:2 i awansowali do dalszej fazy rozgrywek. Roddick po raz kolejny otrzymał powołanie do zespołu na mecze barażowe z Indiami o utrzymanie się w grupie światowej. Amerykanin pokonał w swoich spotkaniach Harsha Mankada, a potem Leandera Paesa.

W edycji z 2002 roku Roddick doszedł z zespołem do półfinału. W pojedynku o finał Amerykanie przegrali 2:3 z Francuzami. Roddick przegrał oba mecze singlowe, ulegając Arnaudowi Clémentowi oraz Sébastienowi Grosjeanowi.

W 2003 roku jego zespół odpadł już w I fazie rozgrywek. Rywalami Amerykanów byli wówczas Słowacy, którzy wygrali rywalizację 3:2. Roddick pokonał Karola Becka i przegrał z Dominikiem Hrbatým.

W 2004 roku Amerykanin awansował z reprezentacją do finału imprezy, eliminując odpowiednio Austrię, Szwecję oraz Białoruś, przeciwko której ustanowił rekord najszybszego serwisu na świecie: 249,5 km/h[111]. W finale zagrały ze sobą reprezentacje Stanów Zjednoczonych oraz Hiszpanii. Roddickowi przyszło się zmierzyć z Rafaelem Nadalem i Carlosem Moyą. Oba spotkania zakończyły się porażką Amerykanina. Ostatecznie Puchar Davisa zdobyli Hiszpanie, zwyciężając 3:2.

W edycji Pucharu Davisa z 2005 roku Amerykanie przegrali w I rundzie z Chorwatami 2:3. Roddick w swoich meczach najpierw wygrał z Mario Ančiciem 4:6, 6:2, 6:1, 6:4, a potem nie sprostał Ivanowi Ljubičiowi, przegrywając 6:4, 3:6, 6:7(11), 7:6(7), 2:6. W play-offach z Belgami Amerykanie wygrali 4:1, a Roddick wygrał oba swoje mecze, pokonując Christophe Rochusa i jego brata Oliviera.

W 2006 roku uzyskał z reprezentacją półfinał, pokonując wcześniej Rumunię i Chile. W rundzie przeciwko Chilijczykom Roddick odniósł dwa decydujące zwycięstwa, pokonując najpierw Nicolása Massú, a potem Fernando Gonzáleza. W walce o finał rywalami tenisistów z Ameryki Północnej byli Rosjanie, przeciwko którym Roddick przegrał oba mecze, w trzech setach z Maratem Safinem i w pięciu setach z Dmitrijem Tursunowem. Wynik konfrontacji to 3:2 dla Rosji.

W 2007 roku Roddick wraz z resztą zespołu triumfowali w rozgrywkach, rewanżując się w finale Rosji 4:1, a wcześniej eliminując Czechy, Hiszpanię oraz Szwecję, przeciwko którym Roddick nie przegrał meczu. Przeciwko Rosjanom Roddick zwyciężył z Tursunowem 6:4, 6:4, 6:2[112].

W sezonie 2008 Roddick doszedł z zespołem do półfinału. Rywalami Amerykanów byli Hiszpanie, przeciwko którym Roddick rozegrał dwa mecze. Najpierw zagrał z Davidem Ferrerem, a potem z Rafaelem Nadalem. Oba pojedynki zakończyły się porażką Roddicka, a Hiszpanie awansowali do finału.

W 2009 roku wystąpił w reprezentacji w I rundzie przeciwko Szwajcarii. Roddick wygrał najpierw z Marco Chiudinellim, a potem ze Stanislasem Wawrinką. Z udziału w ćwierćfinale zrezygnował z powodu wyczerpania finałem Wimbledonu oraz nadciągnięcia mięśni prawego uda[113].

W marcu 2011 roku Amerykanin powrócił do reprezentacji USA na pojedynek I rundy z Chile. Roddick rozegrał dwa zwycięskie spotkania w singlu, a jego zespół awansował do dalszej fazy, w której zmierzył się z Hiszpanią. Amerykanin wystąpił również w konfrontacji z Hiszpanami, jednak przegrał swój singlowy mecz z Davidem Ferrerem[114]. Ostatecznie Amerykanie przegrali rywalizację 1:4.

Łącznie Roddick rozegrał dla zespołu 43 meczów singlowych, z których 31 wygrał.

Rywalizacja z Rogerem Federerem | edytuj kod

Roddick z Federerem po raz pierwszy zmierzyli się jesienią 2001 roku w pojedynku ćwierćfinałowym w Bazylei. Mecz zakończył się wygraną Szwajcara 3:6, 6:3, 7:6(5). Jest to jedna z najdłuższych rywalizacji tenisowych XXI wieku. Tenisiści rozegrali między sobą 24 pojedynki, z których w 21 triumfował Federer[21]. Roddick zwyciężył najpierw w 2003 roku w Montrealu, następnie w 2008 w Miami[15][61], a po raz trzeci w 2012 ponownie w Miami. Obaj zawodnicy siedmiokrotnie grali ze sobą w finałach, w tym cztery razy w finałach turniejów wielkoszlemowych. Jeden z nich miał miejsce podczas Wimbledonu z 2009 roku. Spotkanie wygrał w pięciu setach Federer, a pojedynek ten uznano za mecz roku oraz za jedno z najlepszych spotkań ostatnich lat[115]. Ostatni raz zagrali ze sobą w 2012 roku w Miami. Amerykanin ze Szwajcarem rywalizowali również o bezpośrednie prowadzenie w rankingu ATP. Przed Australian Open z 2004 roku to Roddick był liderem, natomiast po zakończeniu rozgrywek Federer awansował na pierwszą pozycję[24].

Rywalizacja z Lleytonem Hewittem | edytuj kod

Lleyton Hewitt i Andy Roddick zagrali ze sobą 14 spotkań, z których obaj wygrali po 7[116]. Pierwszy mecz podczas turnieju w Miami wygrał Australijczyk. Początkowo Hewitt dominował w tej rywalizacji; do marca 2005 roku triumfował w sześciu spośród siedmiu rozegranych wówczas pojedynków. Od zawodów w Cincinnati z 2005 roku Roddick wygrał w kolejnych sześciu spotkaniach[116], aż do Australian Open z 2012 roku, kiedy to Hewitt zwyciężył poprzez krecz Amerykanina. Tenisiści nigdy nie zagrali między sobą w finale turnieju ATP. Rywalizowali m.in. w siedmiu półfinałach imprez z cyklu ATP World Tour oraz pięciu ćwierćfinałach.

Styl gry | edytuj kod

Serwis Roddicka Przygotowanie do serwisu Wyrzut piłki Odbicie Wejście w kort

Andy Roddick był tenisistą praworęcznym, wykonującym oburęczny backhand i jednoręczny forehand. Znany ze swojego serwisu, który wykonywał zazwyczaj z prędkością 200–235 km/h[117]. Amerykanin dzięki swoim zdolnościom serwisowym od wielu lat był w czołówce zawodników z największą liczbą asów serwisowych w sezonie, największym procentem wygrywanych piłek zarówno po pierwszym, jak i po drugim podaniu, a także jest jednym z tenisistów, którzy mają największy procent wygrywanych serwisów[118][119][120]. Dla przykładu, w 2004 roku Roddick zaserwował 1017 asów serwisowych, najwięcej w całym roku. Do marca 2011 roku Roddick był rekordzistą świata w prędkości serwisu. Ustanowił go podczas meczu Pucharu Davisa przeciwko Białorusi, a wynosił on 249,5 km/h[111].

Od początku swojej kariery Roddick oprócz serwisu posiadał również jeden z najsilniejszych forehandów. Często stosował taktykę serwis-forehand, zmuszając po wykonaniu podania przeciwnika do obrony, a następnie wygrywając wymianę forhendem. Kiedy trenerem Roddicka został Larry Stefanki poprawie uległy inne elementy gry Roddicka. Wcześniej szkoleniowiec nadmienił, że „głównym problemem Amerykanina jest zbyt pasywny return”[121]. Amerykański tenisista poprawił return, a także backhand[122].

Współpracując ze Stefankim Roddick oprócz serwisu i forehandu słynął z cierpliwej gry na korcie oraz małej liczby niewymuszonych błędów[123]. Te zmiany spowodowane były przez kontuzje, na które Amerykanin narażony był ze względu na wcześniejszy, agresywny i siłowy styl gry. Ponadto Roddick częściej grał metodą serwis-wolej[124].

Życie prywatne | edytuj kod

Andy Roddick urodził się w miejscowości Omaha, w stanie Nebraska. Jest synem Jerry’ego i Blanche Roddicków. Ma dwóch starszych braci – Lawrence’a i Johna, którzy w przeszłości również grywali w tenisa. John był w latach 1996–1998 zawodnikiem Uniwersytetu w Georgii, natomiast Lawrence członkiem seniorskiej drużyny narodowej Stanów Zjednoczonych. Bliskim przyjacielem Andy’ego Roddicka jest inny amerykański tenisista Mardy Fish. Razem dorastali i uczęszczali do tej samej szkoły. Fish sam przyznał, że „są bardziej jak bracia, niż przyjaciele”[125].

Przez pewien czas, od roku 2002 do kwietnia 2004 roku, Roddick spotykał się z aktorką i piosenkarką Mandy Moore[126]. 17 kwietnia 2009 roku Roddick poślubił Brooklyn Decker[127]. Para poznała się w 2007, a w marcu 2008 odbyły się ich zaręczyny. Obecnie małżeństwo mieszka w Austin, w Teksasie.

Roddick jest założycielem fundacji walczącej z wykorzystywaniem i zaniedbywaniem dzieci. Andy Roddick Foundation można wspomóc m.in. poprzez zakup granatowych, silikonowych bransoletek z napisem „No compromise”[128]. Dzięki swojej działalności Amerykanin w 2004 roku otrzymał nagrodę Arthur Ashe Humanitarian Award, a w kwietniu 2007 wyróżnienie Ashe Institute for Urban Health[129]. Tuż przed Australian Open z 2010 roku Amerykanin wziął udział w turnieju pokazowym zorganizowanym by pomóc ofiarom trzęsienia ziemi na Haiti. W akcji wystartowało wielu czołowych tenisistów, a także tenisistek. Dochód w wysokości 200 000 dolarów w całości przekazano poszkodowanym w trzęsieniu[130]. Po zakończeniu kariery udzielał się m.in. jako ekspert od futbolu amerykańskiego[131].

Pod koniec stycznia 2017 podano do informacji, że Roddick zostanie włączony dnia 22 lipca 2017 do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy[132].

Na kortach zarobił łącznie 20 517 390 dolarów amerykańskich[133].

Statystyki | edytuj kod

Finały turniejów wielkoszlemowych | edytuj kod

Gra pojedyncza (1–4) | edytuj kod

Finały turniejów ATP World Tour Masters 1000 | edytuj kod

Gra pojedyncza (5–4) | edytuj kod

Gra podwójna (1–1) | edytuj kod

Finały w turniejach ATP World Tour | edytuj kod

Gra pojedyncza (32–20) | edytuj kod

Gra podwójna (4–4) | edytuj kod

Finały w turniejach ATP Challenger Tour | edytuj kod

Gra pojedyncza (3–1) | edytuj kod

Gra podwójna (1–1) | edytuj kod

Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i ATP World Tour Masters 1000 (gra pojedyncza) | edytuj kod

Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie

     RR, odpadł w fazie grupowej

     –, nie startował w turnieju głównym

Bilans spotkań przeciwko pierwszej dziesiątce rankingu ATP (gra pojedyncza) | edytuj kod

Tenisiści, którzy byli na pierwszym miejscu w rankingu, są zapisani pogrubioną czcionką.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Andy Roddick – Career Highlights (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 14 maja 2011].
  2. Andy Roddick Biography (ang.). notablebiographies.com. [dostęp 2 października 2009].
  3. Andy Roddick Biography (ang.). biography.com. [dostęp 14 czerwca 2015].
  4. Roddick wins Memphis title (ang.). bbc.co.uk, 24 lutego 2002. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  5. Sanguinetti takes Delray title (ang.). bbc.co.uk, 10 marca 2002. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  6. Andy Roddick – 2002 Singles Activity (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2 października 2009].
  7. BBC SPORT | TENNIS | Roddick triumphs over Sampras, news.bbc.co.uk, 28 kwietnia 2002 [dostęp 2017-05-17] .
  8. Canas triumphs in Canada (ang.). bbc.co.uk, 4 sierpnia 2002. [dostęp 23 kwietnia 2002].
  9. Clockwatch: Roddick v El Aynaoui (ang.). bbc.co.uk, 22 stycznia 2003. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  10. No. 1 Agassi tops Roddick for U.S. Clay Court crown (ang.). highbeam.com, 28 kwietnia 2003. [dostęp 4 maja 2011].
  11. Roddick Wins Title; French Open Is Next (ang.). nytimes.com, 25 maja 2003. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  12. a b c Roddick splits with another coach (ang.). W: News [on-line]. bbc.co.uk, 9 lutego 2006. [dostęp 10 stycznia 2017].
  13. Simon Austin, Mark Jolly: Roddick races to Queen’s title (ang.). bbc.co.uk, 15 czerwca 2003. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  14. Roddick blasts to victory (ang.). bbc.co.uk, 15 czerwca 2003. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  15. a b Roddick sweeps past Federer (ang.). bbc.co.uk, 10 sierpnia 2003. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  16. The Roddick Express (ang.). tennisserver.com. [dostęp 2 października 2009].
  17. Roddick back from the brink (ang.). bbc.co.uk, 6 września 2003. [dostęp 2 października 2009].
  18. a b Roddick claims US Open title (ang.). bbc.co.uk, 7 września 2003. [dostęp 2 października 2009].
  19. South African Airways ATP Rankings History (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 23 października 2009].
  20. StephenS. Bierley StephenS., Roddick hits the top spot and then ruins his victory party, „The Guardian”, 13 listopada 2003, ISSN 0261-3077 [dostęp 2017-05-17]  (ang.).
  21. a b Head To Head – Roger Federer vs Andy Roddick (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 3 października 2009].
  22. Roddick, Henin named 2003 ITF champions (ang.). rediff.com, 23 grudnia 2003. [dostęp 4 maja 2011].
  23. Roddick loses top spot (ang.). bbc.co.uk, 24 stycznia 2004. [dostęp 3 października 2009].
  24. a b Majestic Federer takes title (ang.). bbc.co.uk, 1 lutego 2004. [dostęp 16 maja 2011].
  25. Roddick beats fried Fish in Siebel final (ang.). espn.go.com, 18 lutego 2004. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  26. Haas downs Roddick (ang.). bbc.co.uk, 19 kwietnia 2004. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  27. Jamie Jackson: Cool, dude (ang.). guardian.co.uk, 20 czerwca 2004. [dostęp 3 października 2009].
  28. Roddick Beats Kiefer to Defend ATP Indianapolis Title (ang.). tennis-x.com, 26 lipca 2004. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  29. Federer beats Roddick to win Masters Series – Toronto (ang.). usatoday.com, 1 sierpnia 2004. [dostęp 14 czerwca 2015].
  30. Hewitt Tops Roddick to Reach Finals of Tennis Masters Cup Tourney (ang.). voanews.com, 21 listopada 2004. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  31. Roddick splits from coach Gilbert (ang.). bbc.co.uk, 13 grudnia 2004. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  32. The 2004 ESPY Awards – The 2004 ESPY Awards winners (ang.). espn.go.com, 14 lipca 2004. [dostęp 4 maja 2011].
  33. Stephen Bierley: Safin's shadow darkens Hewitt's sense of destiny (ang.). theguardian.com, 29 stycznia 2005. [dostęp 14 czerwca 2015].
  34. Janie McCauley: Roddick wins 16th career title at SAP Open (ang.). usatoday.com, 13 lutego 2005. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  35. NickN. Alexander NickN., Ljubicic on a roll to third final, 20 lutego 2005, ISSN 0307-1235 [dostęp 2018-04-02]  (ang.).
  36. Andy Roddick beat Sebastien Grosjean on... (ang.). chicagotribune.com, 19 lutego 2005. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  37. Roddick claims Queen’s hat-trick (ang.). bbc.co.uk, 12 czerwca 2005. [dostęp 3 października 2009].
  38. Piers Newbery: Roddick puts Federer among greats (ang.). bbc.co.uk, 3 lipca 2005. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  39. Caroline Cheese: Federer seals Wimbledon hat-trick (ang.). bbc.co.uk, 3 lipca 2005. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  40. Roddick Rolls Blake for 4th 2005 Title at ATP Washington (ang.). tennis-x.com, 8 sierpnia 2005. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  41. Federer eases to Cincinnati title (ang.). bbc.co.uk, 21 sierpnia 2005. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  42. Eric Salliot: Roddick wins Lyon Grand Prix (ang.). rediff.com, 31 października 2005. [dostęp 14 czerwca 2015].
  43. Roddick falls to Martin (ang.). usatoday.com, 30 maja 2006. [dostęp 4 maja 2011].
  44. Connors agrees to coach Roddick (ang.). bbc.co.uk, 26 lipca 2006. [dostęp 23 lutego 2011].
  45. Mark Ambrogi: Blake beats Roddick to win RCA title (ang.). usatoday.com, 23 lipca 2006. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  46. Andy Roddick Takes RCA Doubles Title (ang.). vucommodores.cstv.com, 23 lipca 2006. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  47. Roddick Bullish about Open Chances after Cincinnati Win (ang.). english.cri.cn, 21 sierpnia 2006. [dostęp 3 października 2011].
  48. Christopher Clarey: Federer Beats Roddick for 9th Grand Slam (ang.). nytimes.com, 10 września 2006. [dostęp 3 października 2011].
  49. Haas defeats Roddick in Memphis (ang.). bbc.co.uk, 25 lutego 2007. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  50. Mark Hodgkinson: Murray a pain in the backside for Roddick (ang.). telegraph.co.uk, 29 marca 2007. [dostęp 4 maja 2011].
  51. Fired-up Roddick wins at Queen’s (ang.). bbc.co.uk, 17 czerwca 2007. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  52. Piers Newbery: Inspired Gasquet shocks Roddick (ang.). bbc.co.uk, 6 lipca 2007. [dostęp 18 lutego 2011].
  53. Roddick beats Isner for title (ang.). gulf-daily-news.com, 6 sierpnia 2007. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  54. Federer to face Roddick in quarters (ang.). espn.go.com, 4 września 2007. [dostęp 3 października 2009].
  55. Wayne Coffey: Federer rolls over Roddick and into U.S. Open semifinals (ang.). nydailynews.com, 6 września 2007. [dostęp 3 października 2009].
  56. Federer reaches semifinals in Shanghai, „SWI swissinfo.ch” [dostęp 2018-04-02]  (ang.).
  57. Andy Roddick is Out (ang.). australianopen2008.blogspot.com, 18 stycznia 2008. [dostęp 3 października 2009].
  58. Matthew Cronin: Roddick beats Stepanek to win San Jose title (ang.). uk.reuters.com, 25 lutego 2008. [dostęp 4 maja 2011].
  59. Barry Wood: Roddick beats plucky Lopez to claim Dubai title (ang.). uk.reuters.com, 8 marca 2008. [dostęp 4 kwietnia 2017].
  60. a b Roddick splits from coach Connors (ang.). bbc.co.uk, 6 marca 2008. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  61. a b Roddick beats Federer in Miami quarters (ang.). peopledaily.com, 4 kwietnia 2008. [dostęp 19 lutego 2011].
  62. Paul Virgo: Wawrinka in Rome final after Roddick retires (ang.). in.reuters.com, 10 maja 2008. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  63. Roddick Pulls Out of French Open (ang.). nytimes.com, 20 maja 2008. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  64. Del Potro beats Roddick for Los Angeles title (ang.). nytimes.com, 12 sierpnia 2008. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  65. Roddick battles past Sela for Beijing title (ang.). cnn.com, 28 września 2008. [dostęp 4 października 2009].
  66. AFP: Roddick injury rocks Masters Cup tennis, „archive.is”, 10 lipca 2012 [dostęp 2017-05-17] .
  67. Roddick Hires Stefanki (ang.). nytimes.com, 26 listopada 2008. [dostęp 14 czerwca 2015].
  68. BBC SPORT | Tennis | Classy Murray defends Qatar title, news.bbc.co.uk, 10 stycznia 2009 [dostęp 2017-05-17]  (ang.).
  69. Roddick wins second Memphis title (ang.). bbc.co.uk, 22 lutego 2009. [dostęp 3 października 2009].
  70. Roddick, Fish Jump for Joy, Clinching Indian Wells Doubles Crown (ang.). tennis-x.com, 22 marca 2009. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  71. Blake advances on Roddick's retirement (ang.). espn.go.com, 13 czerwca 2009. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  72. Roddick win sets up Murray clash, 1 lipca 2009 [dostęp 2018-04-02]  (ang.).
  73. Wimbledon: Federer i Murray dominują (pol.). gwizdek24.se.pl, 2 lipca 2009. [dostęp 3 października 2009].
  74. Wimbledon: Federer gotowy na historyczny finał (pol.). sport.pl, 5 lipca 2009. [dostęp 14 czerwca 2015].
  75. Mark Hodgkinson: Wimbledon 2009: Roger Federer defeats Andy Roddick to win men's singles title (ang.). nowpublic.com, 5 lipca 2009. [dostęp 14 czerwca 2015].
  76. Łukasz Iwanek: Roddick wygrywa 500. mecz w karierze (pol.). sportowefakty.pl, 7 sierpnia 2009. [dostęp 73 października 2009].
  77. Del Potro beats Roddick in Legg Mason final (ang.). cnn.com, 10 sierpnia 2009. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  78. Pekin: triumf Novaka Djokovica (pol.). sport.wp.pl, 11 października 2009. [dostęp 14 czerwca 2015].
  79. Andy Roddick pulls out of Shanghai Masters with injury (ang.). guardian.co.uk, 13 października 2009. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  80. Andy Roddick beats Radek Stepanek to win Brisbane title (ang.). bbc.co.uk, 10 stycznia 2010. [dostęp 28 lutego 2010].
  81. Verdasco victorious, rallies past Roddick to win SAP Open (ang.). usatoday.com, 14 lutego 2010. [dostęp 28 lutego 2010].
  82. Ivan Ljubicic beats Andy Roddick to claim first ATP Masters title at Indian Wells (ang.). telegraph.co.uk, 22 marca 2010. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  83. a b Simon Evans: Roddick sinks Berdych to win Miami title (ang.). reuters.com, 4 kwietnia 2010. [dostęp 14 czerwca 2015].
  84. Ill Roddick withdraws from Toronto (ang.). uk.eurosport.yahoo.com, 10 sierpnia 2010. [dostęp 13 sierpnia 2010].
  85. Andy Roddick says he is suffering from mononucleosis (ang.). bbc.co.uk, 14 sierpnia 2010. [dostęp 16 maja 2011].
  86. Roger Federer to take on Mardy Fish in Cincinnati final (ang.). bbc.co.uk, 22 sierpnia 2010. [dostęp 4 maja 2011].
  87. Krzysztof Straszak: ATP Szanghaj: Roddick i przeklęty 13 października (pol.). sportowefakty.pl, 13 października 2010. [dostęp 14 czerwca 2015].
  88. Sweden’s Robin Soderling defeats Andy Roddick to win Brisbane title (ang.). guardian.co.uk, 9 stycznia 2011. [dostęp 23 kwietnia 2011].
  89. Rafał Smoliński: ATP Memphis: 50. finał Roddicka, Raonić zagra o drugi z rzędu tytuł (pol.). sportowefakty.pl, 20 lutego 2011. [dostęp 14 czerwca 2015].
  90. Rafał Smoliński: ATP Memphis: Roddick zatrzymał Raonicia i zdobył swój 30. tytuł (pol.). sportowefakty.pl, 21 lutego 2011. [dostęp 14 czerwca 2015].
  91. Harvey Fialkov: Roddick withdraws from Delray tennis event (ang.). sun-sentinel.com, 21 lutego 2011. [dostęp 22 lutego 2011].
  92. Andy Roddick and Mardy Fish shock eliminations in Madrid Open first round (ang.). telegraph.co.uk, 3 maja 2011. [dostęp 14 czerwca 2015].
  93. Roddick, Ferrero pull out of French Open (ang.). tennis.com, 19 maja 2011. [dostęp 14 czerwca 2015]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-06)].
  94. Piers Newbery: Andy Roddick beats Spain's Feliciano Lopez at Queen’s (ang.). bbc.co.uk, 7 czerwca 2011. [dostęp 19 czerwca 2011].
  95. Marc Lancaster: Andy Roddick withdraws from Legg Mason Classic due to oblique strain (ang.). washingtontimes.com, 28 lipca 2011. [dostęp 8 sierpnia 2011].
  96. http://www.tennisnow.com/News/Andy-Roddick-Withdraws-From-Rogers-Cup.aspx, tennisnow.com [dostęp 2018-04-02] .
  97. Andy Roddick, John Isner in quarters (pol.). espn.go.com, 9 września 2011. [dostęp 10 września 2011].
  98. Robert Pałuba: ATP Bazylea: Szwajcarskie derby w półfinale (pol.). sportowefakty.pl, 4 listopada 2011. [dostęp 14 czerwca 2015].
  99. Andy Roddick (hamstring) retires (ang.). espn.go.com, 19 stycznia 2012. [dostęp 30 stycznia 2012].
  100. Roddick loses to Anderson at Delray Beach (ang.). usatoday.com, 3 marca 2012. [dostęp 6 marca 2012].
  101. Andy Roddick beats Roger Federer at the Miami Masters (ang.). bbc.co.uk, 27 marca 2012. [dostęp 1 kwietnia 2012].
  102. Courtney Nguyen: Andy Roddick out of Madrid, Rome (ang.). si.com, 3 maja 2012. [dostęp 14 czerwca 2015].
  103. a b Krzysztof Domaradzki: Smutny Amerykanin w Londynie (pol.). tenisklub.pl, 18 czerwca 2012. [dostęp 24 czerwca 2012].
  104. Robert Pałuba: ATP Eastbourne: Jubileuszowa wygrana Roddicka, Seppi o krok od obrony tytułu (pol.). sportowefakty.pl, 23 czerwca 2012. [dostęp 14 czerwca 2015].
  105. a b Robert Pałuba: ATP Eastbourne: Roddick odżył i przełamał trwającą 16 miesięcy posuchę (pol.). sportowefakty.pl, 23 czerwca 2012. [dostęp 14 czerwca 2015].
  106. Robert Pałuba: ATP Atlanta: Roddick wygrał z rywalem i kontuzją, drugi tytuł Jankesa w sezonie (pol.). sportowefakty.pl, 23 lipca 2012. [dostęp 14 czerwca 2015].
  107. a b Robert Pałuba: US Open: Andy Roddick kończy karierę! (pol.). sportowefakty.pl, 31 sierpnia 2012. [dostęp 6 września 2012].
  108. Andy Roddick popłakał się na zakończenie (pol.). sportowefakty.pl, 5 września 2012. [dostęp 6 września 2012].
  109. Łukasz Iwanek: US Open: Del Potro zakończył karierę Roddicka i o półfinał zagra z Djokoviciem (pol.). sportowefakty.pl, 6 września 2012. [dostęp 14 czerwca 2015].
  110. Robert Pałuba: Andy Roddick, wielki wojownik o wielkim sercu (pol.). sportowefakty.pl, 1 września 2012. [dostęp 6 września 2012].
  111. a b Vishal Gajaria: Tennis: Top 10 Fastest Serves (ang.). tennisworldusa.org, 23 listopada 2013. [dostęp 14 czerwca 2015].
  112. Puchar Davisa dla tenisistów USA (pol.). wyborcza.pl, 1 grudnia 2007. [dostęp 3 października 2009].
  113. Puchar Davisa: Roddick nie zagra przeciwko Chorwacji (pol.). sportowefakty.pl, 6 lipca 2009. [dostęp 3 października 2009].
  114. Ferrer sees off Roddick in Davis Cup quarter-final (ang.). the42.ie, 9 lipca 2011. [dostęp 14 czerwca 2015].
  115. Roger Federer wins Wimbledon after epic Andy Roddick battle (ang.). theguardian.com, 5 lipca 2009. [dostęp 14 czerwca 2015].
  116. a b Head 2 Head – Lleyton Hewitt vs Andy Roddick (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 8 maja 2011].
  117. Jeff Cooper: Andy Roddick Profile (ang.). tennis.about.com. [dostęp 4 maja 2011].
  118. Andy Roddick – RICOH ATP MatchFacts (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 4 maja 2011].
  119. Tennis Physics: Anatomy of a Serve (ang.). popularmechanics.com. [dostęp 21 października 2009].
  120. Greg Sharko: Roddick By The Numbers (ang.). atpworldtour.com, 31 sierpnia 2012. [dostęp 6 września 2012].
  121. Stefanki o Roddicku (ang.). popularmechanics.com, 18 grudnia 2009. [dostęp 3 października 2009].
  122. Charlie Bricker: Roddick has improved his backhand (ang.). tennisnews.com, 23 lutego 2009. [dostęp 3 października].
  123. Roddick's improved, but still can't match Federer (ang.). wopular.com, 29 stycznia 2009. [dostęp 3 października 2009].
  124. Andy Roddick fires volley over disallowed US goal (ang.). us.terra.com, 19 czerwca 2010. [dostęp 8 maja 2011].
  125. Jerry Zgoda: Roddick and Fish, foes and friends, are now promoters (ang.). highbeam.com, 15 grudnia 2004. [dostęp 14 maja 2011].
  126. Mandy Moore – Moore To Sing About Roddick Heartbreak On New Album (ang.). contactmusic.com, 25 sierpnia 2005. [dostęp 9 maja 2011].
  127. Charlotte Triggs: Andy Roddick and Brooklyn Decker Tie the Knot (ang.). people.com, 17 kwietnia 2009. [dostęp 3 października 2009].
  128. Andy Roddick Foundation (ang.). andyroddick.com. [dostęp 3 października 2009].
  129. Andy Roddick wins Arthur Ashe Award | The Composed Gentleman, 15 lutego 2010 [dostęp 2017-05-17] .
  130. Jocelyn Gecker: Tennis stars revel in 'Hit for Haiti' fundraiser (ang.). stuff.co.nz, 18 stycznia 2010. [dostęp 9 maja 2011].
  131. Eurosport: Roddick zadebiutował w TV jako ekspert od... futbolu amerykańskiego (pol.). eurosport.onet.pl, 2013-08-18. [dostęp 2013-08-19].
  132. Rafał Smoliński: Kim Clijsters i Andy Roddick zostaną przyjęci do Tenisowej Galerii Sław (pol.). sportowefakty.wp.pl, 24 stycznia 2017. [dostęp 31 stycznia 2017].
  133. Prize Money (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 3 października 2009].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Andy Roddick" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy